Met stip op een in de categorie van genante momenten: vragen aan de vervanger van uw vaste nachtwinkelier of de familie (wier zoon in mijn minderjarige haar klas zit) naar India is op verlof.

'Naar Pakistan' zei hij. Er was geen put groot genoeg om mijn schaamte te laten inkruipen.

Als blikken konden doden, de zijne waren Kalasjnikovwaardig. Of het Pakistaans equivalent, of was het Indisch?

Vandaag moest ik mijn minderjarige en de grootouders terug van zee gaan halen. Ergens in Blankenberge had men het plan opgevat om een straat zodanig te verminken met graafwerken en paaltjes dat ik uitriep: ' Maar ik weet zelfs niet of ik daar tussen kan!'.

Wat mijn ma tot een prompt 'Allee, stap uit Albert (zo heet mijn pa), en ga zien' bracht. Wat ze niet zag vanop de achterbank is dat er een ware afgrond naast de nog amper te berijden strook lonkte.

Mijn pa, braaf als hij is, had de deurkruk al in zijn hand toen ik gilde 'NEE ZOT GE VERONGELUKT'.

Wat ik ook wel zou willen weten, maar niet meer heb gevraagd, is wat hij precies zou hebben moeten gaan zien? Ik heb sensoren en spiegels, meer valt er niet te zien, toch? Of moest hij met een vlag voor mijn automobiel gaan lopen, zoals in de tijd van de eerste auto's?

Hoe dan ook, tegen drie per uur manoevreerde ik het vehikel door de werken. Een half uur later meesmuilde ze: 'Ge ruikt uw stal al zeker?'. Ik reed 130 mensen, 130. (Wat gecorrigeerd 122 is)

Ik zei 'GEGANIBEGINNENHEMOEDER' en reed als wraak de rest van de rit aan 150. Na de trajectcontrole in Gentbrugge, dat spreekt.

Ik zie haar graag he. Maar ge wilt er niet mee in de auto zitten. Weet ge nog, die debiele stickers? Misschien moest ik er eentje: onsma in denotto. Met paniekogen als tekening.

Zijt ge ooit al eens bij de, of een, bomma op bezoek geweest in een bejaardentehuis? Ge weet toch welke muziek daar in de laatonsdebommaeenseenplezierdoenruimte het cafetaria schalt? Welke deunen daar op het jaarlijkse (als ge geluk hebt, het kunnen er meer zijn), feest dreunen?

Luc. Steeno. En dat is zijn echte naam he, ik weet dat omdat ik het gegoogled heb, jullie kunnen dat vast ook als ge het niet gelooft. Of Will Tura, of die met zijn caravan en superman.

Wat ik mij afvraag (want mijn vriendinnen en schoonzus plannen nu al een tof levensuiteind, denk een home met veel gin en tonic en weinig bingo):

gaat dat ook nog zo zijn wanneer wij bejaard zijn? Of krijgen wij een Van Jets die niet meer van jetje geven, een nog niet dementerende maar toch al onderweg Absynthe minded, een Scabs (maar leven dié dan nog wel?), een Skrillex met minder puistjes, een Rhianna met een buikje, een Elbow met eelt op, een gedevalueerde 50 cent, of hoe zit het. Want daar kan ik mee leven.

Maar... als wij nog steeds de Luc en aanverwanten gaan krijgen, dan wil ik nu al een euthanasieverklaring mét extra clausule: ondraaglijk lijden houdt ook in: blootgesteld worden aan alles wat op Anne-Tv  komt. En ik kan het weten want telkens wanneer ik bij Ons Ma kom staat het op.

En verdomme, ge moet dan toch efkes meezingen he.

PS: ik lieg over Elbow, ik vind dat ze zagen, maar het paste zo goed.

Er moesten paaseieren aangesleept worden. Drie minderjarigen in huis vragen om een enorme hoeveelheid die niet minder dan twee volle Carrefourzakken (van 10 cent) bedroeg. Ik had ook nog de dagelijkse boodschappen mee, plus 2 geweldig aaibare kussens, naarstig gespaard met zegeltjes.

Aangezien een doorsnee mens maar twee armen heeft, nam ik enkel de dagelijkse boodschappen en één zak paastroep mee naar binnen. De andere zak en de kussens zou ik dadelijk wel gaan halen. Dadelijk werd gedwarsboomd door het internet (jullie ja!) en Marcelleke Het Laatste Hersencelleke dat net een middagdut deed.

De zak in kwestie stond op de achterbank. Dat deel van de auto dat ge niet ziet als ge instapt om uw kind van school te gaan halen.

'Wat is dat mama, amai allemaal chocola!' zei de dochter terwijl ze zich vastgespte. Ik kan u niet zeggen hoeveel keer ik mezelf mentaal gefacepalmd heb, maar het waren er veel. Nu is zij op een leeftijd dat het paashaasverhaal niet echt speelt, maar de magie, hoe fake ook, was wel dood natuurlijk. Gelukkig is zij van het soort dat nergens om maalt.

'Dat is toch niet allemaal voor mij?' (en dan zag ze nog maar de helft).

'Nee, een derde he'

'Maar ik ben aan zee met bomma als het pasen is, wilt ge dan toch wel de eitjes verstoppen als ik terugkom?' Ja lieveke, dat ga ik echt doen voor u, als ik er aan denk. Wat ons naadloos bij Paasflater 2 brengt.

Gisteren zei ik, wat zeg ik, ik tweette het zelfs: als we nu maar niet vergeten de eieren te leggen. Want er waren nog twee dochters aanwezig. Raad zelf eens hoe dat verliep?

Juist!

Dus vroeg ik voor we naar de paasbrunch bij de schoonouders vertrokken stiekem aan de Volwassen Zoon om tijdens onze afwezigheid voor paasklok te spelen. Want dat het mij een beetje ontgaan was de vorige avond. Ik kan u zeggen: de kunst van het rologen is doorgegeven naar de volgende generatie.

Maar hij deed het. Tussen alle te strijken was en andere rommel in de living lagen wel een triljoen eitjes. Genoeg om toe te komen tot de Sinterklaasellende.  Als we die maar niet vergeten. Zet alvast de vooravond in uw agenda, met een REMIND HUISVROUW erbij. De minderjarigen zullen u dankbaar zijn.

