Ik lig zielig onder een dekentje met mijn eerste kater sinds jaren. Het is geen groot exemplaar en hij heeft geen al te scherpe klauwen, maar geweldig voel ik mij toch niet.

Het was een heel leuk feest dus, met oesters, foie gras, zalm, steak,een dessert dat ik wegens kletsen met iemand gemist heb, damn, en vooral veel wijn. Heel veel wijn. Maar Geliefde die niet minder dan ik op had en gewoonlijk veel katergevoeliger is, heeft niks. Gelukkig maar want toen Vogeltje daarnet vroeg of ik een diertje wilde laten spreken had ik zin om heel hard weg te rennen wat ik helaas niet kon wegens algehele zwakte. Geliefde heeft haar kunnen overhalen om met hem naar de stad te gaan en praise the lord, ze heeft genadig toegestemd want normaal wil ze zonder mij nergens meer naar toe tegenwoordig.

Vannacht is trouwens het alarm afgegaan, waarschijnlijk omdat Zoon de voordeur niet goed heeft toegedaan. Geliefde is naar beneden gespurt om eventuele inbrekers te lijf te gaan en het loeiende ding af te zetten. En ik? Ik heb niks gemerkt, volledig comateus dus want het geluid van het alarm kan de doden tot leven weken. Behalve mij dus, ik was blijkbaar doder dan dood. Zorgwekkend zeg ik u...

Vanmorgen eerst om het Zielige Ziekenhuis (aka het Playmobil ziekenhuis) dat ik ergens had laten opzij zetten. Om daar te geraken -normaal 10 minuten- was er een heuse kleindochter van een taxichauffeur nodig, wat ik gelukkig ook ben. Omleiding alom, vergezeld vanonduidelijke afsluitingen wat iets geeft zoals : o hier kan ik nog door, o nee dan stopt het daar, achteruit dan maar, o kijk zijstraat, o fuck enkelrichting, hier dan maar in , o nee weer afgesloten, langs ginder dan, nee toch zetten ze voor mijn neus nog een afsluitinkje bij,zucht zucht. Gelukkig ken ik de buurt daar wat want de sukkel die onvoorbereid in die chaos terechtkomt vloekt zich een ongeluk.

In de speelgoedwinkel was de bancontact kapot, dus weer de auto in om een eind verder geld af te halen, en weer terug. Dan op een holletje naar huis, andere weg genomen, nee kijk nou : weer een omleiding, wat een verrassing!

Thuis speelgoed van vandaag en gisteren in de kelder verstopt, naar school om kopies te maken en aan de juffen te geven (oc spul), Vogel halen, voederen, man de weg naar de charcuterie in de ijskast wijzen, niet evident neem het van mij aan.

Vervolgens naar de wijnwinkel en dan naar de fietswinkel. Natuurlijk verkeerd gereden, maar niet veel (schuld van man, hoewel hij het op mij steekt) en uiteindelijk toch ter plaatse geraakt. En daar stond hij al te blinken, mijn gloednieuwe Electrabike Rosie :Ik had geluk, hij paste net in de auto anders had ik misschien al wel mijn fietsdoop gehad en dat was niet min geweest.Weer vlug naar huis, even iets drinken en dan naar het schooltje waar man nog een brievenbusje voor het OC mocht ophangen, de gelukkige.

Subiet naar een verjaardagsfeest op de manège, zonder Vogel uiteraard en o wat zal het fijn zijn om even in de auto te zitten zonder oeverloos, non stop, neverending getater in mijn oren.

ps : zoon vindt fiets heel mooi(voor mij natuurlijk, zelf zou hij er uiteraard nog niet dood op gezien willen worden), een keigepimpte fiets zei hij, maar wel pregepimpt of is het geprepimpt?

Het heeft voordelen om een eigenzinnig kind te hebben. Je denkt wel twee keer na alvorens iets te willen afdwingen.

Zoals bijvoorbeeld in de koekjes-eten-kwestie. Toen ik klein was moest ik van mijn mama als ik een koekje at, tijdens het bijten mijn tong tegen het koekje drukken om kruimels te minimaliseren. Ingewikkelde uitleg maar het werkt wel. Ze heeft dat ook aan mijn Zoon geleerd en ik volgde ook trouw haar slogan "bijten en likken". Zoon deed dat trouw en ik nog altijd.

Net geef ik Vogeltje een zeer kruimelig koekje en overweeg even haar de techniek aan te leren. En besluit dadelijk daar niet aan te beginnen. Ze zou mij raar bekijken, moeilijk doen over het hoe en waarom op een manier waarbij men de telefoon zou willen grijpen om juridische bijstand te verkrijgen en uiteindelijk net zo hard kruimelen als altijd.

Tenslotte heb ik die kruimeldief niet voor niks gekocht. Of nee, gekregen. Van mijn mama natuurlijk.

Vogeltje zat al een eeuw op het toilet en ik gil haar toe vanuit de keuken, nadat ik al 12 keer was komen vragen of ze nog niet gedaan had, dat haar darmen er gaan uitvallen als ze zo lang op het WC verblijft.

Op haar eigen Vogelse wijze roept ze HAHA, op een gortdroge manier waarbij ik me al bijna rollende ogen kan voorstellen. Ze geloofde er dus niks van. Dat zal ze van haar broer hebben die in zijn kindertijd ook met gemak een half uur boven de bril kon doorbrengen en waarbij dezelfde waarschuwing hetzelfde effect had, zij het dat hij dat niet zo minachtend uitdrukte.