Een mijner ex-schoonzussen (ik heb er legio, don't ask, mijn levenwandel is een episode- of drie- Jamberswaardig. Wat geen uitnodiging is. Laat dat duidelijk zijn) was ooit gedegouteerd door de uitdrukking die een vriendin van haar bezigde toen ze haar kind vaag hoorde huilen: 'Ik heb Het Moederoor.'

Dat Moederoor is echter geen fabeltje. Van het moment dat ge geworpen hebt, is dat zintuig overheersend. Het Moederoor hoort elk kreetje. En krijgt gelijk een toeschietreflex. Dat is gewoon zo, daar hebt ge bepaald niks aan te zeggen.

Maar akeliger nog is het moederoog. Niemand die mij laat schrikken. Menig kind dat geprobeerd heeft om sluipend achter mijn rug te komen en dan een ijzingwekkende BOEEEEEH te doen.

Een roloog was het enige wat ze kregen, want uiteraard had mijn Moederoog hen al bespeurd. Achter mijn rug gebeurt niks dat ik niet zie.

Geen kind ook dat hier een hakkelend ondebroken zin kan uiten van meer dan vijf woorden of ik vervolledig het wel. Want ik weet toch zo wat ze willen zeggen.

En anders voorspel ik het wel. Had ik u al gezegd dat één dag voor het teloorgaan van de Costa Concordia ik gezegd had dat cruiseschepen niet veilig zijn?

Voor het overige ben ik niet eng. Alhoewel mijn Zoon daar anders over denkt. Ik hoor ook elke keer weer dat er een dier aan zijn waterbak staat te krabben, hoe bescheiden ook. Maar dat is dan weer minder glamoureus. Daar zwijgen we over.

Het is pas januari, ik weet het, maar toch wil ik u nu reeds waarschuwen voor de Gevaren van Maart.

U moet namelijk beseffen dat als de wekker van uw biologische klok afgaat in die maand, u in december een nageslachtje zult werpen. En dat dient ten allen prijze vermeden te worden.

Dochter is jarig op 23/12. De dag voor kerst. U moet natuurlijk een feestje organiseren. Vlak voor u de collectie bejaarden die uw familie -of de mijne dan toch- rijk is, dient te voorzien van een kerstdis met aangepaste conversatie.

Gouden tip 1: doe dat feestje niet thuis zoals ik alle voorbijgaande jaren deed. U moet zelf versnaperingen ende drank voorzien en in het slechtste geval entertainen. Een taak die ik gelukkig de vorige drie jaar heb kunnen uitbesteden. Dit jaar was mijn plan echter nog strakker. Ik huurde een pretmeloen en de feestelijkheden konden elders plaatsvinden. Een aanrader.

Maar goed. Evenzeer moet u dat geregeld krijgen en uitnodigingen pennen.

Gouden tip 2: laat uw kind ze zelf schrijven. Dat gaat blijkbaar perfect vanaf leerjaar 4 en ik wou dat ik het in leerjaar 3 al geprobeerd had.

Ook dient u cakes te bakken voor op school. Als u geluk hebt want in de tijd van De Zoon werden individuele traktaties verwacht. Een hel van 25 te vullen zakjes met snoep en rommel. Dat is in de school van Dochter niet toegelaten dus laat dat een criterium zijn bij het uitzoeken van een onderwijsinstelling. Veel belangrijker dan de pedagogische doelstellingen, mijns inziens.

Dus de week voor Kerstellende zit al aardig vol. En dat allemaal omdat u niet de moeite hebt gedaan om deftig tot 9 te tellen voor u besloot dat de wereld nog niet vol genoeg zit.

Komt er nog bij dat het begin van de maand al geteisterd wordt door De Sint. U moet niet alleen verzinnen wat die bij u thuis door de schouw komt gooien maar ook wat hij bij grootouders en tante en nonkel brengt. Want de collectie bejaarden valt u natuurlijk lastig met die vraag. En liefst van al moet u al die troep, waar het kind in kwestie als het meevalt na het ontvangen nog een halve dag naar kijkt, ook nog zelf gaan kopen. Zij geven het geld wel maar de geneugten van Fun en Dreamland zijn helemaal voor u alleen!