Omdat ik er wekelijks toch een keer of veel te veel moet rondrijden, sprak ik een jaartje geleden vol overtuiging: 'Als wij ooit aan de ander kant van het water wonen, wil ik Sint-Niklaas nooit meer zien. Nog niet van verre.' (Ik dacht natuurlijk 'op De Parking' in plaats van 'aan de andere kant van het water' maar om duidelijke redenen probeer ik die uitdrukking hier in huis te vermijden.)

Bijkomend was dat ik een huis met Een Uitzicht wou.  Met als argument: 'Als ik dan toch in een hol van Pluto op het platteland moet wonen, dan wil ik Velden en Andere Landelijke Toestanden zien vanuit het keukenraam.' Ik zag mezelf trouwens al een alpaca kopen, om op ons weids gazon te zetten, want aan een moestuin ga ik toch nooit toe zijn en dan is een alpaca een waardig alternatief. (Geruststelling: niemand eist dat u mijn warrige redeneringen kunt volgen hoor)

Dus toen wij onze immozoektocht aanvatten, werd de postcode 9100 zorgvuldig vermeden. Want ook Echtgenoot moest er niks van weten, ongetwijfeld om valabelere redenen.

Iedereen die ooit al een huis kocht, weet wat een tot waanzin drijvende hel Immoweb is. Of Zimmo. Of Immovlan. Waar ge ook zoekt, alles wat binnen uw budget valt en genoeg ruimte heeft, draagt de omschrijving 'charmant'. Iedereen die ooit al een huis kocht, weet dat dat gelijk staat aan: haal de sloophamer maar boven. 'Licht op te frissen' wil zeggen dat ge de geur van een inmiddels waarschijnlijk overleden bomma nooit meer uit de schrootjesmuren krijgt en dat achter de schrootjesmuren de champignons welig tieren. 'Unieke kans' houdt in dat niemand zo gek is om het te willen en 'Unieke locatie' wil zeggen dat uw naaste buur de kerncentrale van Doel is.

Om maar te zeggen dat wij na een jaar lichtelijk wanhopig waren. Voorzichtig opperden we tegen elkaar dat aangezien twee derde van ons kroost in de gewraakte postcode naar school gaat, we misschien toch ook wel eens een kijkje konden nemen in Sint-Niklaas. Daar vonden we alles wat we eigenlijk niet zochten: een rijhuis met een stadstuin. Dat we kochten na het één keer, op een duistere winteravond, niet al te best bekeken te hebben.

Zo moet het zijn met een huis. Dat zegt Ja tegen u. Dat zegt dat het u graag als bewoner zou hebben. Dat verontschuldigt zich voor zijn gebrek aan Uitzicht door zijn overvloed aan Karakter en vooral door een gebrek aan schrootjesmuren.

En zo, nijvere lezertjes, komt het dat wij binnen afzienbare tijd in Sint-Niklaas gaan wonen. Ik hoop dat ze mij er verstaan.

U kent ze vast, de mensen die bij elke snotneus vergezeld van een hoestje zeggen: een griepje. De flauwe collega die bij elke keelkriebel thuisblijft. Wegens griep.

Allen verdienen ze een djoef. Want Een Griep, dat is heel wat anders. In mijn lange, lange levensspanne mocht ik nog nooit met dit fenomeen kennismaken. Ik had ooit een longontsteking die aardig in de buurt kwam. Ik had ooit een bronchitis waarbij ik bijna om mijn mama kermde. Maar ik had nooit Een Griep.

Een Griep wordt best gedeeld met uw wederhelft. Zodat ge elkander zielig kunt aankijken en JA kunt knikken wanneer de wederhelft zegt dat gewoon doodgaan geen slecht idee zou zijn.

Een Griep is koorts. Die gij (of ik dan toch) nooit hebt en soms zo graag zou hebben om maar te kunnen aantonen dat ge u echt niet lekker voelt. De Griep bezorgt u dat, met plus 39 die slechts bestreden kan worden door afwisseling van Nurofen en Dafalgan.

De Griep maakt dat élk botje in uw lichaam voelt alsof er meerdere camions overgereden zijn. Met opzet.

De Griep neemt niet weg dat ge om uw kind moet, en ook om eten voor uw gezin. Waardoor ge met gloeiende kaken in de buurtwinkel staat, zodat ge er bijna gezond uitziet, ware het niet voor uw hoest die een zeehond zou doen verbleken en alle medewinkelaars uit uw buurt houdt.

De Griep straft u voor dat uitstapje met een verplichte dut van een paar uur. De Griep houdt u trouwens zo in haar ban dat ge van heel de week dat ge haar als metgezel hadt, eigenlijk weinig meer weet.

Dus kom mij niet af met uw druipneus en keelkroch van 'het is een griepje'. Gij hadt geen Griep, gij hadt een valling.

Slapen, dat lijkt niet zo moeilijk. De hond krult zich op of strekt zich uit en doet zijn ogen toe. De kat vindt een hoopje was en is content.

Maar zo gaat dat niet hier. Of toch niet bij mij. Eerst en vooral zijn er maar twee slaaphoudingen. Links of rechts. Bij slaaphouding rechts ligt de arm gebogen onder het hoofd, bij slaaphouding links ligt hij gestrekt en steekt mogelijks in de nacht de bedgenoot een oog uit.

Aangezien de Juiste Slaaphouding niet meteen gevonden is, wordt het een eindeloos afwisselen. Het been behoeft ondersteuning, dus dan moet ik rechts wat deken pikken van mijn bedgenoot. Of mijn tweede kussen aanspreken, maar dan lig ik weer te laag.

Links kan ik wel dekbed onder een been steken, of sprei want die is er ook nog. De sprei die heel belangrijk is, want het dekbed moet opgetrokken zijn tot onder mijn oksel maar niet over mijn schouder. En dan heb ik kou dus moet de sprei bovenop het dekbed om mijn schouders en nek te bedekken.

