Als dank voor een Goede Daad kreeg ik een lunch in het park aangeboden. Wij besloten buiten te zitten, ondanks het miezerige weer, wegens een gezamenlijke verslaving, zij het van een verschillende merk.

Bij de tweede aperitief en de vierde sigaret kwam er een jongeling of tien aan, keurige kerels van de leeftijd die ik Postpubers pleeg te noemen. Ze namen plaats op een meter of tien van onze tafel. De Jongelingen bestelden een frisdrank, of misschien ook niet want daar heb ik niet op gelet maar zo zagen ze er wel uit.

Wij keuvelden gezellig verder tot mijn oor iets opving. Ik onderbrak het gesprek, keek met ogen als schoteltjes naar de Tafelgenoot en vroeg: 'Heb ik dat nu goed gehoord?'.

'Ik hoorde "neuken",' monkelde Tafelgenoot.

En dat was precies wat ik gehoord had. Een der Jongelingen had redelijk luidruchtig verkondigd over wat blijkbaar een gezamenlijke vrouwelijke kennis was, dat die 'Alleen goed genoeg was om eens te neuken op een scoutsfuif.

Van de slag was ik dolblij dat mijn dochter nooit naar een jeugdbeweging zal gaan. Omdat ik daar een ongefundeerde afkeer van heb. Of had want nu lijkt die wel stevig onderbouwd. Geneukt worden op een fuif door Jongelingen die een groot deel van hun vrije tijd in korte broek doorbrengen. Dat wenst ge uw nageslacht toch echt niet toe.

Ik was mijn SIS-kaart kwijt. En die van de Zoon. En eigenlijk ook die van de Dochter maar die is mogelijks nog ergens in transit.  Maar goed, wij zijn geen dokterlopers dus wat geeft een verloren kaart van die strekking?

Tot het daagt dat er toch wel wat briefjes liggen, u kent het: een tandartscontrole hier, een keelontstekingkske daar en nu is de Zoon ineens weer behept met een Tendensieuze Tinnitus.

Tevens vroeg de apotheker ook om De Kaart, want die moest Bijgewerkt.Ik raapte al mijn energie bij elkaar en belde de ziekenkas. Die mij zowaar terwijl wij nog bellende waren een Formulier mailde. Ten Aangifte van een Verloren Kaart.

Maar toen begon het.

Ik printte het formulier. En waar u nu denkt dat de inkt op was: u bent totaal mis want wij hebben een Gloednieuwe Bijna Eeuwigdurende Printer.  Nee dus. Er moest een strook afgeknipt. Waarop staat dat ge een nieuwe kaart aangevraagd hebt en hoeveel ge moet storten (want dergelijke slordigheden dienen betaald te worden).

Ik had geen deftige schaar. En denkt u aan een schaar als u in de supermarkt staat te weifelen over kip of rund? Of misschien varken? Neee. Net zoals u op dat moment niet denkt aan vuilzakken, koffie en WC-papier. Daar moet u nog eens voor terug. Wat ik deed. Speshaal voor een schaar.

Maar toen zeurde er een kind of was ik gewoon te tam (ja, die laatste optie mag u aankruisen) en vond het formulier een vluchtweg naar het onderste van mijn Stapel.

Tot vandaag. Spreken we vier weken later. Ik knipte de strook af met een babynagelschaar die ik nog ergens vond, want de Gekochte Schaar was ondertussen al verdwenen in de Bermudadriehoek van mijn huishouden. Ik plakte een zegel die ik wonder boven wonder nog vond tussen mijn in drieën gescheurde rijbewijs en beval Dochter het document ter poste te dragen in de brievenbus van het Postpunt dat onze GB rijk is.

Wij hebben binnenkort terug een SIS-kaart. Behalve Dochter, want de hare is nog....

Hoeveel keer zou ik in mijn leven al een autoportier dichtgegooid hebben? In elk geval genoeg om daar expert in te zijn, zou men denken.

Vraag mij dus niet hoe het in godsnaam mogelijk is, maar ik slaagde erin bij het uitstappen mijn eigen duim tussen de deur te klemmen. Nadat ik de initiële flauwvalneiging en golf van misselijkheid overwonnen had, bekeek ik het slachtoffer. Een prachtig discoblauw verspreidde zich in ijltempo over de nagel.

