'Met Hein, afdeling Benelux'.
Hein graaide nog een calorie of 200 uit de zak chips en luisterde verveeld naar zijn correspondent.
'Wat? Weeral zoveel? God man, dit kan ik niet meer aan. Zoek eens een stagiair?' Hein drukte fanatiek op de knop van zijn splinternieuwe GSM waarvan hij vermoedde dat die zijn gesprekspartner in het ijle zou doen verdwijnen.
Prioriteiten, dacht hij. Eerst het avondmaal. Een pan vol chipolata en gebakken aardappels zou vast soelaas brengen. Een mens met een suikerdipje kan tenslotte niet nadenken.

Een uurtje later zat Hein voor zijn PC en bekeek mismoedig zijn mail. De Baas had natuurlijk de hele lijst doorgestuurd. 400 vandaag. Vierhonderd. Dat werd flink doorwerken.

Hein trok zijn jas aan. Het viel niet mee voor iemand van zijn postuur om een passende jas te vinden. Zijn moeder naaide dan ook al sinds zijn prilste jeugd brede overslagvesten, altijd iets op de groei. Gelukkig maar, want Hein bleef groeien. In de breedte dan toch. Hij trok de deur open en zag dat het regende. Ook dat nog. Hij trok zijn kap over zijn hoofd en begaf zich naar zijn eerste klant. Want zo moest hij het noemen van de baas. 'Klanten'.

Even later stond hij naast een 50-jarige verzekeringsmakelaar die bijzonder stevig in het vlees zat. Dit waren zijn minst favoriete bezoekjes. Hij ging liever naar demente bejaarden, maar dat had hij helaas niet te kiezen.

De man lag languit in een sofa, één hand krampachtig tegen de borst gedrukt. Zijn lippen zagen blauw en zijn ogen waren toegeknepen van de pijn. Toen hij Hein zag gingen ze echter wijd open.
"Dit is een droom, ik wist het..." kreunde hij. "Teveel gegeten, en dan die pousse-café nog.."
"Het spijt mij meneer, maar dit is geen droom," Hein keek meelevend naar het slachtoffer van een leven vol vet-en alcoholmisbruik en graaide in zijn rugzak. Waar wàs het nou? Hij rommelde tussen de brooddoos, de zak met brownies, de energiedrank - tenslotte zou het een lange werkdag worden - en de handige apart verpakte cakejes. Eindelijk vond hij waar hij naar op zoek was en trok het tussen zijn voorraad uit. Goedkeurend keek hij naar zijn splinternieuwe werktuig. Veel handiger, dit pocketformaat. Zijn vorige was bijna twee meter lang en dat diende tot niets anders dan uiterlijk vertoon. Deze werkte even goed en kon tenminste getransporteerd worden zonder telkens weer overal achter te blijven haken.

"Maar, dat kan niet, dat kan niet!" De doodzieke man schreeuwde het uit. "U weegt meer dan ik, wat zeg ik, drie keer zoveel, en uw naam...." Een nieuwe kramp in de hartstreek legde hem het zwijgen op.

Hein zette zich even neer op een nabijgelegen zetel, legde zijn gereedschap op de grond en zuchtte diep. Telkens weer hetzelfde. Bij iedere klant opnieuw. Misschien moest hij zijn uitleg eens op een pamfletje printen want het werd wel vervelend.
"Ziet u, Meneer De Vroede..." De klant keek ondanks zijn kwellende pijn verrast op bij het horen van zijn naam. Verrast, en dan geschokt. "U kent toch het begrip 'spotnaam'? Het is niet meer dan dat. Sinds mijn vroegste kindertijd was ik fors. Nou ja, om eerlijk te zijn: bijzonder fors. En dat was de bijnaam die ik kreeg, al sinds de kleuterschool. Niet gemakkelijk, dat begrijpt u. Bijzonder kwetsend. Maar ik heb er mee leren leven, tenslotte piepen die pesters wel anders als ik plots weer voor hen sta. Het zou niet de eerste keer zijn." Hein verzonk even in een aangename mijmering.
"Later heb ik die naam maar gewoon gehouden. Om te laten zien dat het mij niet kan schelen. Maar goed, dat is niet waarvoor ik hier ben." Hein stond recht en kwam dichter bij de man die plots berusting in zijn blik had.