Een hele nacht vol wisselhoudingen, het mag toch geen wonder heten dat ik nooit uitgeslapen ben. En De Bedgenoot evenmin want de uren dat ik wel slaap, snurk ik. Of steek ik hem mogelijk een oog uit. Ik ben er trouwens nog niet helemaal uit wat nu links of rechts is in het bed, gelieve mij daar niet op vast te pinnen.

In mijn tijd moest ge de tram nemen naar de Bibliotheek van de Lange Nieuwstraat in Antwerpen als ge een spreekbeurt moest houden. Daar moest ge snuisteren tussen krantenknipsels. In mappen! En daar mocht ge dan een kopie van maken, mits betaling.Ter illustratie van uw welbespraaktheid.

In deze tijd zoekt de dochter prenten, gij print die voor de zekerheid. Want ge zet ze gewoon in Prezi en dan kunnen ze dat via een digibord (ik zeg didzjiboard maar dat blijkt fout te zijn, gewoon digi en bord gelijk het er staat) aanwijzen terwijl ze hun parlez afsteken.

Dat ze het gemakkelijk hebben, die jung van tegenwoordig.

'Op de rotonde de tweede afslag nemen,' zegt de mevrouw van de GPS. Helaas was even voor die mededeling opeens de zon ondergegaan in Frankrijk. Zoals we allen weten doet men daar niet aan straatverlichting.

Ik roep uit, met de neus over het stuur, naar Meneer Mijn Echtgenoot: 'WELKE rotonde? WAAR IS HIJ?'. Instant vormen zich een paar okselvijvers en ook een bende rimpels van het turen in wat voor mij toch wel volslagen duisternis was.

Men noemt dit fenomeen ook wel nachtblindheid. Het went, als je tijd krijgt om te wennen. Maar de tien minuten tussen noglichtgenoeg en aardedonker waren niet genoeg. De tien minuten daarvoor gingen al gepaard met 'Oei, ik zie precies niet veel meer'. Ook met een drastische verlaging van de snelheid waarvoor ik mij nu, rijkelijk laat, verontschuldig bij de Fransen die ongetwijfeld 'Sale Belge'-vloekend achter mij reden.

Voor u denkt dat ik hier een hele winter op de tast rijd: zolang het niet regent, is hier altijd wel voldoende licht. Jammer genoeg regent het veel. Dat dan ook weer wel.

Daar schijnt niks aan te doen te zijn, zeker niet in mijn erfelijk geval. Of ziet u dat anders, medenachtblindheidlijders?

Kaften. Ik weet het, een terugkerende zeur.

Echter, vandaag wil ik het hebben over kaften met Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic. Dit jaar moeten alle boeken gekaft worden in dat materiaal, dat enkel door de Duivel hemzelve kan ontworpen zijn.

U denkt misschien dat dat lijkt op een rol huishoudfolie, waar u met moeite een vierkante centimeter afgepulkt krijgt, die u dan doortrekt over de hele rol waardoor u na vijf seconden besluit dat het overschotje dat u wilde bewaren misschien toch niet opgegeten raakt en het tezamen met de verminkte rol naar het afval verwijst.

Of op hetgeen men rond uw bloemen wikkelt en al wel eens een neiging tot kreuken ontwikkelt.

Niets is minder waar. Doorzichtig, Niet-Klevend Plastic heeft hele andere eigenschappen. Ik vraag mij bijvoorbeeld af waarom men het niet gebruikt op ijspistes. In plaats van ijs. Nooit zal u een glibberiger oppervlak aantreffen dan uw tafel nadat u vol goede moed het vel erop uitspreidt en teder het te kaften boek neerlegt.

Nu ja, teder is een overstatement. U zit bij het gedacht aan kaften alleen al een uur op voorhand te vloeken maar toch raad ik u aan om neer te vleien in plaats van woest te gooien want voor u het weet schiet het Franse vocabularium van uw nageslachtje knal door de tv.

Glibberig dus. Maar dan. We kennen allemaal het principe van kaften: men vouwe het rond het boek, men knippe er een V in daar waar het boek ehm... een boek wordt, men legt het boek open en begint te plooien en vast te plakken.

De V knippen, ja dat ging nog. Maar dan. Maar DAN. En niet zeggen dat ik niet geprobeerd heb. Ik heb het met open boek getracht, ik heb door een minuscule opening van een bijna toegevouwen boek gepoogd maar niks hoor. Dat glijdt van hot naar her en als u denkt dat het eindelijk goed is, dan ziet u dat er aan de andere kant van uw boek nog net 2 mm overschiet. Wat niet te plooien en toetapen valt.

Net voor ik de boel in brand wou steken, bedacht ik dat het pas tegen maandag in orde moet zijn. En dat Mijn Dochter nog een andere ouder heeft, die ze in het weekend ziet. A cunning plan, noem ik dat.

Herinnert u zich nog uw kindertijd? De Grote Vakantie?

Laat ons in het ideale geval nog stellen dat uw Ma thuis was, zoals moeders in mijn tijd betaamde. Werd U van minuut 1 tot minuut 'o mijn god, is dat verlof nu nog niet gedaan' geëntertaind?

Wat ik mij herinner van vakanties is dat mijn ouders eens een (één) keertje met mij naar het park gingen, dat er eens een klasgenootje kwam en dat ik voor de rest mezelf amuseerde.

Zo niet in deze tijden. Het Kind (als concept, het kan ook 'De Kinderen' zijn) moeten Dingen Doen. En zo sleept de hedendaagse ouder zich tegenwoordig van Park, naar Park Spoor Noord, naar Zee, naar de minigolf, naar de kinderboerderij, naar nog twee andere speeltuinen, naar een pannenkoekenhuis in godbetert Nederland en weer terug. Opsomming beperkt wegens de rest genadig uit het geheugen gewist.

Mijn slimste vriendin zei: In mijn tijd gingen we één keer naar de Efteling en voor de rest moesten we onze mond houden. Ge kunt toch niet anders dan terugverlangen naar die dagen?

Wat gij, lezer. Wat doet gij allemaal met uw kroost en wat werd er met u uitgespookt vroeger om u kalm te houden?