Ga naar de dokter, zei ieder die het pronkstuk ontwaarde. Maar waarom zou ik, er is toch nog nooit iemand gestorven van wat kleur op een nagel. De pijn die klopte tot in de schouder was met hopen Nurofen best te reduceren tot redelijk dragelijk. Geen probleem.

En toen kwam de zwelling. Niet alleen de nagel zag blauw, maar ook een stuk daaronder. De duim kreeg het formaat van die van een obese reus. Nog steeds had ik er het volste vertrouwen in.

Ga naar de dokter, subiet hebt ge een infectie of sterft er wat af. Mijn medemensen zagen de transformatie met lede ogen aan.

5 dagen later gaf ik toe. Vooral omdat mijn vel ondertussen te klein leek te worden om de duim te herbergen.

De verpleegster schrok. De dokteres schrok. Beiden fluisterden iets van 'O mijn god'. Het bloed uit de nagel en omstreken diende gedraind. Met, ik hou u niet voor het lapje, een gloeiend hete, opengevouwen paperclip.

'Zuster, leg eens een doek over mevrouw haar jurk, zodat we haar niet vol met bloed terug de straat moeten opsturen,' commandeerde de dokteres alvorens mijn nagel van twee gaatjes te voorzien.Wat minder pijn deed dan u misschien zou vermoeden.

Nu ben ik de gelukkige bezitter van een niet meer zo blauwe nagel, dubbel gepierced en slechts een klein beetje etterend, een doos penicilline en daarenboven waarschijnlijk een gebroken kootje. 

In plaats van tegen een kind 'handjes weg' te roepen, zal ik mezelf in het vervolg dat bevel maar geven.

'Ik moet toch niet naar die begrafenis, ik ken die man niet eens' zuchtte ik tegen mijn ma bij het overlijden van een broer van de schoonzus van mijn vader. Oftewel mijn aangetrouwde tante haar broer.

'Ge moet niks, maar doe het voor uw tante. En voor mij.' Zei ma. Ja lap, daar had ze me liggen.

Dus toog ik verleden woensdag met 4 bejaarden - ma, pa, tante en nonkel - in de auto naar het uitvaartcentrum. Alhoewel de GPS opstond, presteerden de oudjes het toch om bij elk stoplicht ruzie te maken over de te volgen weg.

"Ons Jeanine zei dat het hier naar links was."

"Dat kan niet, want we moeten nog eerst voorbij de apotheek"

"Maar allee nee, links zei ze, links!"

Tot ik mij omdraaide en snauwde dat de mevrouw van de GPS het écht wel wist zonder hun interventie. Met slechts een milde hoofdpijn en licht verhoogde hartslag bereikte ik feilloos de plaats van bestemming.

Bij de samenkomst waren er al fijne taferelen te bespeuren. Een man in een witte short en dito sportschoenen, een vrouw met teensletsen en nog een individu met een baseballpet. Ik zeg het u: savoir vivre is ver te zoeken dezer dagen.

Bij het aanvangen van de plechtigheid speelde men 'Smile' van Nat King Cole. Het bleek dadelijk dat mijn moeder haar Engels niet alles is, want ze barstte prompt in snikken uit om niet meer op te houden.

Bleek gaandeweg dat de overledene een Antwerpsupporter was. Als u weet dat mijn allereerste knuffelbeertje er een van Beerschot was, kan u zich mijn opgetrokken wenkbrauw wel voorstellen toen het afscheidslied tijdens het groeten het clublied van RAFC bleek te zijn.

Waarbij mijn ma, tussen haar tranen door fluisterde dat ze een groot polonaisegevoel voelde opkomen. En toen moest IK mij serieus proberen houden.

Familie is een miserie, maar aangetrouwde familie, dat trekt helemaal op niks. Zeg dat ik het gezegd heb.

Ik ga vandaag eens heel melig doen. Ik mag dat want ik ben jarig. Ik heb de leeftijd bereikt die fans van 'The Hitchhiker's Guide to the Galaxy' direct zullen herkennen.

