... iKat!

Een tiental dagen geleden kwam tot ons een paar honderd gram roofdier.

Voorzichtig introduceerde ik dit nieuwe wezen aan Gaston, die toch al een jaar of vier denkt dat hij de baas van dit huis is. Eerst in de transportmand en toen hij geen aanstalten deed om razend van coleire zijn tanden in de tralies te zetten, op mijn schoot.

Gaston kwispelde ontroerend enthousiast. Wat nu volgt is de chronologie van de teloorgang van een rijk. En wel dat van Alleenheerser Hond.

Dag 1: Gaston besnuffelt iKat met een passie die aan het onwelvoeglijke grenst. Zij is totaal niet schuw en laat het zich welgevallen.

Dat zij ook eet is een verrassing voor hem. Zijn eigen eten wordt altijd mondjesmaat verorberd maar de brokken van iKat lijken wel kaviaar. Of het hondenequivalent. Snood als wij zijn, zetten we haar bak op een kindertafeltje waar zij via een kinderstoeltje moeiteloos aankan maar hij niet.

Des avonds zitten wij met de hele kudde in de zetel. Peis. Vree.

Dag 2: iKat heeft duidelijk niet veel tijd nodig gehad om te wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat ze haar prille leven met niet minder dan zes honden, waaronder een paar soortgenoten van Gaston, heeft doorgebracht is te merken. Nu is zij degene die hem achtervolgt. Dat stemt hem al iets minder vrolijk.

Dag 3: Een kat heeft klauwen. Scherpe klauwen. Tot die conclusie kwamen wij allen. De mensen iets beter voorbereid dan de hond. iKat ziet in de nog steeds enthousiaste Gaston een levend speeltje en maakt er haar hobby van om hem vanaf een verhoogje te slaan als hij wat te dicht komt. Ik vrees het moment dat zijn bolle chihuahua-ogen gereduceerd gaan worden tot uitgelopen spiegelei. Verbolgen loopt hij weg.

Dag 4. Gaston kent geen rust. Zit hij bij mij, dan wordt hij verjaagd, zit hij in de zetel alleen: idem en zelfs zijn mand is niet veilig. Ze jaagt hem eruit en gaat er zelf liggen. Drie seconden toch. Want dan gaat ze weer in stalkmodus.

Dag 5. Gaston die gewend is om de hele dag op zijn gemak te dutten, lijkt wel wallen te krijgen. Hij komt om de vijf minuten bij mij staan met een blik die het leed van de wereld in zich herbergt. Red mij. Zegt de blik. Red mij van dit wezen.

Hij doet pogingen om net als zij te slaan met de voorpoten. Maar aangezien hij slechts botte nagels heeft, maakt dat niet veel indruk. Maar schattig is het wel.

Dag 6. Status quo. Hij eet dubbel zoveel als gewoonlijk. Topsport vergt natuurlijk kracht.

Dag 7. Eindelijk, EINDELIJK grolt hij eens bij de zoveelste Cato-aanval. En doet zowaar een geste tot knappen in haar richting. Ik juich hem inwendig toe. Maar na die schamele poging tot zelfverdediging, geeft hij het meteen op.

Dag 8. Er is een modus vivendi. Zomaar vanzelf. Zij plaagt hem nog af en toe, hij weert halfslachtig af maar meer dan driekwart van de dag laten ze elkaar gerust of liggen elk in een andere zetel te dutten of jaagt iKat op speelgoed, krijtjes, papiertjes en wat er maar te vinden is in huis. Wat veel is.

We kunnen concluderen dat iKat vanaf nu met recht de titel Koningin der Inpandige Zoo van Disfunctia mag dragen.

De Koning is dood(moe), Leve de Koningin!

Huisdieren zijn overrated, schreef ik ooit. Een standpunt dat ik nog steeds huldig. Totaal in lijn met mijn Streven Naar Minder Beesten sneuvelden ondertussen de Blinde Bull Terriër, één parkiet en twee vissen. Ik was op goede weg, vond ik zelf.

Nog een Chihuahua en een parkiet te gaan tot het Diervrije Huishouden, dat leek bijna haalbaar. Bijna, want zowel Chihuahua's als parkieten schijnen een behoorlijke leeftijd te behalen.

Toen maakte ik echter de vergissing om op Facebook een kitten te zien én met een 'och kijk eens hoe lief' te tonen aan Meneer Mijn Echtgenoot.

Lang verhaal kort: mijn Streven Naar Minder Beesten (zullen we het SNMB noemen?) werd omvergeblazen door mails met prentjes van überschattige katjes die vroegen of ik hun Mama wou worden.

Wij zijn dus in blijde verwachting van de volgende rustverstoorder. En aangezien ze zondag al komt, ziet het er niet naar uit dat het een miskraam gaat worden.

Eens curieus hoe lang het duurt voor ofwel Gaston zijn puilogen worden uitgekrabd, ofwel Kitten nekvelgewijs wordt doodgeschud. Place your bets!

U hebt het misschien al elders vernomen, maar zo niet: de Blinde Bull Terriër is dood.

Uiteraard zeurde ik al jaren dat het tijd werd dat hij zijn kop eens zou neerleggen, dat ik vreesde dat hij mij nog zou overleven etc, etc en uiterààrd was ik er toch niet goed van toen het echt zo ver was.

Zondag na de feiten heb ik op de manège menig traan tegen menig schouder geplengd. Niet in het minst omdat Dochter tegen iedereen die het wilde horen scandeerde: 'Jean is Dood. D-O-O-D, Doooooood.'

En toen ik onderweg naar huis nog even een snifbui kreeg zei ze ijskoud: 'Daar moet je toch niet om huilen, koop dan gewoon een andere hond van hetzelfde merk.'

Volgens mij is er een hoek van mijn dochter. Dat weet iedereen die haar kent natuurlijk al lang, maar het heeft ook zo zijn voordelen: ze huilt bijna om niks, enkel zo eens om de drie maanden van coleire. En ze doet eigenlijk ook bijna niks anders kinderlijk, je kan er dus perfect mee op restaurant of op bezoek, al duurt het uren.

Ik vraag mij slechts één ding af. Wàt zou ze zeggen als ik kom te gaan? Zonde dat ik het niet ga kunnen horen.

'Waarom brengt ge die vettige beesten toch mee?' bliksem ik tegen manègevriendjes die nu al twee weken op rij hun fretten bijhebben.  Fretten hebben veel te lage poten om leuk te zijn, dat glibbert precies door het gras. Ik sommeer hen om hun walgelijke huisdieren verre van mij te houden, maar zij vinden mij precies wel leuk.

'Bijt dat?' vraag ik wantrouwig.  Het antwoord is : mogelijk.  Maar meestal niet. Tof.

Ik besluit een der ondieren toch maar eens te aaien. Hmm, dat valt wel mee.  Maar wat een zenuwlijders, dat zit geen moment stil.

Of toch wel.  Net lang genoeg om een fotoke te maken.  Ik en een fret. Het blijven vettige beesten, mijn gedacht.

Een hele zaterdagochtend zit ik naar een hooigrazende grijze massa te gapen.  Het kan voor elk moment zijn.  SLIJM verliest ze.  Dju en ik moet doorgaan.

Zondag, hemeltergend vroeg.  Ik laat de honden uit, stuur mijn kater wandelen en log in op de kraamkamer .  Is de koei toch wel net niet twintig minuten daarvoor bevallen zeker.  Hoe goed komt het nu niet uit dat men een vrouwtjesolifant echt een koe noemt.  U zou anders nog denken dat ik scheldwoorden gebruik. Tssk.

Schattig is ze wel,het mini-olifantje en wat een energie heeft die moeder om nog uren aan een stuk rondjes rond het jong te blijven draaien om de jaloerse halfzus te weerhouden van infanticide. Ik zou er precies zo geen goesting in gehad hebben. 

Edit : oeps, volgens mij heeft ze een miereneter gebaard.

...en volgens mij is zijn hobby zich kreupel lachen met mensen die stellige beweringen doen.  Zoals ik.  Verleden week tegen een vriendin : 'O aan goudvissen heb je echt geen werk en die van Vogeltje leven nu al bijna 2 jaar.'

U voelt het al aankomen.  Vanochtend lag één van de twee belly up, zodat ik mij na de manège nog spoorslags naar Tom&Co kon reppen voor een vervanger.

Niet dat Vogeltje er kapot van zou zijn maar dit is toch net even makkelijker.  Aangezien ze ze toch nooit meer bekijkt, lijkt het mij sterk dat ze gaat opmerken dat het nieuwe exemplaar merkelijk kleiner is dan zijn voorganger. De voorganger die ook al een vervanger was .

Ik hoop van harte dat ik in het hiernamaals niet herenigd ga worden met al mijn dode beesten want 2 schildpadden, een konijn, een rat, 3 vogels, legio vissen, 3 hamsters, een hond (en tegen dan misschien nog een paar honden, vissen en vogels extra), dat zou zo'n dagtaak worden dat ik niet meer aan de rijstpap met de gouden lepels toekom.