Wie had 22 jaar geleden gedacht dacht ik ooit een Bachelor in de Toegepaste Informatica ging werpen. Niet dat het zo'n leuk kind was hoor, tot zijn pakweg negen jaar was hij om achter meerdere behangpapieren te plakken. Vanaf die leeftijd werd het allengs leuker.

En toen werd hij 16. Dan kon hij voor mij wijn en sigaretten gaan halen. Dat was pas echt nuttig.

Maar ge snapt allen waar ik naartoe wil, toch? Zo trots op mijn kind. En ik heb daar geen enkele steen bij te dragen. Hij heeft dat helemaal alleen gedaan. Want ik ben slechts Hoger Opgeleid van Inborst. Dat zou hem niet verder gebracht hebben.

Het enige jammere is dat ik geen 'bachelor' grapjes mag maken, want volgens hem heb ik dat al duuzed keer gedaan.

Bij dezen heb ik op de datingmarkt een 22-jarige Bachelor, met mij als schoonmoeder. Ik zie de kandidaturen zo meteen niet toestromen. Hmm. Aan wat zou dat liggen?

Na het recalcitrante gedrag van mijn geliefde transportmiddel kreeg ik de Gouden Gruwel als vervangwagen.

Mijn garage houdt duidelijk geen rekening met noodgevallen -'Het is zo druk mevrouw, ge zoudt het niet geloven'- dus zag ik mij genoodzaakt om de vervangruwel te laten verlengen bij Rent a Car. Een klein gelukje wou dat ik daar al eens eerder moest zijn en dus feilloos wist wanneer een steile helling op te rijden naar hun onderkomen want geen enthousiaste vlag die het aangeeft.

Toen moest ik zestien. ZESTIEN. Jawel, 16! handtekeningen zetten om mijn vorige contract (courtesy TW, afgesloten door de Zoon) te laten beëindigen en de Gruwel terug uit hun verhuurklauwen te rukken.

Maar denkt ge nu dat ze mijn identiteitskaart gevraagd hebben? Of mijn rijbewijs? Ma ba neet. Zolang ge uw Visa overhandigt, is dat blijkbaar allemaal ok. Een Visa waar geen pincode voor vereist was trouwens.  Slechts een handtekening, die ik uit verveling na het afwachten van zestien prints uit een traag machien en dan nog eens een telefoontje naar Het Hoofdkantoor zo onduidelijk gekribbeld heb dat ik evengoed mijn jongste had kunnen laten signeren.

Laat ik nu net heel goed zijn in handtekeningen vervalsen. Zo jammer dat ik niet Mevrouw Jansens van haar kredietkaart beroofd heb vandaag. Want anders had ik met die auto wel heel andere dingen gedaan dan de school en de GB gefrequenteerd. Er valt vast nog wel een bankkantoor te overvallen dat niet geplaagd gaat onder intresten van de overheidsgarantie.

Gemiste kans voorwaar.

Ps: als ge de titel niet snapt, zijt ge mijn vriendje niet meer. Het ligt volledig aan u.

Mme. Zsazsa en ik carpoolden naar de uitreiking van de Weekend Blog Awards. Van dat saaie boekje, weet u nog wel? Oeps, ik geloof dat ik gisteren aan iemand beloofd heb om dat nooit meer te zeggen. Maar kom, u las er vast over.

Over de rit heen en terug wil ik niet veel meer kwijt dan dat ze eiste dat ik dissolvant en een watje zou meebrengen en dat er koffie gemorst werd. Over het feit dat ze bij het aanschouwen van mijn huiselijke chaos een lachkramp kreeg en foto's begon te trekken, ga ik al helemaal zwijgen. Wel hebben we ons voorgenomen om zoals vroeger terug elke ochtend met elkaar te bellen terwijl we een opruimronde doen. Ik heb er duidelijk nood aan.

Zij won en ik werd tweede. Omdat ik de enige met een sakosj was, mocht ik De Trofee onderdak geven. Ik hoop dat de tabaksresten er afgegaan zijn.

Het was gezellig. Oude bekenden, verse kennismakingen en veel wijn. Maar ook hier werden foto's genomen.

Ik roep al jaren dat ik niet met mijn gezicht op Tinternet wil staan maar als de Aandachtshoer in u naar zo'n evenement wilt gaan, dan moet ze achteraf niet zeuren. Het valt nog mee, al bij al. Eerder een kwestie van wiezoektdievindt. En dat is precies wat u mag doen, als u zich voldoende moest vervelen:

De Zoon belde: 'hij braakt enorm veel vloeistof uit en hij is verschrikkelijk warm.'

Onmiddellijk was ik in paniek. Want dat klinkt niet goed. Vertrouw uw hartendief dan al eens tien minuten toe aan uw oudste en dan krijgt ge zoiets.

'Ik kom direct af,' zei ik en snelde ter redding.

Aangekomen bleek het bloedje inderdaad oververhit en een meterslang vochtspoor etaleerde dat er iets niet pluis was. Bovendien stonk hij.

Wat doet een mens in zo'n omstandigheden? Zij belt Touring. De technieker van dienst hing onmiddellijk een 'niet meer starten' kaartje aan de zieke zijn achteruitkijkspiegel en bestelde een takelwagen.

Een koelmiddelinfuus voor zieke auto's, bestaat dat?

Wat voor schade richt een koelvloeistoflek ook aan? Want zoals u als ongetwijfeld trouwe lezer weet, zou de auto mijn lievelingskind zijn, moest ik aan lievelingskinderen doen.

ps: Mijn Zoon, die ik bijna heilig zou willen verklaren, ging diezelfde avond nog mee met de sleepwagen voor een vervangwagen die ik niet ging bewonderen tot de volgende ochtend. Toen ik buitenkwam bij volle daglicht puilden mijn ogen uit hun kassen van horror. Een Goudkleurige Gruwel is mijn transportmiddel voor de komende dagen. U gelieve mij niet te herkennen op de Ring van Antwerpen.

Een mens is al eens jarig. Dat gebeurt zo, eens per jaar. Als een mens dan de chance heeft om uit te slapen dan doet hij dat ook, vooral als hem het geluk te beurt valt dat de Wederhelft evenmin moet opstaan.