Vanaf heden tot de volgende 14/2 ben ik The Answer to Life, the Universe and Everything'.

Ik ben de hele dag verwend geweest met cadeautjes, bloemen, sjokolat, telefoons, mails, pb's, sms-en, tweets en een etentje. Het begon eigenlijk al gisteren, met parfum, wijn, bloemen en nog meer sjokolat.

De stiefmoeder van mijn dochter heeft volgens mij bijna haar leven geriskeerd door op de ijzelende wegen een omweg te maken om een bloempot te kopen zodat mijn kind die kon afgeven.

En dan nog vrienden die u zo doen lachen dat de kaken in een kramp schieten.

Ik bedoel maar... Ik voelde mij vandaag bijzonder rijk. En u mag daar best mee lachen, maar ik ben er zo blij mee. Die leeftijd, ach, die nemen we er maar bij. Er zijn ergere dingen dan 42 worden. 43 worden bijvoorbeeld. Maar dat gezeur is voor volgend jaar. Als het mag. En ik zou zeggen: grààg.

Kerstellende, had ik het dit jaar gedoopt. Gisterenmiddag verzuchtten Zoon en ik nog tegen elkaar dat als we groot zijn, we nooit meer kerst zullen vieren.

Dochter, die slechts van kerst houdt om de cadeautjes, wou geen kerstboom. Dus dit stokje kan ik niet bloggen. Mijn zucht van opluchting om de nietboom was waarschijnlijk hoorbaar tot in Zuid-Afrika. Dochter wou ook geen kleren aandoen. Kerst in pyjama is het geworden voor haar.

Tussen vijf en zes arriveerden 'de bejaarden', zoals ik het viertal gemakhsalve heb gedoopt. Mijn ouders, tante en oom.

Pluspunt is dat iedereen gelijk in de alcohol vliegt, zodat de bejaarden rond hoofdgerechttijd al bijzonder vrolijk waren en ik iets minder mistroostig.

Mijn ma die nog altijd niet over deze vraag  is, giechelde vrolijk tegen tante: 'Wat die allemaal aan mij durft vragen, dat gelooft ge niet'. Waarop wij ons even in de keuken verschansten om de vraag die niet te geloven was aan tante te stellen. Want zo is Ma dan weer wel. Om uw curiositeit te bevredigen, pun misschien intended, kan ik u zeggen dat Tante blijkbaar wel van het leven heeft genoten.

Verder had ze het over een 'Bacardi Vriezer', zag er voor haar 70+ verontrustend stralend uit en stelde de gebruikelijke genante vragen aan de Zoon.

De Zoon, geef hem een standbeeld, is de hele avond bij ons gebleven. Blijkbaar waren alle postpubers die gewoonlijk boven zitten veroordeeld tot De Kerstdis. En dus heeft hij zoals een Groot Mens de kerstellende doorstaan, voornamelijk door met Oom en Grootvader te converseren. En zowaar ook wat alcohol te drinken wat tante bijzonder kon bekoren. Päs dan ben je een aangenaam mens volgens haar, waar ze uiteraard gelijk in heeft.

Tegen half vier des nachts wankelden de bejaarden taxi- en huiswaarts.

Kerstellende is weer voorbij. Voor vorige edities kan u via hier. En bij de weg: ik kreeg zoals voorspeld een pureestamper, een doos Mon Cheri (al sinds 30 jaar een traditie bij Tante) een veel te kleine wok en gelukkig ook Van Vlees en Bloed. Moest u nog iets weten?

Ik, stammende uit de tijd waarin de dieren nog spraken en het internet niet, heb nog geweten dat bepaalde beroepen voorbehouden waren aan mannen.

Daarbij denk ik  aan piloot, militair, vrachtwagenchauffeur, postbode, dokter, chirurg, taxibestuurder enzovoort.

De eerste keer dat ik een vrouwelijke trambestuurder zag, staat mij nog levendig bij. Ik trok grote ogen want dat was Ongezien in mijn toen toch zeker al tienjarige wereldbeeld.

In het jaar 2009 kijkt natuurlijk niemand meer op van borsten die achter een stuurwiel zitten of een scalpel hanteren. Fin, de gelukkige bezitster ervan dan toch.