Toen pakte hij de zeis op van de grond, legde troostend zijn hand op de schouder van zijn klant, keek naar het frêle koord dat zich vanuit de navel van de man naar een oneindig boven kronkelde en haalde uit. Het koord knapte en de man sloot zijn ogen.

De gsm rinkelde weer. "Met Hein, afdeling Benelux. Jaja, Magere Hein, wie anders?"

Eerder verschenen op Jutblogt.

Marcel wacht angstig de resultaten af van zijn laatste scan. De dokter komt binnen en neemt plaats tegenover hem. Hij zet zijn bril op en bestudeert ernstig de vijf aaneengeniete bladzijden die voor hem liggen.

Hij zet zijn bril terug af, en kijkt Marcel in de ogen.
‘Marcel, mijn beste,’ begint hij.
Marcel dringt met moeite zijn tranen terug.
‘Ja dokter, zeg het maar, ik ben er klaar voor’.
‘Wel Marcel, feitelijk mankeert ge niks. Wat wij hadden aangezien voor een tumor was gewoon een duimafdruk van een nonchalante assistent op uw vorige scan. U bent kerngezond.’

Marcels ogen worden schoteltjesgroot. Hij kan het niet geloven, voelt zich bijna bezwijmen van opluchting.
‘Meent u dat dokter, ik bedoel : het is geen grap?’ stamelt hij.

‘Marcel, ik ben niet in de positie om grappen te maken. Heikele kwestie en verontschuldigingen voor het doorstaan leed enzovoort, maar u wordt 100 jaar. Als het al niet meer is.’

Op de achtergrond wordt de regisseur lijkbleek. Een cameraman fronst en kijkt naar zijn opdrachtgever. De neusgaten van de regisseur gaan open en toe. ‘En NU Marcel? Wat NU??? Dit was wél NIET afgesproken’ snauwt hij. Marcel hoort niks, de adrenaline van verademing raast door zijn lijf. ‘MARCEL!’ schreeuwt de regisseur en klapt tegelijk zijn gsm open. ‘Meester Deraedgevere, en vlug een beetje’, grauwt hij door de telefoon.

En net wanneer Marcel klaar staat om de handen en voeten van de dokter te kussen, zwaait de deur van het kabinet open.

‘Raadsman Deraedgevere van TVReality, Marcel, ik heb een dagvaarding voor u wegens contractbreuk’. Een norse advocaat beent de praktijk van de dokter binnen.

‘Wat bedoelt u meneer, ik ben niet ziek, ik ga 100 jaar worden’, juicht Marcel euforisch en laat de hand van de dokter nog steeds niet los.

‘Ik bedoel, Mijnheer, dat u volgens onze overeenkomst, getekend op 29/10 laatstleden terminaal zou moeten zijn. En dat wij volgens paragraaf 27 van voornoemde overeenkomst uw ziektebed en doodsstrijd zouden mogen filmen, dat uw bijna nabestaanden hun toestemming gegeven hebben tot het uitzenden van uw laatste ogenblikken op TVReality, dat de mensen van palliatieve aangeworven zijn om u bij te staan in uw doodsstrijd en dat nu blijkt, volgens de laatste gegevens, dat u niks mankeert. De rouwkleren voor uw familie zijn zelfs al aangekocht, godbetert! DAT is contractbreuk, mijn beste.’
De advocaat overhandigt Marcel een dagvaarding, waarin van hem de luttele som van 1000 0000€ geëist wordt wegens het niet nakomen van een contract en loopt vastberaden weg.

‘Is het te laat voor euthanasie, dokter?’ Verslagen kijkt Marcel naar zijn doodsvonnis.