Ok, hij/hem klinkt raar in voorgaande paragraaf. Ge moogt vervangen door zij/ haar.

Dan kan het voorvallen dat ge uw telefoon niet beantwoordt. Voor verjaardagswensen van uw moeder. Bijvoorbeeld.

Maar gebeurt het bij u dan ook dat ten twaalven uw moeder aan uw deur staat? Mét sleutel voor het geval ge niet zoudt thuisgeven op de eerste bel?

Want ze had al geprobeerd om u telefonisch te bereiken. Maar ze kreeg geen gehoor. Dat wil zeggen dat ge dood ligt ergens. Op Uw Verjaardag Gotbetert.

Schone sterfdag nochtans om op uw graf te zetten. Maar niet volgens Ons Ma. Die schudt u desnoods uit uw graf. Want daar zal ze de sleutel ook wel van hebben.

PS: ge moet niet feliciteren want deze feiten gisten al van 14/2 in mijn brein.

Volgende vrijdag is het Eco-dag (mag dat eigenlijk niet gewoon Ecodag zijn?) op de school van Dochter. Ik geef u even mee wat er op het briefje (Briefje! Van papier! Bomen en al!) staat.

- Kom te voet, met de fiets of laat je afzetten op de hoek van de straat. Want. Dat. Helpt. De mens die zijn kind dan ten achten aan school moet afzetten in de voorbewaking omdat hij of zij moet gaan werken kan dan uit bezorgdheid de hele straat naast zijn bloedje tuffen in de auto. Dat gaat Het Milieu ten goede komen. Ik volg al volledig dit eerste punt.

Next.

-Kom in groene kledij zodat iedereen kan zien dat het vandaag Eco-dag is. Of ecodag (maar daar waren we nog niet over eens zeker). Want dan moeten mama en papa nog speciaal gaan winkelen en consumeren en derhalve de wereld verder vervuilen met onnodig gekocht spul omdat gij iets groens moet aanhebben. Waarom iets groens trouwens? In de natuur komen toch meer kleuren voor?

Vervolgens.

-Vandaag zijn alle koeken verboden. Breng fruit of groentjes mee als tussendoortje. Dat moeten ze elke dag al. Bovenop de normaal wel toegelaten koek. Maar kom, iedereen weet dat koek DE DUIVEL is. Dé oorzaak van alle vervuiling in de Westerse Wereld en Verre Verre Omstreken. Ban de koek. Ik smeek het u mensen. U redt er levens mee. En het milieu. Dat ook.

Maar we gaan door:

-En natuurlijk zorg je er voor (sic) dat je maaltijd geen afval geeft. Ik hoop dat ze kotst. Heel de speelplaats onder. Ok, dat is gemeen. Maar toch. In dezen vind ik het gerechtvaardigd.

En tot slot:

-In je drinkbus zit water. Dat zit er eigenlijk altijd in. Maar volgende week denk ik er toch over om iets anders mee te geven. Het sap van een bedreigde kikkersoort of zo.

Seriously...

Ik kreeg een mail dat ik finalist ben voor de Knack Blogawards. Gekozen uit duizend, wat zeg ik: méér dan duizend genomineerden. Ik wist van niks. Wie is de snoodaard die dat veroorzaakt heeft?

Als ik daardoor ooit rologend op een foto moet zoals Kerygma het op twitter mooi verwoordde, dan weet ik u alsnog te vinden. Het gaat uwen besten dag niet zijn.

Wat u allen niet mag weerhouden van te stemmen. Dat dan ook weer niet, het zou zo triest zijn anders. Enkel ik die de godverdomse ultraboring procedure doorlopen heeft en dan nog alleen om te zien in welke categorie ik genomineerd was. Die ik ondertussen al vergeten ben. Wat dacht ge.

Hier kunt ge stemmen. Want dat logo zal wel niet werken. Maar doe maar Houbi, die verdient het veel meer.

En die wil misschien wel met zijn kop op een foto.

-Gaat ze nu nog buiten???

-Maar ja, laat haar, ze heeft de leeftijd ervoor he.

-Het is al donker. Ik wil niet dat ze de hele nacht wegblijft.

-Maar dat is nu eenmaal zo, dat kunt ge niet tegenhouden.

-Nee, ik wil dat ze binnen is voor wij gaan slapen.

-Goed, we wachten wel.

-Op wat? Wat gaat ze doen misschien?

-Ja, geweetwel. Dat is normaal hoor.

-Allee seg, zo jong nog. O god ik hoop dat ze rap terug is.

-We wachten wel efkes.

-Ik zou zelf wel naar boven willen eigenlijk. Nee, nee, we wachten. Anders ben ik ongerust.

En dan te weten dat ik voor Zoon nog nooit een kwartier slaap gelaten heb als hij uitgaat.

Ze was rap thuis trouwens, de date zal geen succes geweest zijn.

Een mijner ex-schoonzussen (ik heb er legio, don't ask, mijn levenwandel is een episode- of drie- Jamberswaardig. Wat geen uitnodiging is. Laat dat duidelijk zijn) was ooit gedegouteerd door de uitdrukking die een vriendin van haar bezigde toen ze haar kind vaag hoorde huilen: 'Ik heb Het Moederoor.'

Dat Moederoor is echter geen fabeltje. Van het moment dat ge geworpen hebt, is dat zintuig overheersend. Het Moederoor hoort elk kreetje. En krijgt gelijk een toeschietreflex. Dat is gewoon zo, daar hebt ge bepaald niks aan te zeggen.

Maar akeliger nog is het moederoog. Niemand die mij laat schrikken. Menig kind dat geprobeerd heeft om sluipend achter mijn rug te komen en dan een ijzingwekkende BOEEEEEH te doen.

Een roloog was het enige wat ze kregen, want uiteraard had mijn Moederoog hen al bespeurd. Achter mijn rug gebeurt niks dat ik niet zie.

Geen kind ook dat hier een hakkelend ondebroken zin kan uiten van meer dan vijf woorden of ik vervolledig het wel. Want ik weet toch zo wat ze willen zeggen.