Datzelfde geldt voor De Verjaardag en voor kerst. Dus u zit met 1 kind al aan 3 Hoogdagen maal 3 Te Verzinnen Cadeaus maal minimaal 4 Gulle Gevers. Zijn er nog andere kinderen in het gezin dan mag u dat nog eens maal zoveel doen. Hopelijk hebt u beter nagedacht bij uw andere lendenvruchtjes en zijn die jarig in juni, dat scheelt toch al een halve speelgoedcatalogus.

De ultieme Gouden Tip: mijd maart. Wat zeg ik: MIJD MAART. Of voorzie u van elk mogelijk stuk anticonceptie dat er op de markt te krijgen valt.

Uw zenuwstelsel zal u dankbaar zijn. Om van uw portemonnee nog te zwijgen.

Ik geloof niet, dat moge duidelijk zijn, maar een mens zou toch beginnen twijfelen als niet langer dan twee uur na het posten van voorgaand stukje uw dochter zegt:

'Ik ga volgend weekend met papa naar de scouts, want Vriendinnetje X gaat daar ook en dan ga ik eens een keertje proberen of ik het leuk vind.'

Serieus.

Aflaten, is dat nog te koop tegenwoordig?

Ook al hebt u slechts één kind, er komt vast wel een moment in deze gruwelijke lange vakantie waarin u vriendjes (m/v) te gast krijgt. Mensen met eenlingen beseffen niet wat meer dan één minderjarige in huis inhoudt.

Zo'n kind alleen, dat vergeet men snel. Dan zit je 's ochtends aan de koffie -achter de pc, want zo gaat dat in het moderne huishouden- na te kijken of er in de wereld nog iets gebeurd is.  Met de vage hoop dat er een regering zou zijn, dezelfde hoop die je als kind kan hebben daags voor Sinterklaas. Dat er geen snoep en een playmobilpakket in de living staat maar een heuse pony.

Je hebt Het Kind wel wat ontbijt toegeworpen maar voor je het weet is het schooltijd en vraagt Het Kind of heur haar niet eens een keer gekamd moet worden en of we niet eens moeten gaan vertrekken.

Zo niet met een veelvoud aan kleine onverlaten tijdens de speeltijd voor meesters en juffen. Dus u hebt nu niet 1 maar wel 3, 4 of godbetert 6 op uw terrein. Daarom geef ik u enkele tips ter overleving.

-U verschanst zich in uw keuken. Achter uw pc, zodat u kunt volgen of we al dan niet een regering hebben en/of de Sint van plan is dit jaar pony's uit te delen.

-Als ze zich binnenshuis bevinden roept u van tijd tot tijd EILA en BLEFTERAF. Als u Algemeen Nederlands spreekt mag u ook HE DAAR, NIET AANKOMEN gillen.  Dit alles herhaalt u om de negen minuten. Ongeacht of ze lawaai maken of net niet. Ze doen altijd wel iets dat niet hoort. Als u er eens naast zit, dan is het omdat ze toch van plan waren om binnen de twee daarop volgende minuten de asse van uw grootmoeder van de schoorsteenmantel te rukken om er een papje van te maken.

Niet dat ik asse in mijn living herberg maar u vat vast wel waar ik naartoe wil.

-Als ze in de tuin zijn, dan roept u, met iets kortere interval -ik adviseer 3 minuten- PASOEP (LET OP voor de NL's) en BLIJFT VAN DE PLANTEN. Als er een trap van uw terras naar de tuin gaat, dan raad ik u aan om elke minuut NIET OP DE TRAP SPELEN, DAT IS GEVAARLIJK te krijsen.

Wat tuingebeuren betreft gaat u er 9 van de 10 keren opzitten met uw kreet. Ook al hebt u niet één keer uit het raam gekeken.

