De meeste vrouwen met kinderen kennen hem wel. Na kind 1 kan je hem nog counteren met jeugd en strenge voedselonthouding maar na kind 2 is hij nog moeilijk uit uw leven te bannen.

Meer nog, zelfs kinderloze vrouwen kennen hem. Meermaals wordt er in gemengd gezelschap kinderrijk/kinderloos (of vandepotgerukt/verstandig, hoe u het ook maar wilt omschrijven) de onderbroek stiekem even opgehesen over de vermaledijde rol. Onder vriendinnen komt dan de waarheid boven: zo goed als iedereen heeft een recalcitrante massa, ten zuiden van de navel.

Want daar heb ik het over. Fredje het Buikvetje, liefdevol zo gedoopt door vrienden (kinderloos, wat dacht u) maar ook wel gekend als net dat stuk waar uw ondergoed zich altijd over wenst te rollen. En dan uiteraard niet naar boven maar richting 'opgefrommeld zodat ik goed afteken onder uw kleedje'.

Net nu ik eigenlijk broodmager zou moeten zijn, ben ik het niet echt, maar sowieso: zelfs een jaar of twee geleden had ik nog altijd Fredje. Fredje wil niet wijken van mijn zijde. En wat erger is, niet van mijn buik. Fredje slinkt soms. Maar Fredje wordt nooit meer verbannen naar de put die mijn abdomen ooit was. Pre erfgenenamentijdperk.

Gelukkig dan maar dat hij een naam heeft. Iets waar je toch voor X jaar aan vastzit kan je maar beter benoemen. Of het nu een kind, een huisdier of een vetrol is.

Kent u ze, de frisse bejaarden die op hun fiets het Vlaamse wegdek bevolken? Hoe warmer het wordt, hoe talrijker ze zijn. Soms zelfs in groep.

Geen druppel zweet verlaat hen, wat u doet afvragen of na een bepaalde leeftijd de zweetklieren het opgeven, samen met de productie van eicellen en haarfollikels. Of ze nu dik zijn dan wel broodmager dat schijnt geen enkel verschil te maken. Lustig trappen zij door, onderwijl vrolijk keuvelend met hun echtgenoot of vrienden. Ja, Nijvere Lezertjes, zij hebben nog adem over om te keuvelen. In tegenstelling tot u, die na een kilometer al amechtig ligt te hijgen bij elke verhoging in het traject, al gaat het om een verkeersdrempel.

Ik zeg met opzet u, want ik fiets niet meer. Ik heb het bewegen zowat helemaal opgegeven, eigenlijk. Na de Start to Run vorig jaar waarin wij in week acht nog steeds voorbijgestoken werden door flukse bejaarden en ik genadig geveld werd door een of andere luchtwegeninfectie, besloot ik dat het niks voor mij is.

Maar wacht tot ik grijs word. Wacht tot ik kleinkinderen krijg. Dan ga ik fietsen. De Mont Ventoux zal niet hoog genoeg zijn. Al was het maar om te ontsnappen aan babysitplicht.

Er zijn dingen waar ik een beetje nerveus over ben.

-Mijn belastingaangifte die nog altijd niet binnen is. Omdat ik het vergeten was en voor tax on web men ofwel een pincode van de identiteitskaart nodig heeft (kwijt) of een SIS-kaart (kwijt).

-Mijn zoon die In Den Vreemde vertoeft. Een ander continent zelfs. En vooral het feit dat ik nu niet meer om de drie uur kan bellen om te vragen of hij ditjes en datjes wil halen of doen.  Maar toch ook over het feit dat hij voorzekers een Enge Infectie gaat opdoen en de accident rate van Ryanair.

-De steeds groeiende stapel onbetaalde rekeningen. Niet omdat ik armlastig ben, maar wegens mijn aversie tegen het intypen van gestructureerde mededelingen. Wat de tegenpartij waarschijnlijk niet als excuus gaat aanvaarden.

-Het afvoerputje dat verstopt blijft en daardoor bij elke regenbui een vijver creëert aan de deur naar de garage toe en ook de waskelder doet overlopen. En mijn loodgieterneef die met verlof is en ik die te tam ben om het zelf uit te scheppen maar wel elke keer panikeer bij het gedacht aan ondergelopen kelders.

Maar waar ik niet nerveus over ben, is dit. En de volgende die mij vraagt of ik nu toch niet stillekesaan zenuwachtig word, kan een Djoef op de Muil krijgen.