En anders voorspel ik het wel. Had ik u al gezegd dat één dag voor het teloorgaan van de Costa Concordia ik gezegd had dat cruiseschepen niet veilig zijn?

Voor het overige ben ik niet eng. Alhoewel mijn Zoon daar anders over denkt. Ik hoor ook elke keer weer dat er een dier aan zijn waterbak staat te krabben, hoe bescheiden ook. Maar dat is dan weer minder glamoureus. Daar zwijgen we over.

Laat ons eerst even afspreken dat ik geen allergie heb. Allergieën zijn voor zwakkelingen, flauweriken en immuunsysteemuitgedaagden. Niet voor mij.

Wat ik wel heb, zijn oeverloze niesbuien. Van het soort waarbij uw medemens na een minuut rologend stopt met gezondheid! te roepen omdat het duidelijk is dat er binnen het half uur geen einde aan uw lawaai gaat komen.

Jeukende oren. uiteraard àchter het trommelvlies en zodanig gekmakend dat ge het liefst een potlood tot in uw hersenstam zoudt willen boren.

Een toegeknepen kriebelkeel met bijpassend hoestje. Check.

Ogen die voelen alsof ze uit hun kassen branden. Oogwit? Nee dat heb ik niet meer. Oogrood wel daarentegen. En de neiging om mijn oogballen uit te rukken en ver weg te gooien.

Maar een allergie, daar doe ik niet aan. Gelukkig maar want het lot, dat vast over de vloer rolt van het lachen, wil dat ik van antihistamine tot een zombie verword. Geef mij een halve zyrtec en de komende twee dagen krijgt u van mij niet veel meer dan een dwaze blik. Als ik tenminste bij bewustzijn ben. Aerius: idem dito.

U zou dus kunnen denken dat ik allergisch ben voor anti-allergica maar gelukkig heb ik dat misverstand al in de eerste paragraaf uit de weg geruimd. Rest nu nog slechts de vraag wanneer ik van dit seizoensgebonden ongemak verlost ga zijn. Want een nietallergie, da's echt niet om te lachen.

In mijn ogen zijn er weinig voorbehoedsmiddelen die zoveel voordelen hebben als de Mirena. Ok, ge doodt een geconcipieerd embryo en ja, ge krijgt wat hormonen maar kom, er zijn erger dingen. Kinderen bijvoorbeeld.

De Mirena heeft echter een Groot Nadeel: ge hebt geen regels meer. Of misschien zo eens om de paar maand een notie van.

Wat ook wil zeggen dat ge niet weet wanneer ge pms-ig of ms-ig zijt. En ge u ook niet kunt inhouden qua emotionele uitlatingen of overdreven wijvigheid. Ah nee, want er komt niks aan. Ge kunt niet op uw kalender kijken en denken: och ja, ik ben nu bitchig want...

Maar denk niet dat men het niet merkt, de omgeving. Mirena of niet, de cyclus wordt niet onderbroken. Ge blijft nog altijd niet te genieten prenietmenstrueel en wentelt u nog altijd in zelfmedelijden, nietmenstrueel.

Die menopauze, wanneer komt dat nu ook alweer, zo ongeveer?

Heel vroeger had ik slechts één droom. Elk boek kopen dat ik wou. Want de ware boekenliefhebber is niet tevreden met een bibliotheekboek. Nee, een boek dat u bevalt, dat moet ge hebben.  Sinds al een heel aantal jaren werd die droom realiteit en bleef er niks meer te dromen over.

Want ik ben geen mens met materiële verlangens. Vraag mij nu wat ik graag zou willen en ik zou het u niet kunnen zeggen. Ik wil geen fototoestelflatscreenbuitenkeukenfancytuinstelniefgordijnenducatimonstroreisnaardecaraibenofjuwelen. Het scheelt waarschijnlijk wel dat als ik het zou willen, ik het gewoon zou kopen. Een beetje hetzelfde als niet bepaald zin hebben in een sigaret maar zonder zitten, dan is het verlangen honderd keer zo sterk.

Maar dromen zijn niet noodzakelijk materieel. Op dat vlak liep het het grootste deel van mijn leven wel mank. Van diepongelukkig naar kabbelend naar flatline naar dromen over wat wel onmogelijk leek.  Echter ook op dat vlak heb ik niks te wensen over.  Tenzij misschien naar de tijd dat de kinderen uit huis zijn maar tegen dan ben ik waarschijnlijk dement en dan valt er helemaal niks meer te dromen want het enige wat ik dan nog ga wensen is dat ik alle boeken kon kopen die ik maar wil.

Ik hou niet van malcontente mensen. Van  hebzuchtigen. Van onrealistische dromers.

En toch heb ook ik een onrealistisch droompje. Van wonen in een andere tijdzone. Op twee uur na zover van onze zone als maar mogelijk is. Niet omdat ik jullie beu ben maar omdat ik daar ooit alleen op een bankje gezeten heb in het besef dat ik volmaakt gelukkig was op dat moment. Het zou zowaar het perfecte ogenblik geweest zijn om te sterven. Doeme. Gemiste kans.

Guilty pleasures, ik heb ze niet. Ik breek er me al een week het hoofd over maar ik kom nergens op. Het kan natuurlijk wel schelen dat ik precies geen overdreven ontwikkeld schuldgevoel bezit.

Als ik een hele dag in de zetel wil liggen terwijl het huis zijn gebruikelijke puinhoop heeft uitgebraakt, dan doe ik dat gewoon.

Als ik om tien uur des ochtends zin heb in wijn, dan neem ik die gewoon. (Ik neem dat als voorbeeld, want snoepen doe ik niet, maar u mag gerust 'chocolade' denken als u dat minder verontrust)

Als ik niét naar mijn ma wil gaan terwijl dat toch weer even te lang geleden is, dan stel ik het toch gewoon nog een dag uit.

Als ik liever in de zon op het terras zit in plaats van zoals ik mij had voorgenomen datzelfde terras te ontdoen van twee jaar rommel, dan gebeurt dat ook zo. Allemaal zonder ook maar enig steekje van berouw.