U mag ook altijd dit nalezen. Het is zoveel jaar na datum nog altijd niet vervallen.

Mag ik u verder nog een prettig verlof wensen en kunnen we allemaal bidden voor een spoedig september?

Dankzij Ninfita word ik virtueel regelmatig geconfronteerd met vergeten zaken. En daar bedoel ik geen WC-papier, koffie of vuilzakken mee. Niet dat ik die niet constant vergeet, verre van, maar ik heb het hier over babyperikelen.

Ik herinner mij nog levendig hoe ik een perfect kind baarde. Twee keer zelfs. Nou ja, perfect is veel gezegd. De eerste had een gigantisch ei op zijn hoofd van de vacuümverlossing en de tweede, hmmm.... oordeelt u vooral zelf. Maar beiden waren in mijn ogen perfect. Alles zat erop en eraan en ze waren zacht en aaibaar.

De eerste schrik van jewelste was toen mijn toen prille zoon borsten kreeg. Harde schijfjes. Niet alleen was ik er zeker van dat ik een mannetje gebaard had (en ja, u mag uitbundig lachen om mijn Prins Filip imitatie, ik hou u niet tegen), bovendien leek het mij sowieso not done om als baby reeds een A-cup te ontwikkelen. De kinderarts stelde mij gerust. Het was door de hormonen in mijn melk dat mijn zoon transseksuele neigingen vertoonde. Dat zou vanzelf overgaan. En zo geschiedde. Dat ik die historie compleet vergeten was en met de dochter wederom in paniek naar de dokter belde, kan men mij vergeven gezien de 13 jaren die tussen mijn nakomelingen zitten.

Bij dochter kwam er een paar dagen na de geboorte nog een verrassing. Ze menstrueerde. Ook dit was weer te wijten aan de hormonen in de melk, zo verzekerde men mij. Maar het is wel even terugdeinzen wanneer men bloedsporen in een pamper aantreft. Zeg nu zelf: het eerste wat men dan denkt is 'onherstelbare afwijking' en niet 'Oh, kijk daar is mijn dochters eerste menstruatie. De jeugd is er vroeg bij tegenwoordig.'

Wat zich ook alras manifesteerde was de baby-acne. Deze avant-gardistische puberteit bleek nog niet zo makkelijk te bestrijden. Daar nog niet van verlost kwam de volgende aanslag op de volmaaktheid van mijn baby: de melkkorstjes. Hardnekkige, vieze schilfers die men helaas niet met Head&Shoulders mag bestrijden maar te lijf dient te gaan met olie en een kaartje of in toom moet houden met Mustela Melkkorstjesshampoo en dit ongeveer tot ze naar het middelbaar gaan.

Bij deze laatste aandoening dacht ik: 'Laat maar. Làààààt het. Ik wil deze wegdoen en opnieuw beginnen. Want ik heb hem verknoeid. Ik kreeg een volkomen gaaf kind en ik heb het naar de knoppen geholpen. Zie hem daar nu liggen met die walgelijke korsten op zijn hoofd en die pukkels op zijn wangen.'

Natuurlijk heb ik hem gehouden. Om zoveel jaar later opnieuw geconfronteerd te worden met pukkels en roos. En in blijde verwachting van dochters echte eerste menstruatie. Moge ze nog vele jaren wegblijven.

Toen de dochter geboren werd, had ze al merkwaardig forse onderdanen voor zo'n klein wezentje. Een kennis van mijn ma zei: 'Dat wordt een reuzin'. Waarop iemand opmerkte dat het een baby was en geen puppy.

Nou, die kennis heeft gelijk gekregen. Zeven jaar en tien maanden telt ze, en veel meer dan een flink hoofd kleiner dan ik is ze niet.

Voor de zomer liep ze rond met maat 35. Midden augustus moest ze een 36. Vandaag gingen we om nieuwe turnpantoffels en laarzen. De voeten werden gemeten. Ik viel zo ongeveer achterover toen de winkeldame mij vertelde dat ze een 37 moest hebben.