Mijn parkiet resideerde nog altijd buiten.  Wat met deze temperaturen op dierenmishandeling begon te lijken, alhoewel ze daar in principe wel tegen kunnen.  Maar toch, ik schafte mij een kleinere kooi aan zodat hij binnen kan overwinteren, want zoals u weet ben ik teerhartig.  Als ik eraan denk tenminste.

Het enige probleem was hem vangen, want hij is nu niet echt handtam.  Om niet te zeggen helemaal niet.  Handschoenen schijn ik niet te bezitten, dus maar met een keukenhanddoek rond mijn hand de kooi in. 

U kan het vervolg waarschijnlijk al raden : uiteraard ontsnapte hij terwijl ik nog woest stond te graaien. En we spreken nog altijd buiten.  Daar vloog het gevogelte, de vrijheid tegemoet. Gelukkig recht met zijn bek tegen een terrasdeur zodat hij verdwaasd neerzeeg. 

Gaston, die het hele gebeuren met belangstelling had gevolgd, ging er al achter, maar gelukkig was ik hem voor en kon met een elegante zwaai de keukenhanddoek over de voortvluchtige werpen. 

En nu zit hij in zijn nieuwe kooi wat te bekomen van de emoties.  En ik ook. Met een borrel want dit hele gebeuren heeft zich afgespeeld nadat ik al een ochtend manège achter de rug had bij amper 2 graden.

Verdomde winterdinges.  Of had ik dat al eens gezegd?

Mijn kinderen zijn niet gedoopt . Ik kom uit een ongelovig nest en de enige keren dat ik een kerk vanbinnen zie is omwille van een of andere verplichting.

Kortom, wij hebben niks met god.  En al helemaal niet met georganiseerde godsdienst.

Waarom heb ik dan dit weekend de vriendin die, in tegenstelling tot ikzelf, wél naar de paardenwijding ging telefonisch geterroriseerd om vooral geen gewijd brood voor mijn paarden te vergeten, EN EN voor de honden?

Is dit een kwestie van baat het niet dan schaadt het niet? Hypochrisie ten top?  Bijgeloof eerder dan geloof?

Gaston heeft iig zijn portie al binnen. Over de BBT twijfel ik nog, wie weet leeft hij dan wel eens zo lang. Dilemma, dilemma.

Aangezien we net nog daar geweest waren en er geen vuiltje aan de lucht was, vroeg ik aan een passerende man of er intussentijd misschien een moord gepleegd was.  Nee dus, het bleken processierupsen te zijn.

Vandaag op weg naar de Valk, stel ik mij de vraag hoe die rupsen eigenlijk migreren, van bijvoorbeeld het verre Limburg naar onze provincie.  Ze lopen toch niet helemaal naar daar?  Geliefde weet het antwoord duidelijk niet en gromt iets onduidelijks om zijn onkunde te verbergen. 

Op de manège stel ik de vraag aan mijn alwetende vriend Serge, in aanwezigheid trouwens van een bioloog, ook een vriend.  De bioloog verslikt zich van het lachen, terwijl Serge uitlegt dat ' alleee, denk nu eens na, uit rupsen komen???? Ja juist, VLINDERS en vlinders....VLIEGEN!! En die leggen dan weer eitjes waaruit ??? JA JUIST : RUPSEN komen. Serge monkellacht beschaafd terwijl de bioloog het  niet meer houdt en zegt dat hij het afbolt bij zoveel onwetendheid.  Daarop besluiten een vriendin en ik om acuut nog meer debiele vragen te bedenken om Bioloog blijvende te verwijderen (het is een haatliefde verhouding) .  Maar....Bij navraag wist niemand van de vrouwen een goed antwoord op de rupsvraag, dus tsja.  Er waren nochtans ook universitairen bij.  *Schouderophaalsmiley*

Voorts vertelde Geliefde mij vanochtend dat hij zag dat onze buitengoudvissen aan het seks hebben waren.  Waarop ik mij op mijn beurt verslikte van het lachen omdat ik mij niet kon inbeelden dat goudvissen seks hebben.

Ik stel ook deze vraag aan alwetende Serge en ik krijg onmiddellijk het goede antwoord, zijnde : goudvissen doen een uitgebreid voorspel, waarna het vrouwtje eieren legt en het mannetje de eitjes bevrucht.  Geliefde is dus van uitgebreid voorspel getuige geweest.  Misschien binnenkort babyvissen dus.

Ik laat weten waar de geboortelijst ligt!

En mocht u het nog interesseren : alle palingen gaan paren in de Sargassozee.  Ik heb mijn namiddag Biologie voor Gevorderen weer achter de rug.