Maar toch schrok ik vanochtend even. Toen 'De Mannen van de Vuilkar' hun nieuwjaarswensen kwamen aanbieden.

Want wie stond er voor mijn deur? Een vrouw, jewel.

Het is nu officieel. Discriminatie naar geslacht bestaat niet meer op de werkvloer. Dat moge bij deze bewezen zijn. Een vuilkarvrouw begot.

En dan had ik nog geen cash in huis ook niet. En de wijven kennende gaat mij dat zwaar aangerekend worden. Ik zal mijn nonchalante sorteerbeleid maar herzien in 2010.

Hoe noem je een blogmeeting die geen blogmeeting is?

Alle ingrediënten waren nochtans aanwezig:

-bloggers

-veel eetwaar

-nog meer drank

-veel rook, de longen van de paar nietrokende bloggers zullen er de volgende dag van geweten hebben

-hilariteit, meer woorden dan de verzamelde bloggers in een maand schrijven en nog meer hilariteit.

-omhelzingen en knuffels

-ook wel ernstige gesprekslijnen.

-een avond die pas afloopt bij het ochtendgloren.

-een afgesproken titel voor het blogverslag, die deze keer NIEMAND blijkt te gebruiken. En met reden.

Goh, allee, hoe héét zoiets toch?

O wacht, ik weet het! Vrienden die samenkomen. Zo heet dat.

Met dank aan Chelone voor het openzetten van haar onwaarschijnlijk gezellige woonst.

Maar dat had u vast al elders gelezen. Hier bijvoorbeeld, bij Margo die voor ons aller gemak de aanwezigen gelinkt heeft!

Wat ik nog nergens las, is dat ik wel 10 stoelen heb gedragen van de auto van Zap tot aan onze picknikplaats! En het is niet dat ik het niet tegen elke wandelaar verteld heb toen hij of zij arriveerde!

We aten en praatten en redden tussen dat alles door een hond.

Terug bij de Zapmooseresidentie werd er verder gegeten en gepraat. Evenwel geen dieren meer gered.

En toen werd uw Huisvrouw moe. Zo moe dat ik vervroegd naar huis ging. Want ik werd stil en dat kon alleen maar wijzen op Ziekte.

Maar ik heb nog wél zelf kunnen vaststellen dat de titel niet gelogen is!

Tien stoelen mensen, TIEN!

In de loop van de dag komt men allerlei tegen in huis dat op is, of toch bijna. Zoals daar zijn : WCpapier (altijd, het valt hier niet aan te slepen, ik vraag mij wel eens af waar het allemaal blijft. Aan mijn gietijzeren blaas zal het niet liggen), koffiefilters vuilzakken en kipkruiden.

Ik schrijf dat natuurlijk niet op en zit dan tegen 's avonds krampachtig te herhalen :'WCpapierfiltersvuilzakkenkruiden'. Vervolgens doe ik het met de beginletters : 'WFVK,WFVK...' ad infinitum. Of toch tot ik in slaap val.

Des ochtends zijn de boodschappen geen prioriteit en tegen dat ik naar de winkel ga, weet ik nog wel de afkortingen maar waarvoor staan ze nu toch al weer?

Ik dwaal langs de rekken :

W, w, wééééé...ah hierzie : waspoeder!

F, f, efefef. Doem toch. Wat was die F nu weeral?

V, veuh veuh...aaah de vaponatabletten, dood aan die rotmuggen!

Kàààààà kkkkuisproduct. Mr. Proper dus.

Aangevuld met de andere boodschappen keer ik blijgemoed huiswaarts. Die F zal wel niet zo belangrijk geweest zijn.

En dan moeten we papieren zakdoeken gebruiken in plaats van WCpapier, schud ik een gebruikte filter leeg(gruw) en vul hem opnieuw, blijft het vuil nog een dag langer in supermarktzakjes staan en moet ik een kruidenmengeling improviseren voor de kip.

Aan de andere kant raakt de was gedaan, vallen de muggen bij bosjes en kan de poetsvrouw weeral een litertje verder.

Morgen beter, ik oefen alvast. WFVK,WFVK,WFVK!