Een beetje wantrouwig liet ik haar een laars passen, verzocht haar de hiel zo ver mogelijk naar achter te duwen en vervolgens eens met de tenen te wiebelen. Meer dan een kleine centimeter speling bleef er niet over.

Een ze-ven-en-der-tig mensen. Ik heb een Berner Sennepuppy gebaard.

Sommige vrouwen raken blijkbaar nooit uitgekletst over hun kinderen. Dat begint nog voor ze er zijn.

Eerst over hoe graag ze er willen. Oeverloos gezeur wanneer de man (nog) niet zo ver is. Chantagepraktijken worden besproken en de Oneerlijkheid van het Negeren hunner Moederwens vindt gretig aftrek (pun not intended) bij andere moederbeesten.

Wanneer het dan eindelijk zo ver is, want geloof mij: die man geeft toch wel toe al was het alleen maar omdat hij weet dat hij anders nooit meer seks krijgt, wordt er gejammerd over de ongemakken van de zwangerschap. De angst voor een afwijking.Hoe moehoe ze zijn. Hoe weinig begrip de man heeft. Gezwollen voeten en de baas die niet wil dat ze tijdens de werkuren naar de gynae gaan.

Maar de echte pret begint pas wanneer het kleine mirakel, gewoonlijk na een gruwelijke bevalling, zijn intrede doet in het dagelijks leven.

Het slaapt niet, het slaapt teveel, het drinkt te weinig, het drinkt te veel. En het heeft reflux. Want tegenwoordig worden er geen kinderen zonder reflux meer geboren.

De vader, laten we hem niet vergeten, doet nog altijd te weinig. En eist te veel. Ja dààr, dat begrijpt u goed. De sukkelaar die dacht dat hij door toe te geven aan Mevrouws procreatiedrang zijn steentje had bijgedragen en daar een beloning voor zou krijgen, wacht een koude douche. Letterlijk. Want mama is nog altijd moe. En opgezwollen. En ongerust over de reflux. Of de stoelgang, oh breek me de bek niet open over de stoelgang. Vooral wanneer de tijd van de potjestraining er komt.

En als u denkt dat dat na een paar jaar allemaal over is, denk dan nog maar eens want dan krijgen ze allemaal ADHD. Of een Allergie. Maakt niet uit, als het maar met een A begint.

De kinderen moeten ook gekleed en zelfs dat is voor de moderne moeder geen sinecure. Het moeten precies diè schoenen zijn en een vestje -effen doch met een ton sur ton patroon van wilde rozen - dat enkel te vinden is in Zwitserland. En of u dan even mee wil bestellen want dan zijn de verzendingskosten lager.

Moeders zijn een vreselijke soort. Maar laat ons wel wezen: kinderen ook.

Waarom ik er dan zelf twee op de wereld gezet heb? Waarover zou IK anders moeten zeuren, denkt u? Heb ik u al eens verteld hoeveel uur mijn eerste bevalling duurde?

Er zijn van die woensdagen waarop een Huisvrouw wilde dat ze mocht gaan werken. Alle woensdagen om precies te zijn.

Gisteren begon het feest echter nog vroeger dan gewoonlijk want de ouders mochten op school naar een 'kunsttentoonstelling' komen kijken. Nu ben ik best enthousiast over de kunst die mijn kind produceert, maar wat andermans gebroed bij elkaar kladt of boetseert, kan mij maar matig boeien. Vooral als daar een hele uitleg bijhoort. Bijvoorbeeld over hoe ze iets moesten namaken van de kunstenaar 'Gi...Ga..., nee wacht Gio.. Gem...' en men dan niet mag krijsen: 'Giacometti heet hij, zeg het dan, ZEG HET!'.

Het spreekt voor zich dan mijn kind haar uitleg wel fatsoenlijk deed en de mooiste werkjes van de hele tentoonstelling had gewrocht.