Ik kijk graag naar Komen Eten. Zoals u wellicht weet, grijp ik elke gelegenheid aan om mij te ergeren en bij dit programma leent zich daar heel goed toe.

Ik wil het, in tegenstelling tot IRL, niet hebben over mijn afschuw van het woord 'cuisson' of hoe ik acute nekkramp krijg van de term 'afkruiden'. Nee, het is het feit dat er blijkbaar zoveel volwassen mensen zijn die dingen niet lusten. Afgezien van het feit dat je dan mijns inziens beter niet meedoet aan een kookprogramma, vind ik het gewoon ongehoord om iets niet te lusten als volwassene.

We hebben het hier tenslotte niet over levende wormen, schapenogen of edele delen van een viervoeter maar over lamsvlees. Of koriander.

Tenzij u een anafylactische shock krijgt van het verorberen van een of ander onderdeel van de voedselpiramide, stel ik voor dat u NU opgroeit en uw bord leegeet zonder gekerm van 'iklustdani'.

Voor u denkt dat ik geboren ben als grage eter: mijn moeder heeft nog een trauma van de mislukte pogingen om eender welk voedsel in haar enige dochter te proppen. Ze gingen zelfs speciaal met mij op reis naar Italië, want spaghetti lustte ik wel. Tot in Italië, waar een 'mijn mama haar spaghetti is veel lekkerder' hun deel werd.

Maar eens de huwbare leeftijd bereikt, en laat ons gemakshalve de (Midden-)Oosterse interpretatie van die leeftijd nemen, moet dat voorbij zijn en eet ge alles. Nu dat nog wijsmaken aan mijn Zoon. Voor hem is dit kookboek nog altijd het enige goede. Oh well, ik heb nooit beweerd dat ik opvoedkundige kwaliteiten bezit.

Ik ben geen Ikea-liefhebber. Ik ben geen winkelliefhebber tout court maar Ikea scoort hoog op de lijst Ten Allen Prijze Te Vermijden.

Helaas breekt er in elk Westers huishouden een moment aan dat men er niet omheen kan. Een kind maakt iets stuk, of groeit gewoonweg - zo zijn de kleine snoodaards nu eenmaal - en dan moet men noodgedwongen de afkeer opzij zetten, diep ademhalen en gaan.

Zo geschiedde ook vandaag. Toen ik de parking opreed, had ik een klein beetje hoop want het gebouw zag eruit alsof het na de burgeroorlog uit Libanon geïmporteerd was.
Helaas slechts gedeeltelijk, de winkel zelf was nog intact.

Ik haastte mij door de gangen, grabbelde her en der wat kaarsen mee want niemand kan de Ikea uitkomen zonder kaarsen, dat is een natuurwet, vond wat ik zocht, betaalde en begaf mij naar de Afhaling der Goederen. Of beter gezegd: ik begaf mij naar de plaats waar Afhaling der Goederen altijd geweest is.

Na een kwartier werd ik al een beetje onrustig, vooral omdat de nummers op het bord nog niet van verre de volgorde hadden waarin mijn nummer stond.

En toen vroeg een mevrouw aan een andere wachtende of ze wel juist zat voor afhaling. Nee dus. Afhaling diende te geschieden in een heel ander gebouw aan de overkant van de straat.

Dat kon men aan de kassa blijkbaar niet even melden. Tenslotte neem ik aan dat ik niet de enige ben die niet maandelijks de meubelhel frequenteert en derhalve door ervaring op de hoogte is.

Lichtjes stomend reed ik naar het andere gebouw waar mijn pakket stond te wachten. Voorzekers al een kwartier. 20 kg woog het. Wat mij niet onoverkomelijk leek. Ware het niet dat het een pakket was dat de reikwijdte van mijn armen ietwat te boven ging.

Ik probeerde halfslachtig, gaf het op en wilde mij net omdraaien om Een Man te zoeken toen bleek dat er al Een Man op mij afstevende.

Want één der eigenschappen van Een Man is dat hij graag hulpeloze vrouwen ter redding komt. De Man positioneerde mijn aankoop moeiteloos in de koffer en nam zelfs mijn karretje mee om het terug te zetten.

Waarna ik mij huiswaarts kon begeven in de hoop dat ik de komende zoveel mogelijk jaren van Ikea gespaard blijf. Wee het kind dat nog durft te groeien of door zijn bureaustoel te zakken.