En als ik dit zo lees, dan zie ik meteen ook mijn grootste kleine kantjes: uitstelgedrag en egoïsme. Maar ik ben er wel altijd eerlijk over. Dat neemt mensen dan ook meteen de wapens uit handen om er iets gemeens over te zeggen. Zelfs de eerlijkheid is egoïstisch dus.

Ik ga nooit in de hemel komen he?

Ochtend. U rukt zich los uit het flanel en waggelt naar de badkamer. In het beste geval is het winter en hoeft u uw spiegelbeeld niet middels het ongenadige natuurlijke licht te trotseren maar kan u volstaan met vriendelijkere lampen waar er toch steeds twee van kapot zijn.

Dat is echter niet genoeg om te verhullen dat er iemand de voorgaande nacht met uw gezicht gaan lopen is en u achtergelaten heeft met een opgezwollen ruïne, mooi in de verf gezet door paarsige wallen, het vocht daarin voorzekers voldoende om een dorstige in een willekeurige woestijn te laven.

Uw ogen, o god, zijn dat écht uw ogen? Die bloeddoorlopen bollen, dat is toch niet wat ge verwacht na een uur of zeven genadige bewusteloosheid?

Niks aan te doen. Eerst douchen. Een geluk dat uw blik niet lager dan uw gezicht gedaald is want anders zag u iets veel ergers.

Ik weet niet hoe rigoureus u huishoudt, maar ik kom gewoonlijk niet toe aan het (laten) strijken van de lakens. Wat wil zeggen dat elke plooi van het beddengoed 's ochtends in uw huid gegrift staat. Een jong vel verteert zoiets op een dik uur, maar we weten allemaal dat ik geen 3x7 meer ben en per verstrijkend jaar komen daar minstens 5 minuten bij. Wat wil zeggen dat ik tot tegen de noen rondloop gelijk een Shar-pei.

Maar u wil remedies natuurlijk. Welnee, u wil foto's. Maar that ain't gonna happen. Remedies dus. Fond-de-teint. De uitvinder daarvan verdient meerdere standbeelden. Mascara! De uitvinder daarvan verdient medailles. Geen oog zo levenloos of het knapt op van wat mascara. En blush. Als het nog te vroeg is om een natuurlijke, of door alcohol of ergernis geïnduceerde, blos op uw kaken te toveren dan is blush de remedie.

En verder helpt het ook wel om u goed te voelen in uw al dan niet gerimpelde vel. Maar niet voor 12 uur 's middags. Godindenogenemel nee.

Volgende week is het Wijvenweek. In een ver verleden deed het inmiddels dode Jutblogt daaraan mee. Deze editie dacht ik, och ja waarom niet. Maar dan moet ge inschrijven. Per formulier of zo. Ik zou het zo niet weten want per Twitter zeurde ik tegen Kerygma dat ik best wel wou meedoen maar te tam was om officiële dingen te doen. En of zij mij niet kon inschrijven. Na meer vijven en zessen dan er op enig klok verkrijgbaar in de reguliere handel staan, en zeker na meer moeite dan het mij zou gekost hebben om mezelf in te schrijven, deed zij het voor mij. Met een spelfout in mijn naam. Dysfunctioneel mag u mij noemen vanaf nu.

Fin, volgende week wijvenweek. Ik doe mijn best. Alhoewel ik volgens mij alle onderwerpen al volgejammerd heb in de afgelopen laat-mij-niet-tellen-hoeveel-jaar.

Want zeuren, daar draait het toch om bij wijven he. Waarom noemen ze het niet gewoon Zeurweek?

Het is pas januari, ik weet het, maar toch wil ik u nu reeds waarschuwen voor de Gevaren van Maart.

U moet namelijk beseffen dat als de wekker van uw biologische klok afgaat in die maand, u in december een nageslachtje zult werpen. En dat dient ten allen prijze vermeden te worden.

Dochter is jarig op 23/12. De dag voor kerst. U moet natuurlijk een feestje organiseren. Vlak voor u de collectie bejaarden die uw familie -of de mijne dan toch- rijk is, dient te voorzien van een kerstdis met aangepaste conversatie.

Gouden tip 1: doe dat feestje niet thuis zoals ik alle voorbijgaande jaren deed. U moet zelf versnaperingen ende drank voorzien en in het slechtste geval entertainen. Een taak die ik gelukkig de vorige drie jaar heb kunnen uitbesteden. Dit jaar was mijn plan echter nog strakker. Ik huurde een pretmeloen en de feestelijkheden konden elders plaatsvinden. Een aanrader.

Maar goed. Evenzeer moet u dat geregeld krijgen en uitnodigingen pennen.

Gouden tip 2: laat uw kind ze zelf schrijven. Dat gaat blijkbaar perfect vanaf leerjaar 4 en ik wou dat ik het in leerjaar 3 al geprobeerd had.

Ook dient u cakes te bakken voor op school. Als u geluk hebt want in de tijd van De Zoon werden individuele traktaties verwacht. Een hel van 25 te vullen zakjes met snoep en rommel. Dat is in de school van Dochter niet toegelaten dus laat dat een criterium zijn bij het uitzoeken van een onderwijsinstelling. Veel belangrijker dan de pedagogische doelstellingen, mijns inziens.

Dus de week voor Kerstellende zit al aardig vol. En dat allemaal omdat u niet de moeite hebt gedaan om deftig tot 9 te tellen voor u besloot dat de wereld nog niet vol genoeg zit.

Komt er nog bij dat het begin van de maand al geteisterd wordt door De Sint. U moet niet alleen verzinnen wat die bij u thuis door de schouw komt gooien maar ook wat hij bij grootouders en tante en nonkel brengt. Want de collectie bejaarden valt u natuurlijk lastig met die vraag. En liefst van al moet u al die troep, waar het kind in kwestie als het meevalt na het ontvangen nog een halve dag naar kijkt, ook nog zelf gaan kopen. Zij geven het geld wel maar de geneugten van Fun en Dreamland zijn helemaal voor u alleen!

Datzelfde geldt voor De Verjaardag en voor kerst. Dus u zit met 1 kind al aan 3 Hoogdagen maal 3 Te Verzinnen Cadeaus maal minimaal 4 Gulle Gevers. Zijn er nog andere kinderen in het gezin dan mag u dat nog eens maal zoveel doen. Hopelijk hebt u beter nagedacht bij uw andere lendenvruchtjes en zijn die jarig in juni, dat scheelt toch al een halve speelgoedcatalogus.

De ultieme Gouden Tip: mijd maart. Wat zeg ik: MIJD MAART. Of voorzie u van elk mogelijk stuk anticonceptie dat er op de markt te krijgen valt.

Uw zenuwstelsel zal u dankbaar zijn. Om van uw portemonnee nog te zwijgen.

Voor niks gaat de zon op, zo luidt het spreekwoord.

Dus helemaal gratis was de dagcrème die ik van Enchanté kreeg niet want in ruil moest ik er iets over schrijven. En u begrijpt hoe kostbaar mijn tijd is. En ja, daar mag u luidkeels mee lachen.

Kleine prijs echter want bij Endimi spiekte ik net even naar de eigenschappen (het bijbehorende doosje heb ik blijkbaar al weggegooid) en zag meteen ook de waarde van het waanzinnig mooie potje.

Fors geld maar inderdaad: je hebt er niet veel van nodig. Het is een bijzonder rijke crème. Wat ik niet direct doorhad maar wat wel tot gevolg had dat mijn onmiddellijk daarna aangebrachte fond de teint zo ongeveer van mijn gezicht afgleed.

Een toefje in plaats van een royale lik is de boodschap. De geur is ronduit heerlijk en deed mij denken aan iets uit mijn kindertijd. We weten allemaal hoe lang dat al geleden is en blijkbaar strekt het olfactorisch geheugen niet tot in de tijd dat de dieren nog spraken, want ik kan mij nog steeds niet herinneren waaraan precies.

Je krijgt er een zacht velletje van. Maar rode vlekjes en pigmentplekken zijn niet verdwenen. Dus de egale teint die straalt van jeugdigheid heb ik nog niet bespeurd. Evenwel, daar kunnen we Biotherm nu niet op aankijken. Dat zal eerder liggen aan mijn levenswijze die niet van dien aard is dat een potje dagcrème soelaas zou kunnen brengen.

Gelukkig is er nog altijd fond de teint. De uitvinder daarvan verdient een standbeeld. Maar daar ging het hier niet over zeker?

Ps: ook mijn nieuwe lay-out was helemaal gratis, dat dan weer dankzij Skynet. Verwend dat ik word, het mag geen naam hebben!

... iKat!

Een tiental dagen geleden kwam tot ons een paar honderd gram roofdier.

Voorzichtig introduceerde ik dit nieuwe wezen aan Gaston, die toch al een jaar of vier denkt dat hij de baas van dit huis is. Eerst in de transportmand en toen hij geen aanstalten deed om razend van coleire zijn tanden in de tralies te zetten, op mijn schoot.

Gaston kwispelde ontroerend enthousiast. Wat nu volgt is de chronologie van de teloorgang van een rijk. En wel dat van Alleenheerser Hond.

Dag 1: Gaston besnuffelt iKat met een passie die aan het onwelvoeglijke grenst. Zij is totaal niet schuw en laat het zich welgevallen.

Dat zij ook eet is een verrassing voor hem. Zijn eigen eten wordt altijd mondjesmaat verorberd maar de brokken van iKat lijken wel kaviaar. Of het hondenequivalent. Snood als wij zijn, zetten we haar bak op een kindertafeltje waar zij via een kinderstoeltje moeiteloos aankan maar hij niet.

Des avonds zitten wij met de hele kudde in de zetel. Peis. Vree.

Dag 2: iKat heeft duidelijk niet veel tijd nodig gehad om te wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat ze haar prille leven met niet minder dan zes honden, waaronder een paar soortgenoten van Gaston, heeft doorgebracht is te merken. Nu is zij degene die hem achtervolgt. Dat stemt hem al iets minder vrolijk.

Dag 3: Een kat heeft klauwen. Scherpe klauwen. Tot die conclusie kwamen wij allen. De mensen iets beter voorbereid dan de hond. iKat ziet in de nog steeds enthousiaste Gaston een levend speeltje en maakt er haar hobby van om hem vanaf een verhoogje te slaan als hij wat te dicht komt. Ik vrees het moment dat zijn bolle chihuahua-ogen gereduceerd gaan worden tot uitgelopen spiegelei. Verbolgen loopt hij weg.

Dag 4. Gaston kent geen rust. Zit hij bij mij, dan wordt hij verjaagd, zit hij in de zetel alleen: idem en zelfs zijn mand is niet veilig. Ze jaagt hem eruit en gaat er zelf liggen. Drie seconden toch. Want dan gaat ze weer in stalkmodus.

Dag 5. Gaston die gewend is om de hele dag op zijn gemak te dutten, lijkt wel wallen te krijgen. Hij komt om de vijf minuten bij mij staan met een blik die het leed van de wereld in zich herbergt. Red mij. Zegt de blik. Red mij van dit wezen.

Hij doet pogingen om net als zij te slaan met de voorpoten. Maar aangezien hij slechts botte nagels heeft, maakt dat niet veel indruk. Maar schattig is het wel.

Dag 6. Status quo. Hij eet dubbel zoveel als gewoonlijk. Topsport vergt natuurlijk kracht.

Dag 7. Eindelijk, EINDELIJK grolt hij eens bij de zoveelste Cato-aanval. En doet zowaar een geste tot knappen in haar richting. Ik juich hem inwendig toe. Maar na die schamele poging tot zelfverdediging, geeft hij het meteen op.

Dag 8. Er is een modus vivendi. Zomaar vanzelf. Zij plaagt hem nog af en toe, hij weert halfslachtig af maar meer dan driekwart van de dag laten ze elkaar gerust of liggen elk in een andere zetel te dutten of jaagt iKat op speelgoed, krijtjes, papiertjes en wat er maar te vinden is in huis. Wat veel is.

We kunnen concluderen dat iKat vanaf nu met recht de titel Koningin der Inpandige Zoo van Disfunctia mag dragen.

De Koning is dood(moe), Leve de Koningin!