Na deze lijdensweg volgde thuis nog een sessie pottendraaien met de schijf die ze van bomma en bompa kreeg. Ik begin te denken dat die mensen mij echt niet graag zien. En stel u vooral geen scènes uit Ghost voor maar eerder iets uit een horrorfilm van B-kwaliteit.

Vervolgens mocht ik met bodypaint haar gezicht beschilderen aan de hand van een ingewikkeld voorbeeld. Wat met mijn bepaald onvaste hand geen sinecure is. Haar oordeel was: 'trekt op niks', terwijl ik er best wel trots op was.

Dat zijn van die dagen, beste mensen, waarop ik een Carrière ambieer. Met veel Overwerk. U mag de aanbiedingen in mijn mailbox droppen, en snel want voor ik het weet is het weeral woensdag.

De dochter heeft geen school tot donderdag. Wat wil zeggen dat ze, als verworven recht, op vakantiedagen 'komen eten' mag kijken.

Toen de kok in kwestie zijn pasta vandaag mislukte zei ze: 'hij had er maar een klontje boter bij moeten gooien he mama?'.

Wij zijn de laatste tijd veel Italiaans gaan eten. En bij die uitspraak smolt ik botergewijs weg. Gelukkig maar, want de rest van de dag haalde ze mij het bloed vanonder de nagels wegens oeverloos lawaai en prepubergedrag.

Morgen gaan we gelukskoekjes bakken. Ik voorspel Chinese vervloekingen op de papiertjes. Als ik ze mag schrijven tenminste.

"Bijna iedereen heeft oorbellen," pruilde de dochter en somde een lijst op van klasgenootjes met reeds gepiercete lellen. Gelukkig allemaal meisjes.

"Als bijna iedereen in het water springt, spring jij er dan achter?" bromde Zoon, met  een nauwelijks verholen 'marginaal' erachter gekucht.

"Nee, maar ik wil wél oorbellen," deed dochter met haar koelste blik.

Twee weken heb ik mijn verzet volgehouden, want ik vind kleine meisjes met oorbellen ook niet mooi, eigenlijk.

Ik haalde mijn beste pedagogische trucs boven, zoals: "Dat doet héél erg pijn, nog erger dan..." en toen kneep ik venijning met mijn nagels in haar oorlel.

De vriendinnetjes beweerden echter wat anders. Het zou helemaal geen pijn doen. Niet erger dan...en toen kneep zij zachtjes in mijn arm.

Na twee weken kon ik het woord 'oorbellen' niet meer horen en besloot dan maar gemakshalve toe te geven. Hopelijk gaat ze nooit om heroïne zeuren.

Met een strak lipje ging ze op het krukje van de juwelier zitten. Want de aanblik van het toestel waarmee de kleinnoden geplaatst gingen worden, doet vermoeden dat de term 'oorbellen laten schieten' niet voor niks wordt gebezigd. Zelfs mijn grapje of ze misschien ineens een navelpiercing wou, toverde niet meer dan een mager glimlachje op haar gezicht.

Twee luide Klikken later was mijn kind in het bezit van piepkleine knopjes in haar oren.

"Gij hadt gelijk, mama. Het doet wel pijn" fluisterde ze.

Ik onderdrukte een 'ziedewel' en blies fanatiek op de oren, zoals de winkeldame had aangeraden om het prikken te verzachten.

Waar ik echter geen gelijk in had, is dat ik dan eindelijk van het gewraakte woord verlost zou zijn. Haar trots om de nieuwverworven versiering brengt mee dat er geen zin meer zonder wordt uitgesproken.

En op de keukenkast prijkt nu een papier met de woorden: 'Op 9 juni mogen mijn oorbelen (sic) eruit.'

Op 9 juni mag ik waarschijnlijk gaan discussiëren over welke oorbellen geschikt zijn voor kleine dametjes. Het einde van mijn lijden is nog niet in zicht.