Ge hebt twee soorten ouders. Het enthousiaste soort en het andere. Ik verklaar mij nader. Er zijn ouders, en ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat het vooral moeders zijn, die bij elk initiatief -schools of buitenschools- een welhaast bovennatuurlijke geestdrift vertonen en zij die dat niet doen.

Ik bijvoorbeeld word redelijk woest van brieven met als inhoud : 'Gelieve tegen eergisteren drie vellen zwart met geel geruit papier, een kruisspin met 7 poten, een blauwe outfit met engelenvleugels en een weckpot met inhoud van 6,345 dl te voorzien'. Om maar een voorbeeld te geven.

Toen er verleden week een schrijven was, waarin gemeld werd dat de kinderen zich zouden gaan verkleden als uilen werd het mij even zwart voor de ogen. Het masker zou op school gemaakt worden (oef) er werden kledingtips gegeven (iets minders oef want bruin is geen dominante kleur in Dochters kleerkast) maar er werd van ons wel een zaklamp die op het hoofd bevestigd kon worden verwacht.

Geen nood, men ging ons niet op kosten jagen. Een gewone lamp en een strakke haarband waren afdoende!

Hebt u al eens geprobeerd een zaklamp middels een haarband rond het hoofd van uw zevenjarige te bevestigen? Niet langer dan vijf seconden hebben we moeten wachten tot ze op de tegels lag. De naam lamp niet meer waardig.

Dus het werd de AS. Waar ik voor een luttele 19€ een Echte Hoofdzaklamp kocht. Het goedkoopste model. Zoals waarschijnlijk iedereen van de klas. Voorts dienden nog wat bruin/oranje toestanden aangeschaft. Nee, men jaagt ons niet op kosten, men zou niet durven!

Maar dat is nog niet het ergste. Ik zou met liefde een zak geld neertellen voor een school waar men niks creatiefs doet. Of toch niks waar ik zoektochten voor moet doen of na vier uur nog voor moet opdraven om ze te aanschouwen

Ik ben geen enthousiaste ouder dus. Maar dat had u vast al geraden.

Zoals elke moeder ben ik maandelijks de gelukkige ontvanger van een deel van uw belastinggeld, ook wel kinderbijslag genaamd.

Aangezien ik 1)alleenstaande ouder ben en 2)in het bezit van o.a. een studerend kind van +18 word ik elke zes maanden geplaagd met een vragenlijst. Het feit dat ik via 2 kinderbijslagfondsen, ééntje voor elk kind, uw zuurverdiende centen ontvang, en dus de lijst in tweevoud, plus nog een extra formulier voor de studerende zoon moet invullen maakt de vreugde er telkens weer dubbel zo groot op.

Maar mijn verbazing viel deze ochtend werkelijk niet te schetsen toen ik per post een mededeling kreeg van een der kinderbijslagfondsen dat men op Huisbezoek zou komen. Om, en ik citeer: te checken of de info waarover ze beschikken overeenstemt met de reële situatie'. De dame in kwestie wou graag volgende vrijdagochtend even bij mij langskomen.

En toen werd uw Huisvrouw wakker en stuurde ze volgende mail:

Geachte Mevrouw.
 
Kan u mij even vertellen WAT u precies denkt vast te stellen via een huisbezoek? Denkt u dat mijn kinderen op een vrijdagochtend thuis zijn om door u geteld te worden?
Er bestaat m.i. zoiets als een rijksregister en de burgerlijke stand waar u perfect kan zien wie er onder mijn dak woont.
 
Ik hoef niet geïnformeerd te worden over mijn rechten en ik heb geen complexe problemen. Althans toch niet van de orde dat u, of bij uitbreiding Securex, er iets aan kan doen.
 
Als u een attest gezinssamenstelling wenst, ben ik bereid dat voor u aan te vragen bij de gemeente. En daar bent u dan volgens mij voldoende mee geïnformeerd.
 
Groeten,

De dame in kwestie antwoordde prompt. Aangezien er onderaan haar mail een confidentiallity notice staat, in het Engels, jawel, zal ik hem niet integraal C/P'en maar het komt er op neer dat men IRL moet komen checken, op last van de overheid die 10% controles vraagt, of het dossier en de gegevens kloppen met de realiteit. Als ik dit niet toesta, dan kan men mij de kinderbijslag afnemen. Maar, het bezoek mag ook op mijn werkplek (sic) doorgaan!

Dus ik dacht nog even door te vragen: