Het is pas januari, ik weet het, maar toch wil ik u nu reeds waarschuwen voor de Gevaren van Maart.

U moet namelijk beseffen dat als de wekker van uw biologische klok afgaat in die maand, u in december een nageslachtje zult werpen. En dat dient ten allen prijze vermeden te worden.

Dochter is jarig op 23/12. De dag voor kerst. U moet natuurlijk een feestje organiseren. Vlak voor u de collectie bejaarden die uw familie -of de mijne dan toch- rijk is, dient te voorzien van een kerstdis met aangepaste conversatie.

Gouden tip 1: doe dat feestje niet thuis zoals ik alle voorbijgaande jaren deed. U moet zelf versnaperingen ende drank voorzien en in het slechtste geval entertainen. Een taak die ik gelukkig de vorige drie jaar heb kunnen uitbesteden. Dit jaar was mijn plan echter nog strakker. Ik huurde een pretmeloen en de feestelijkheden konden elders plaatsvinden. Een aanrader.

Maar goed. Evenzeer moet u dat geregeld krijgen en uitnodigingen pennen.

Gouden tip 2: laat uw kind ze zelf schrijven. Dat gaat blijkbaar perfect vanaf leerjaar 4 en ik wou dat ik het in leerjaar 3 al geprobeerd had.

Ook dient u cakes te bakken voor op school. Als u geluk hebt want in de tijd van De Zoon werden individuele traktaties verwacht. Een hel van 25 te vullen zakjes met snoep en rommel. Dat is in de school van Dochter niet toegelaten dus laat dat een criterium zijn bij het uitzoeken van een onderwijsinstelling. Veel belangrijker dan de pedagogische doelstellingen, mijns inziens.

Dus de week voor Kerstellende zit al aardig vol. En dat allemaal omdat u niet de moeite hebt gedaan om deftig tot 9 te tellen voor u besloot dat de wereld nog niet vol genoeg zit.

Komt er nog bij dat het begin van de maand al geteisterd wordt door De Sint. U moet niet alleen verzinnen wat die bij u thuis door de schouw komt gooien maar ook wat hij bij grootouders en tante en nonkel brengt. Want de collectie bejaarden valt u natuurlijk lastig met die vraag. En liefst van al moet u al die troep, waar het kind in kwestie als het meevalt na het ontvangen nog een halve dag naar kijkt, ook nog zelf gaan kopen. Zij geven het geld wel maar de geneugten van Fun en Dreamland zijn helemaal voor u alleen!

Datzelfde geldt voor De Verjaardag en voor kerst. Dus u zit met 1 kind al aan 3 Hoogdagen maal 3 Te Verzinnen Cadeaus maal minimaal 4 Gulle Gevers. Zijn er nog andere kinderen in het gezin dan mag u dat nog eens maal zoveel doen. Hopelijk hebt u beter nagedacht bij uw andere lendenvruchtjes en zijn die jarig in juni, dat scheelt toch al een halve speelgoedcatalogus.

De ultieme Gouden Tip: mijd maart. Wat zeg ik: MIJD MAART. Of voorzie u van elk mogelijk stuk anticonceptie dat er op de markt te krijgen valt.

Uw zenuwstelsel zal u dankbaar zijn. Om van uw portemonnee nog te zwijgen.

Voor niks gaat de zon op, zo luidt het spreekwoord.

Dus helemaal gratis was de dagcrème die ik van Enchanté kreeg niet want in ruil moest ik er iets over schrijven. En u begrijpt hoe kostbaar mijn tijd is. En ja, daar mag u luidkeels mee lachen.

Kleine prijs echter want bij Endimi spiekte ik net even naar de eigenschappen (het bijbehorende doosje heb ik blijkbaar al weggegooid) en zag meteen ook de waarde van het waanzinnig mooie potje.

Fors geld maar inderdaad: je hebt er niet veel van nodig. Het is een bijzonder rijke crème. Wat ik niet direct doorhad maar wat wel tot gevolg had dat mijn onmiddellijk daarna aangebrachte fond de teint zo ongeveer van mijn gezicht afgleed.

Een toefje in plaats van een royale lik is de boodschap. De geur is ronduit heerlijk en deed mij denken aan iets uit mijn kindertijd. We weten allemaal hoe lang dat al geleden is en blijkbaar strekt het olfactorisch geheugen niet tot in de tijd dat de dieren nog spraken, want ik kan mij nog steeds niet herinneren waaraan precies.

Je krijgt er een zacht velletje van. Maar rode vlekjes en pigmentplekken zijn niet verdwenen. Dus de egale teint die straalt van jeugdigheid heb ik nog niet bespeurd. Evenwel, daar kunnen we Biotherm nu niet op aankijken. Dat zal eerder liggen aan mijn levenswijze die niet van dien aard is dat een potje dagcrème soelaas zou kunnen brengen.

Gelukkig is er nog altijd fond de teint. De uitvinder daarvan verdient een standbeeld. Maar daar ging het hier niet over zeker?

Ps: ook mijn nieuwe lay-out was helemaal gratis, dat dan weer dankzij Skynet. Verwend dat ik word, het mag geen naam hebben!

... iKat!

Een tiental dagen geleden kwam tot ons een paar honderd gram roofdier.

Voorzichtig introduceerde ik dit nieuwe wezen aan Gaston, die toch al een jaar of vier denkt dat hij de baas van dit huis is. Eerst in de transportmand en toen hij geen aanstalten deed om razend van coleire zijn tanden in de tralies te zetten, op mijn schoot.

Gaston kwispelde ontroerend enthousiast. Wat nu volgt is de chronologie van de teloorgang van een rijk. En wel dat van Alleenheerser Hond.

Dag 1: Gaston besnuffelt iKat met een passie die aan het onwelvoeglijke grenst. Zij is totaal niet schuw en laat het zich welgevallen.

Dat zij ook eet is een verrassing voor hem. Zijn eigen eten wordt altijd mondjesmaat verorberd maar de brokken van iKat lijken wel kaviaar. Of het hondenequivalent. Snood als wij zijn, zetten we haar bak op een kindertafeltje waar zij via een kinderstoeltje moeiteloos aankan maar hij niet.

Des avonds zitten wij met de hele kudde in de zetel. Peis. Vree.

Dag 2: iKat heeft duidelijk niet veel tijd nodig gehad om te wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat ze haar prille leven met niet minder dan zes honden, waaronder een paar soortgenoten van Gaston, heeft doorgebracht is te merken. Nu is zij degene die hem achtervolgt. Dat stemt hem al iets minder vrolijk.

Dag 3: Een kat heeft klauwen. Scherpe klauwen. Tot die conclusie kwamen wij allen. De mensen iets beter voorbereid dan de hond. iKat ziet in de nog steeds enthousiaste Gaston een levend speeltje en maakt er haar hobby van om hem vanaf een verhoogje te slaan als hij wat te dicht komt. Ik vrees het moment dat zijn bolle chihuahua-ogen gereduceerd gaan worden tot uitgelopen spiegelei. Verbolgen loopt hij weg.

Dag 4. Gaston kent geen rust. Zit hij bij mij, dan wordt hij verjaagd, zit hij in de zetel alleen: idem en zelfs zijn mand is niet veilig. Ze jaagt hem eruit en gaat er zelf liggen. Drie seconden toch. Want dan gaat ze weer in stalkmodus.

Dag 5. Gaston die gewend is om de hele dag op zijn gemak te dutten, lijkt wel wallen te krijgen. Hij komt om de vijf minuten bij mij staan met een blik die het leed van de wereld in zich herbergt. Red mij. Zegt de blik. Red mij van dit wezen.

Hij doet pogingen om net als zij te slaan met de voorpoten. Maar aangezien hij slechts botte nagels heeft, maakt dat niet veel indruk. Maar schattig is het wel.

Dag 6. Status quo. Hij eet dubbel zoveel als gewoonlijk. Topsport vergt natuurlijk kracht.

Dag 7. Eindelijk, EINDELIJK grolt hij eens bij de zoveelste Cato-aanval. En doet zowaar een geste tot knappen in haar richting. Ik juich hem inwendig toe. Maar na die schamele poging tot zelfverdediging, geeft hij het meteen op.

Dag 8. Er is een modus vivendi. Zomaar vanzelf. Zij plaagt hem nog af en toe, hij weert halfslachtig af maar meer dan driekwart van de dag laten ze elkaar gerust of liggen elk in een andere zetel te dutten of jaagt iKat op speelgoed, krijtjes, papiertjes en wat er maar te vinden is in huis. Wat veel is.

We kunnen concluderen dat iKat vanaf nu met recht de titel Koningin der Inpandige Zoo van Disfunctia mag dragen.

De Koning is dood(moe), Leve de Koningin!

Huisdieren zijn overrated, schreef ik ooit. Een standpunt dat ik nog steeds huldig. Totaal in lijn met mijn Streven Naar Minder Beesten sneuvelden ondertussen de Blinde Bull Terriër, één parkiet en twee vissen. Ik was op goede weg, vond ik zelf.

Nog een Chihuahua en een parkiet te gaan tot het Diervrije Huishouden, dat leek bijna haalbaar. Bijna, want zowel Chihuahua's als parkieten schijnen een behoorlijke leeftijd te behalen.

Toen maakte ik echter de vergissing om op Facebook een kitten te zien én met een 'och kijk eens hoe lief' te tonen aan Meneer Mijn Echtgenoot.

Lang verhaal kort: mijn Streven Naar Minder Beesten (zullen we het SNMB noemen?) werd omvergeblazen door mails met prentjes van überschattige katjes die vroegen of ik hun Mama wou worden.

Wij zijn dus in blijde verwachting van de volgende rustverstoorder. En aangezien ze zondag al komt, ziet het er niet naar uit dat het een miskraam gaat worden.

Eens curieus hoe lang het duurt voor ofwel Gaston zijn puilogen worden uitgekrabd, ofwel Kitten nekvelgewijs wordt doodgeschud. Place your bets!

Ik geloof niet, dat moge duidelijk zijn, maar een mens zou toch beginnen twijfelen als niet langer dan twee uur na het posten van voorgaand stukje uw dochter zegt:

'Ik ga volgend weekend met papa naar de scouts, want Vriendinnetje X gaat daar ook en dan ga ik eens een keertje proberen of ik het leuk vind.'

Serieus.

Aflaten, is dat nog te koop tegenwoordig?

Als dank voor een Goede Daad kreeg ik een lunch in het park aangeboden. Wij besloten buiten te zitten, ondanks het miezerige weer, wegens een gezamenlijke verslaving, zij het van een verschillende merk.

Bij de tweede aperitief en de vierde sigaret kwam er een jongeling of tien aan, keurige kerels van de leeftijd die ik Postpubers pleeg te noemen. Ze namen plaats op een meter of tien van onze tafel. De Jongelingen bestelden een frisdrank, of misschien ook niet want daar heb ik niet op gelet maar zo zagen ze er wel uit.

Wij keuvelden gezellig verder tot mijn oor iets opving. Ik onderbrak het gesprek, keek met ogen als schoteltjes naar de Tafelgenoot en vroeg: 'Heb ik dat nu goed gehoord?'.

'Ik hoorde "neuken",' monkelde Tafelgenoot.

En dat was precies wat ik gehoord had. Een der Jongelingen had redelijk luidruchtig verkondigd over wat blijkbaar een gezamenlijke vrouwelijke kennis was, dat die 'Alleen goed genoeg was om eens te neuken op een scoutsfuif.

Van de slag was ik dolblij dat mijn dochter nooit naar een jeugdbeweging zal gaan. Omdat ik daar een ongefundeerde afkeer van heb. Of had want nu lijkt die wel stevig onderbouwd. Geneukt worden op een fuif door Jongelingen die een groot deel van hun vrije tijd in korte broek doorbrengen. Dat wenst ge uw nageslacht toch echt niet toe.

Ik heb het al eens gehad over de Sanseveria en Andere Ergerlijke Kamerplanten.

Het mag niet verbazen dat ik bij de laatste heuglijke gelegenheid weer eentje van het mandjessoort cadeau kreeg. Want zo hoort dat bij Heuglijke Gelegenheden.

Nu zou dat normaal geen probleem mogen zijn. Men laat het onding gewoon verkommeren tot hij van ellende eieren voor zijn geld kiest en wegdeemstert.

Helaas zit dat er niet in, of toch niet in de nabije toekomst. Want wij hebben hem een naam gegeven. En we weten allemaal dat iets dat ge een naam geeft, niet moedwillig moogt laten doodgaan. Dus ik voel mij verplicht om hem water te geven. Hij is zelfs zo lelijk dat ik er meelijdend naar kijk. Mocht het niet zo idioot staan, ik zou hem zelfs aanmoedigende woorden toefluisteren.

Ik moet ook bekennen dat ik hem al ter adoptie heb aangeboden maar niemand wil hem. Eigen schuld, ik had er maar geen foto moeten bijzetten.

Graag zou ik u de naam van mijn Zielige Mandjesplant verklappen maar hij heet zoals Appelmoose intecht heet. Ik ga er een bordje voorzetten: 'Elke gelijkenis op naamgebied met bestaande wezens is geheel toevallig'. Want dat was het ook. Verre zij het van mij om De Heer Appelmoose van zielige planterigheid te betichten. Ik hoop wel dat hij het ons vergeeft.

Een kinderloze zondag. In gedachten ziet u veel dolce far niente en hoort u Rob de Nijs zingen.

Wat u echter NIET wilt horen op zo'n dag is een telefoontje van uw Zoon, die op een festival in Bree zit, om te zeggen dat hij zijn autosleutel kwijt is.

Wat u nog veel minder wilt, is naar Limburg rijden met de reservesleutel. Maar u kan niet anders. U moet en zal schuimbekkend van coleire een rit van één en een kwart uur aanvangen. Die uiteindelijk eindigt in een rit van één en driekwart uur omdat u:

1) aan Lummen richting Hasselt kiest omdat uw GPS door de werken het noorden kwijt is, en tegelijk ook het zuiden, oosten en westen en u geen idee hebt dat u eigenlijk richting Genk moet.

2) op de baan in kwestie aangekomen geen spoor van bewegwijzering naar het festival aantreft, net niet ver genoeg doorrijdt, uw zoon moet bellen die u de schitterende plaatsbepaling 'elektriciteitsmasten' geeft waar, toeval o toeval, het landschap van vergeven is. De beschrijving: 'roze tent met gele tsjoepen en veel mensen met kampeergerief', bleek doeltreffender. Tien minuten daarna.

Uw Zoon bedankt u uitvoerig, mede geholpen door uw uitspraak: 'IK KAN U WEL WURGEN' maar brengt toch de moed op om te vragen of u een viertal kenissen, die anders aangewezen zijn op openbaar vervoer wil meenemen naar Antwerpen.

Nu goed, u moet toch terugrijden dus waarom niet. U is niet moeilijk. En zo komt het dat u op een zondagmiddag in de auto zit, in de stromende regen, met vier Postpubers die naar Natte Hond ruiken en geen tien minuten verder allemaal slapen.

U is te goed voor deze wereld. U verdient een standbeeld. En ik zeker.

Ik was mijn SIS-kaart kwijt. En die van de Zoon. En eigenlijk ook die van de Dochter maar die is mogelijks nog ergens in transit.  Maar goed, wij zijn geen dokterlopers dus wat geeft een verloren kaart van die strekking?

Tot het daagt dat er toch wel wat briefjes liggen, u kent het: een tandartscontrole hier, een keelontstekingkske daar en nu is de Zoon ineens weer behept met een Tendensieuze Tinnitus.

Tevens vroeg de apotheker ook om De Kaart, want die moest Bijgewerkt.Ik raapte al mijn energie bij elkaar en belde de ziekenkas. Die mij zowaar terwijl wij nog bellende waren een Formulier mailde. Ten Aangifte van een Verloren Kaart.

Maar toen begon het.

Ik printte het formulier. En waar u nu denkt dat de inkt op was: u bent totaal mis want wij hebben een Gloednieuwe Bijna Eeuwigdurende Printer.  Nee dus. Er moest een strook afgeknipt. Waarop staat dat ge een nieuwe kaart aangevraagd hebt en hoeveel ge moet storten (want dergelijke slordigheden dienen betaald te worden).

Ik had geen deftige schaar. En denkt u aan een schaar als u in de supermarkt staat te weifelen over kip of rund? Of misschien varken? Neee. Net zoals u op dat moment niet denkt aan vuilzakken, koffie en WC-papier. Daar moet u nog eens voor terug. Wat ik deed. Speshaal voor een schaar.

Maar toen zeurde er een kind of was ik gewoon te tam (ja, die laatste optie mag u aankruisen) en vond het formulier een vluchtweg naar het onderste van mijn Stapel.

Tot vandaag. Spreken we vier weken later. Ik knipte de strook af met een babynagelschaar die ik nog ergens vond, want de Gekochte Schaar was ondertussen al verdwenen in de Bermudadriehoek van mijn huishouden. Ik plakte een zegel die ik wonder boven wonder nog vond tussen mijn in drieën gescheurde rijbewijs en beval Dochter het document ter poste te dragen in de brievenbus van het Postpunt dat onze GB rijk is.

Wij hebben binnenkort terug een SIS-kaart. Behalve Dochter, want de hare is nog....

U herinnert zich nog vaag de Zielige Duim? Vijf maanden na datum zag hij er nog steeds Zielig uit. Hij kreeg wel weer een hoornlaagje maar dat was de naam 'nagel' echt niet waardig. Tenzij u een opgebolde massa met een groef in het midden een nagel noemen wilt. Alhoewel hij in het begin van het groeiproces wel een mooie hartjesvorm kreeg. Tenminste, als u over de op schimmel lijkende nagelrand kon kijken.

Aangezien een duim redelijk goed uit het zicht te houden valt, kon het mij eigenlijk allemaal niet zo boeien. Maar dan zit je opeens met een vriendin op een terras die, terwijl wij onze kinderen minutieus in het oog houden in de bijbehorende speeltuin, toch tijd vindt om hem te monsteren en zegt dat ik er Iets Aan Moet Laten Doen.

Voor de lieve vrede maar inwendig rologend belde ik een Nagelstudio. Want zo heet dat. Hetgeen ik in mijn hoofd steeds 'tijdverdrijf voor Verkavelingswijven' noemde, wat op één lijn staat met Tupperware parties en zonnebanken, blijkt gewoon een naam te hebben.

U mag mij bovenstaande niet kwalijk nemen. Ik viel ook zowaar van mijn stoel toen iemand mij vertelde dat normale vrouwen naar schoonheidsspecialistes gaan. Maar goed, ik heb allang door dat ik niet helemaal van deze wereld ben, dus voel u vooral niet beledigd, het ligt aan mij. Maar bij dezen staat de term Verkavelingswijven toch maar mooi op Google, wat daarvoor niet zo was.

In elk geval: ik ging naar de nagelstudio, voor een French manicure en een Restauratie van De Duim. Ik zat amper vijf minuten neer of, jawel, Verkavelingswijven (2) naast mij begonnen een oeverloze klaagzang over hun echtgenoot. Gaan lopen kon ik niet meer, want de Nageldame had mijn hand stevig vastgepind. In minder dan een half uur had ik terug een echte duim, of toch een redelijke imitatie, en nagels die zo Frans waren dat ze ei zo na de Marseillaise zongen.

Na exact een week zien die nagels er nog altijd perfect uit. En gelukkig maar want ik heb geen idee hoe ik nagellak die wel hars lijkt en daarenboven gefixeerd werd met een soort van ultraviolette droger zou moeten losbikken.

Dus ik denk dat wat nagels betreft, ik een Verkavelingswijf ga worden. Al woon ik in een Antiquiteit met elektriciteitsuitdagingen. Maar nooit zal u mij onder een zonnebank aantreffen. Of op een Tupperwareparty. Al ware het maar omdat ik zo ook al een koelkast vol Dood Eten heb, dat net zo makkelijk weggooit als het op een bord staat te beschimmelen.

De meeste vrouwen met kinderen kennen hem wel. Na kind 1 kan je hem nog counteren met jeugd en strenge voedselonthouding maar na kind 2 is hij nog moeilijk uit uw leven te bannen.

Meer nog, zelfs kinderloze vrouwen kennen hem. Meermaals wordt er in gemengd gezelschap kinderrijk/kinderloos (of vandepotgerukt/verstandig, hoe u het ook maar wilt omschrijven) de onderbroek stiekem even opgehesen over de vermaledijde rol. Onder vriendinnen komt dan de waarheid boven: zo goed als iedereen heeft een recalcitrante massa, ten zuiden van de navel.

Want daar heb ik het over. Fredje het Buikvetje, liefdevol zo gedoopt door vrienden (kinderloos, wat dacht u) maar ook wel gekend als net dat stuk waar uw ondergoed zich altijd over wenst te rollen. En dan uiteraard niet naar boven maar richting 'opgefrommeld zodat ik goed afteken onder uw kleedje'.

Net nu ik eigenlijk broodmager zou moeten zijn, ben ik het niet echt, maar sowieso: zelfs een jaar of twee geleden had ik nog altijd Fredje. Fredje wil niet wijken van mijn zijde. En wat erger is, niet van mijn buik. Fredje slinkt soms. Maar Fredje wordt nooit meer verbannen naar de put die mijn abdomen ooit was. Pre erfgenenamentijdperk.

Gelukkig dan maar dat hij een naam heeft. Iets waar je toch voor X jaar aan vastzit kan je maar beter benoemen. Of het nu een kind, een huisdier of een vetrol is.

Kent u ze, de frisse bejaarden die op hun fiets het Vlaamse wegdek bevolken? Hoe warmer het wordt, hoe talrijker ze zijn. Soms zelfs in groep.

Geen druppel zweet verlaat hen, wat u doet afvragen of na een bepaalde leeftijd de zweetklieren het opgeven, samen met de productie van eicellen en haarfollikels. Of ze nu dik zijn dan wel broodmager dat schijnt geen enkel verschil te maken. Lustig trappen zij door, onderwijl vrolijk keuvelend met hun echtgenoot of vrienden. Ja, Nijvere Lezertjes, zij hebben nog adem over om te keuvelen. In tegenstelling tot u, die na een kilometer al amechtig ligt te hijgen bij elke verhoging in het traject, al gaat het om een verkeersdrempel.

Ik zeg met opzet u, want ik fiets niet meer. Ik heb het bewegen zowat helemaal opgegeven, eigenlijk. Na de Start to Run vorig jaar waarin wij in week acht nog steeds voorbijgestoken werden door flukse bejaarden en ik genadig geveld werd door een of andere luchtwegeninfectie, besloot ik dat het niks voor mij is.

Maar wacht tot ik grijs word. Wacht tot ik kleinkinderen krijg. Dan ga ik fietsen. De Mont Ventoux zal niet hoog genoeg zijn. Al was het maar om te ontsnappen aan babysitplicht.

Ook al hebt u slechts één kind, er komt vast wel een moment in deze gruwelijke lange vakantie waarin u vriendjes (m/v) te gast krijgt. Mensen met eenlingen beseffen niet wat meer dan één minderjarige in huis inhoudt.

Zo'n kind alleen, dat vergeet men snel. Dan zit je 's ochtends aan de koffie -achter de pc, want zo gaat dat in het moderne huishouden- na te kijken of er in de wereld nog iets gebeurd is.  Met de vage hoop dat er een regering zou zijn, dezelfde hoop die je als kind kan hebben daags voor Sinterklaas. Dat er geen snoep en een playmobilpakket in de living staat maar een heuse pony.

Je hebt Het Kind wel wat ontbijt toegeworpen maar voor je het weet is het schooltijd en vraagt Het Kind of heur haar niet eens een keer gekamd moet worden en of we niet eens moeten gaan vertrekken.

Zo niet met een veelvoud aan kleine onverlaten tijdens de speeltijd voor meesters en juffen. Dus u hebt nu niet 1 maar wel 3, 4 of godbetert 6 op uw terrein. Daarom geef ik u enkele tips ter overleving.

-U verschanst zich in uw keuken. Achter uw pc, zodat u kunt volgen of we al dan niet een regering hebben en/of de Sint van plan is dit jaar pony's uit te delen.

-Als ze zich binnenshuis bevinden roept u van tijd tot tijd EILA en BLEFTERAF. Als u Algemeen Nederlands spreekt mag u ook HE DAAR, NIET AANKOMEN gillen.  Dit alles herhaalt u om de negen minuten. Ongeacht of ze lawaai maken of net niet. Ze doen altijd wel iets dat niet hoort. Als u er eens naast zit, dan is het omdat ze toch van plan waren om binnen de twee daarop volgende minuten de asse van uw grootmoeder van de schoorsteenmantel te rukken om er een papje van te maken.

Niet dat ik asse in mijn living herberg maar u vat vast wel waar ik naartoe wil.

-Als ze in de tuin zijn, dan roept u, met iets kortere interval -ik adviseer 3 minuten- PASOEP (LET OP voor de NL's) en BLIJFT VAN DE PLANTEN. Als er een trap van uw terras naar de tuin gaat, dan raad ik u aan om elke minuut NIET OP DE TRAP SPELEN, DAT IS GEVAARLIJK te krijsen.

Wat tuingebeuren betreft gaat u er 9 van de 10 keren opzitten met uw kreet. Ook al hebt u niet één keer uit het raam gekeken.

U mag ook altijd dit nalezen. Het is zoveel jaar na datum nog altijd niet vervallen.

Mag ik u verder nog een prettig verlof wensen en kunnen we allemaal bidden voor een spoedig september?

Er zijn dingen waar ik een beetje nerveus over ben.

-Mijn belastingaangifte die nog altijd niet binnen is. Omdat ik het vergeten was en voor tax on web men ofwel een pincode van de identiteitskaart nodig heeft (kwijt) of een SIS-kaart (kwijt).

-Mijn zoon die In Den Vreemde vertoeft. Een ander continent zelfs. En vooral het feit dat ik nu niet meer om de drie uur kan bellen om te vragen of hij ditjes en datjes wil halen of doen.  Maar toch ook over het feit dat hij voorzekers een Enge Infectie gaat opdoen en de accident rate van Ryanair.

-De steeds groeiende stapel onbetaalde rekeningen. Niet omdat ik armlastig ben, maar wegens mijn aversie tegen het intypen van gestructureerde mededelingen. Wat de tegenpartij waarschijnlijk niet als excuus gaat aanvaarden.

-Het afvoerputje dat verstopt blijft en daardoor bij elke regenbui een vijver creëert aan de deur naar de garage toe en ook de waskelder doet overlopen. En mijn loodgieterneef die met verlof is en ik die te tam ben om het zelf uit te scheppen maar wel elke keer panikeer bij het gedacht aan ondergelopen kelders.

Maar waar ik niet nerveus over ben, is dit. En de volgende die mij vraagt of ik nu toch niet stillekesaan zenuwachtig word, kan een Djoef op de Muil krijgen.

Ik wens, van zodra we een regering van betekenis hebben, een verbod op Flanel.
Flanel, beste Dames en Heren, is des duivels. Flanel besluipt u wanneer u het het minst verwacht.

Zoals in: uw ma ( in sommige kringen bekende als #onsma) zegt dat ze flanellen lakens heeft opgelegd. Onmiddellijk grijpt een of andere hersencel in uw gedementeerd brein terug naar uw kindertijd. De tijd waarin uw ma, of #onsma althans toch tijdens de gure wintermaanden flanel op uw bed legde. In mijn geval wit, met roze en blauw gestreept. Van de seconde dat ze het woord uitsprak, een triljoen jaar na die kindertijd, wist ik het: ik wil flanel.

Dat was natuurlijk maar een woord voor #onsma. Bij de eerstvolgende feestdag kreeg ik flanellen lakens. Letterlijk. Want die moest ze dan nog eens gaan omruilen tot een flanellen dekbed. Want wie o wie bezigt er nog lakens anno nu?

Goed, Flanel it was. Waar ik tot over een aantal maanden een kwieke opstaander was, geen wekker te vroeg, geen snooze te bespeuren, daar had Flanel mij bij de kladden.

Want, beste Lezertjes, uit Flanel sta je niet zomaar op. Nee, Flanel omhult je en fluistert dat je nog even moet blijven liggen, lekker warm.

Meer nog, Flanel is al warm wanneer je de bedstee betreedt, in tegenstelling tot katoen. Dus op welk tijdstip je de sponde ook maar van in de verte benadert, Flanel roept op om toch even te komen wentelen in de zachte warmte.

Flanel is de Duivel. En derhalve wens ik een Koninklijk Besluit. Ter verbod van Flanel.

Nog een geluk dat ik economisch toch al een te verwaarloosbare factor ben, want anders zou u het voelen op uw volgende belastingbrief.

Mark my words, Flanel is de doodsteek voor de samenleving. Geen mens die nog op tijd op het werk arriveert, moest het flanellen dekbed gemeengoed worden.

En als u mij nu excuseert, ga ik een proper setje flanel op het bed leggen. Per slot van rekening gaan we des nachts nog tegen de vries aan. En zomers kennen we hier ook niet echt. Toch?

Dan komt uw zoon voor het eerst in jàren thuis met de mededeling dat een examen niet goed verlopen is. Dan ziet ge zijn ogen blinken want om echt te huilen is hij natuurlijk te groot.

Dan pakt ge hem vast en moet uzelve dan gelijk een haas naar beneden reppen want zelf zijt ge natuurlijk niet te groot om te huilen als uw kind een moeilijk moment heeft.

Dan rept ge u naar de supermarkt voor een troostéclair, die wegens uitverkocht troostrijsttaart wordt, en hoopt dat het toch iets helpt.

Jongens toch, ge moogt dan nog zo'n grote mond hebben, bij zo'n gelegenheid zijt ge gewoon een een watje.

Misschien moest ik ook maar een troostrijsttaart.

Vliegen is leuk. Afgezien van het feit dat je je ongehinderd door mogelijk flitsgevaar en rode lichten tegen om en nabij 900 per uur kan verplaatsen, is het ook bijzonder fijn om zonder schuldgevoel uren werkeloos op uw achterste te zitten. Niet dat ik daar anders een schuldgevoel over heb, maar dat volledig terzijde.

Je krijgt dan ook nog eens eten - en aangezien ik bijzonder omnivoor ben, vind ik de soms bedenkelijke smaak nog niet eens zo erg, drinken - zeer belangrijk, én bij elke maaltijd groente en fruit. Wat meteen inhoudt dat op één transcontinentale verplaatsing mijn gebruikelijke jaarlijkse fruitquotum ruimschoots overschreden wordt.

Opstijgen en dalen brengen het kind in u naar boven, of toch het kind in mij. En ik kan u verzekeren dat kind ver weg zit. Het was er al amper toen ik er leeftijdgewijs aanspraak op kon maken.

En filmkes! Je kan eindeloos filmkes kijken, van nieuw tot Zeer Oud. Denk Cary Grant. Waarmee ik ineens schaamteloos beken dat ik een hele zwartwitfilm heb uitgekeken. Met plezier.

Ik neem er met genoegen bij dat je na een uur of tien niet meer over enkels beschikt en dat zowat elk gewricht voelt alsof het asap door een kunststofexemplaar vervangen dient te worden.

Ik heb maar één probleem met vliegen en dat is het toiletgebeuren. Nu wil het gelukkige toeval dat ik redelijk waterdicht ben maar een plas of twee per tien uur lijkt mij nu niet overdreven. En daar schuilt het probleem. Want uiteraard zit u steeds in het midden van een rij, of aan het raam. En waar u daareven nog enthousiast van WIIIEEEEEUW deed bij het opstijgen (in uw hoofd, niet luidop, dat spreekt) omdat u door het venstertje kon kijken, daar vloekt u nu - eveneens mentaal - omdat er àltijd mensen in de weg zitten.

Dat op zich is geen bezwaar, u kan altijd vriendelijk vragen om te mogen passeren, maar die mensen slapen ook altijd. ALTIJD.  En aangezien u, compatieus als u ongetwijfeld bent, al zou schromen om uw reisgenoot te wekken omwille van uw primaire behoefte dan ligt het wekken van een onbekende snurker nog moeilijker.

Want zeg nu zelf, hoe maak je iemand wakker die je van haar noch pluim kent? Keihard EXCUSEER roepen is zo'n onvriendelijke wekmethode maar u wil toch geen onbekende aanraken? En indien ja, waar dan wel? Op de schouder? Op de bil? Een olijke por in het middenrif?
Daar moet je toch niet aan denken?

Dus u houdt het op. Tot uw blaas voelt alsof ze gaat exploderen en ook vervangen dient te worden door een kunststofexemplaar. Maar gelukkig gebeurt dat nooit. En wordt de slaper ooit toch wel eens wakker.

Dan mag u naar de kleinste kamer. Waar de inhoud van uw getergde blaas niet weggespoeld maar weggezogen wordt, door een toilet waar 300 anderen, minimaal, u die dag zijn voorgegaan. Maar dat kan u niet schelen, u ben heel even niet gewoon in de lucht, maar in de zevende hemel.

Hoeveel keer zou ik in mijn leven al een autoportier dichtgegooid hebben? In elk geval genoeg om daar expert in te zijn, zou men denken.

Vraag mij dus niet hoe het in godsnaam mogelijk is, maar ik slaagde erin bij het uitstappen mijn eigen duim tussen de deur te klemmen. Nadat ik de initiële flauwvalneiging en golf van misselijkheid overwonnen had, bekeek ik het slachtoffer. Een prachtig discoblauw verspreidde zich in ijltempo over de nagel.

Ga naar de dokter, zei ieder die het pronkstuk ontwaarde. Maar waarom zou ik, er is toch nog nooit iemand gestorven van wat kleur op een nagel. De pijn die klopte tot in de schouder was met hopen Nurofen best te reduceren tot redelijk dragelijk. Geen probleem.

En toen kwam de zwelling. Niet alleen de nagel zag blauw, maar ook een stuk daaronder. De duim kreeg het formaat van die van een obese reus. Nog steeds had ik er het volste vertrouwen in.

Ga naar de dokter, subiet hebt ge een infectie of sterft er wat af. Mijn medemensen zagen de transformatie met lede ogen aan.

5 dagen later gaf ik toe. Vooral omdat mijn vel ondertussen te klein leek te worden om de duim te herbergen.

De verpleegster schrok. De dokteres schrok. Beiden fluisterden iets van 'O mijn god'. Het bloed uit de nagel en omstreken diende gedraind. Met, ik hou u niet voor het lapje, een gloeiend hete, opengevouwen paperclip.

'Zuster, leg eens een doek over mevrouw haar jurk, zodat we haar niet vol met bloed terug de straat moeten opsturen,' commandeerde de dokteres alvorens mijn nagel van twee gaatjes te voorzien.Wat minder pijn deed dan u misschien zou vermoeden.

Nu ben ik de gelukkige bezitter van een niet meer zo blauwe nagel, dubbel gepierced en slechts een klein beetje etterend, een doos penicilline en daarenboven waarschijnlijk een gebroken kootje. 

In plaats van tegen een kind 'handjes weg' te roepen, zal ik mezelf in het vervolg dat bevel maar geven.

Eerder verschenen op Jutblogt

Op de eroticabeurs in Las Vegas werd een nieuw soort sekspop voorgesteld. Een iets gesofisticeerder model dan degene die nu al bestaan zo blijkt.
Want deze robot kan praten.

En toen brak mijn klomp, want volgens mij is dat het laatste wat je wilt als man. Betaal je om en nabij de 5000€ voor iets dat wéér haar waffel niet houdt.

Ze praat mee over jouw interesses. Hou je van voetbal, dan keuvelt ze daarover, ben je een autofanaat dan doet zij gezellig mee. Volgens mij wil een man liever tegen zijn kameraden praten over zijn interesses dan tegen een vrouw, laat staan een kunstmatige.Voor je het weet lig je niet je lusten te botvieren maar uit te leggen wat buitenspel of 8 cilinders inline is.

Bovendien heeft ze 5 instelbare persoonlijkheden. VIJF. De gemiddelde man is de twee persoonlijkheden van een van vlees-en-bloedvrouw al kotsbeu, zijnde die van haar 3 weken PMS en 1 week ongesteld.

Nee, deze uitvinder heeft duidelijk niet begrepen wat een man zoekt in de Ideale Artificiële Vrouw. Ik denk dat ontvankelijk zijn en zwijgen al ruim volstaat. Achteraf het ventiel open en hup de kast in.

Volgens mij heb je voor 5000€ al een leuke Oosterse of Oostblokvrouw. Die kookt en strijkt tenminste nog. En zal het wel uit haar hoofd laten om over voetbal te beginnen.

U kent ze allemaal: existentiële kwesties die u van uw slaap beroven, die telkenmale weer door uw hoofd spelen, waar u nooit een antwoord op lijkt te vinden. Voor de ene is dat het einde van het heelal en wat er zich mogelijkerwijs achter zou kunnen bevinden, de andere ligt dan weer wakker van het al dan niet bestaan van een onsterfelijke ziel.

 Echter, weinig levensvragen zo belangrijk als de uitspraak van de naam 'AVEVE'. Deze zaak houdt mij al jarenlang bezig, niet in het minst omdat ik steeds uitgelachen werd om de manier waarop ik het zeg. Namelijk: A (kort zoals in 'alles') VéééééééVe met klemtoon op de Vééééééééé.

Groot was dan ook mijn vreugde toen de keten in kwestie mij begon te volgen op Twitter. Eindelijk zou ik een antwoord krijgen op deze prangende vraag. En ja hoor, seconden na mijn tweet kwam er al een antwoord:

  @Aveve @DeHuisvrouw Er zijn inderdaad wel vele manieren om 'AVEVE' uit te spreken: AVV - Avéve - Avevé - Aveve - Avévé - AAA VEEE VEEE

Dat hielp mij natuurlijk nog niet veel verder. Maar niet getreurd, Aveve vroeg mij of ik hun radiospots al gehoord had. Dat had ik niet. De vriendelijke twitteraar van dienst zette alle zeilen bij:

@Aveve @Dehuisvrouw In de winkels spelen ze ook telkens dit spotje af, maar daar ben je nu ook niets mee. We zoeken een oplossing ;)

...en kwam luttele tijd later met:

@Aveve Voor iedereen die ook twijfels heeft bij de uitspraak van AVEVE: gewoon kijken en luisteren :) http://bit.ly/eFRPHr

Voor één keer luisterde ik met volle aandacht naar een filmpje waar kinderen een rol in spelen, en dan nog wel valszingende kinderen, want zoveel klantvriendelijkheid en inzet dient gewaardeerd te worden. Bovendien weet ik nu zeker dat ieder die mij uitlachte, gelijk had. Het is A.V.V. Afkortingsgewijs uitgesproken.

Ik zal het nooit meer vergeten en U evenmin. Alle dank voor herwonnen nachtrust gaat natuurlijk naar Aveve, mij hoeft u niet erkentelijk te zijn.

Ik kijk graag naar Komen Eten. Zoals u wellicht weet, grijp ik elke gelegenheid aan om mij te ergeren en bij dit programma leent zich daar heel goed toe.

Ik wil het, in tegenstelling tot IRL, niet hebben over mijn afschuw van het woord 'cuisson' of hoe ik acute nekkramp krijg van de term 'afkruiden'. Nee, het is het feit dat er blijkbaar zoveel volwassen mensen zijn die dingen niet lusten. Afgezien van het feit dat je dan mijns inziens beter niet meedoet aan een kookprogramma, vind ik het gewoon ongehoord om iets niet te lusten als volwassene.

We hebben het hier tenslotte niet over levende wormen, schapenogen of edele delen van een viervoeter maar over lamsvlees. Of koriander.

Tenzij u een anafylactische shock krijgt van het verorberen van een of ander onderdeel van de voedselpiramide, stel ik voor dat u NU opgroeit en uw bord leegeet zonder gekerm van 'iklustdani'.

Voor u denkt dat ik geboren ben als grage eter: mijn moeder heeft nog een trauma van de mislukte pogingen om eender welk voedsel in haar enige dochter te proppen. Ze gingen zelfs speciaal met mij op reis naar Italië, want spaghetti lustte ik wel. Tot in Italië, waar een 'mijn mama haar spaghetti is veel lekkerder' hun deel werd.

Maar eens de huwbare leeftijd bereikt, en laat ons gemakshalve de (Midden-)Oosterse interpretatie van die leeftijd nemen, moet dat voorbij zijn en eet ge alles. Nu dat nog wijsmaken aan mijn Zoon. Voor hem is dit kookboek nog altijd het enige goede. Oh well, ik heb nooit beweerd dat ik opvoedkundige kwaliteiten bezit.

Een jaartje geleden schreef ik dit, wat mij bepaald niet populair maakte bij de mensen van Klasse. De sociale media staat echter voor niks want via een ander kanaal sloten wij vrede. Dacht ik. Eigenlijk bleek het een wapenstilstand want opeens kreeg ik een verzoek van een medewerkster om een voorwoord te schrijven. Ze vroeg het zo lief dat ik niet kon weigeren, de valschaard.

Het resultaat zit vandaag in de boekentas van uw kind. Of is hier te bekijken.

Dat mijn eerste poging niet was wat ze bedoelden en men er wat zinnen uitgegooid heeft, zal ik hen dan ook maar meteen vergeven. Het is tenslotte vrede. Of wapenstilstand.

En DURF deze keer uw Klasse niet weg te gooien. Als ik bij u op bezoek kom, wil ik hem ingelijst boven uw sponde zien hangen.

Eerder verschenen op Jutblogt

-Hoe hevig uw menstruatie is en hoeveel bloedklonters ze telt. Hij heeft een maag en daar gaat de liefde door. Geen klonters.
-Hoeveel ingegroeide haartjes uw bikinlijn heeft. Met wat geluk kijkt hij erover. Of eronder. Maar als u het vertelt kunt u misschien beter even naar de bib om wat bedlectuur.
-Hoeveel tijd u precies besteedt aan het smeren, epileren en restaureren. Laat hem maar denken dat u er enkel door de goedheid van de natuur zo stralend uitziet.
-Dat u zijn scheermes gebruikt om u te ontharen. Overal.
-Hoeveel tijd u aan telefoneren met uw vriendinnen spendeert. Hij gaat toch maar vrezen dat het niks dan kwaadsprekerij over hem is. En geef hem eens ongelijk?
-Dat u niet alleen lingerie bezit maar ook sloddergoed.
-Dat u de pot waarin u pasta gekookt hebt wel eens zonder afwassen terug in de kast zet. O nee, wacht, niemand behalve ik doet zoiets, dus deze telt niet.
-Hoeveel precies uw laatste visa-afrekening bedroeg en dat men daar, telkens u met de kaart buitenkomt, een fles champagne opentrekt.
-Alles wat ook maar zweemt naar kritiek op hem. Dat bewaart u maar voor de telefoons met uw vriendinnen want we willen niet dat hij riposteert met al UW gebreken. Wedden dat dat er meer zijn?
-Dat u wou dat hij wat meer op Brad Pitt leek. Hij wil immers zéker ook liever met Angelina Jolie procreëren dan met u.
-Dat u niet zo zoutloos kookt als hij wel denkt. Bloeddruk allemaal goed en wel, maar het eten moet toch smaak hebben?

Dure eden had ik gezworen. Die van de strekking: nog niet met een miljoen erbovenop ga ik ooit nog naar Centerparcs. Want zeg nu zelf: iets dat impliceert dat je in een zwembad moet gaan zitten met een triljoen mensen die zelfs mét kleren aan al van elk decorum gespeend zijn, plus hun krijsende nageslacht, dat is toch bezwaarlijk een vakantie te noemen. Maar goed, een mens moet wat om vakantievierend grut te entertainen gedurende koude en/of druilerige dagen. En opeens krijg je dan zo'n idee.

Als u het een beetje slim speelt, dan hoeft u de eerste dag die gruwel nog niet te ervaren. De 'cottage' is per slot van rekening slechts vanaf 15u beschikbaar. Dat men daarvoor al het zwemparadijs mag betreden, wordt in alle talen verzwegen.

Dag twee ontsnapt u uiteraard niet. Gezwommen zal er worden. Of in het geval van Dochter die met haar 8 jaar nog steeds wateronzeker is: gehangen. Aan mijn armen. Het reddingsvestje sterkte haar echter wel zoveel dat ze wanneer ik op mijn knieën zat, vliegensvlug op mijn rug sprong zodat mijn knie snoeihard in een tegelpunt gedrukt werd. Ik zweer u echter dat ik slechts minimaal gebloed heb en bij mijn weten geen vunzige ziekte in het bloed herberg. Dus u kan nog steeds het zwembad zonder schroom betreden.

Met minder dan 1,5 uur komt u er niet vanaf, maar mits u geen picknick noch geld meeneemt, is Kroost tegen dan hongerig en dorstig genoeg om zich te laten overhalen om het het natte badpak moeizaam van het lijf te stropen. Dit alles in een hokje van niks op niks, met een temperatuur van om en nabij de 50 graden, waar elke halve seconde tegen de deur gebonkt wordt door andere zwembadgangers die een vrije omkleedplaats zoeken.

Fin, u komt met gigantische okselvijvers uit het zwembadgedeelte. In iets dat Market Dome heet, wat ik een onheilspellende naam vond. Niets is echter minder waar. Dat is de plaats waar men alcohol verkoopt. Alcohol die u broodnodig zult hebben om het tweede deel van de dag te overleven. Het deel dat Baluba heet. Waarbij u zich een grote binnenspeeltuin mag voorstellen. Met echt wel heel veel kinderen. En een podium waar dagelijks rond 16u een show van een hyperactieve kinderentertainer is. Overigens: jaloerse hulde aan de in een diepe slaap verzonken vader die ik daar ontwaarde . Ge moet het maar kunnen.
De minder zennigen onder ons moeten leedzaam het lawaai ondergaan. Tot Kroost, u raadt het al, honger krijgt.

Ze zeurt weer, zal u zeggen. Is er dan niks goeds aan Centerparcs? O jawel. Het personeel is afschuwelijk vriendelijk én kindvriendelijk. Zelfs tegen ettertjes die er vanzelfsprekend in groten getale rondlopen. U kan mits op tijd reserveren de kinderen een uur of twee uitbesteden aan professionele knutselaars. U moet niet langer dan 5 minuten wandelen om het nageslacht te amuseren of uw broodnodige inkopen te doen. En uw kroost gaat u tot in der eeuwigheid dankbaar zijn. Of tot ze weer honger hebben. Whatever comes first.

Evaluaties, functioneringsgeprekken, HR, mijn brein duizelt van de Moderne Aanpak Der Werkgever.

Toegegeven, deze manier van werken zal de huidige werknemer best een hoop stress bezorgen. Ik bijvoorbeeld zou niet elk jaar beoordeeld willen worden op functionaliteit. Alleen al het feit dat Zoon en ik dagelijks een verbaal gevecht voeren over het al dan niet tijdig aanwezig zijn van sokken, ondergoed, T-shirts en wat al dies meer dat een jongeling vandoen heeft om deftig de straat op te kunnen, zou mij al de das omdoen.

Maar laat ik u even een glimp geven van hoe er het aan toeging op mijn eerste plaats van tewerkstelling.

Denk jaren Laat Jaren Tachtig, Begin Negentig. Den Diamant. Ik kwam te werken voor Indiërs. Tegen het ongelooflijke loon van acht-tien-duizend Belgische Franken. Van 9u tot 18u. Geef toe, een droomjob.

Op een dag zat ik met De Baas bij de burgerlijke stand om zijn pasgeboren dochter aan te geven. Daar waren we geraakt met mijn auto omdat hij de weg niet wist en ook niet echt hoe hij het voor elkaar moest krijgen. Nadat ik ook nog eens onbetaalde overuren gedaan had om medicamenten van een apotheek te halen voor bezoekende familieleden en onderwijl nog gewoon mijn werk deed.

Hij vroeg mij wat ik nu precies verdiende. Daar op het bankje op het gemeentehuis terwijl we wachtten tot we de Blijde Intrede van een erfenaampje konden laten boekstaven. Ik bracht hem het bedrag -dat ik elke maand zelf mocht overschrijven op mijn rekening, want vertrouwen kregen we wel- in herinnering.

Hij schrok ervan. En gaf mij prompt een behoorlijke opslag.De gevleugelde woorden 'Ow, the cleaning lady has more' zullen mij altijd bijblijven.

Zo ging dat toen. Maar maak u vooral geen zorgen. Het is met mij allengs beter gegaan op carrièrevlak. Maar nooit ben ik geëvalueerd geweest. En daar kan ik alleen maar dankbaar voor zijn. Stel u het anders eens een ogenblik voor.

Ik post nooit recepten. Dat was zo overeengekomen met Mme. Zsazsa.

Maar ik heb formeel toestemming gevraagd én gekregen. Vandaar het volgende ultieme luiwijvenrecept dat er toch uitziet alsof ge goed bezig zijt. Akkoord, het is waarschijnlijk een cholesterolbom maar er zit prei in, dat maakt alles goed!

Men kope:

-Tortellini. Die hebt ge met vleesvulling of met kaasvulling, naargelang hoe vegetarisch ge wilt doen. Mijn dochter noemt ze knoeffies. Dat klinkt griezelig maar het is wel een omschrijving die past.

-Prei

-Nutroma of andere koffiemelk

-Geraspte kaas

-Kruidenboter

Zet het water op.

Snijd de prei. In stukjes, de ringetjes komen later.

Smelt de kruidenboter, niet te fanatiek of ze verbrandt, dan kapt ge uw preistukjes erbij. Ge prakt daar wat in zodat alles in ringetjes uiteenvalt. (HA, hier zijn de ringetjes al!)

Als de boel plat is, wat niet langer duurt dan een vijftal minuten, kookt uw water. Daar smijt ge uw tortellini in.

Terwijl deze een viertal minuten ronddwalen in het water, giet ge een fles Nutroma of andere koffiemelk bij de prei. Als dat warm is, neemt ge een hand geraspte kaas en mengt die eronder.

Ondertussen is uw pasta al lang klaar. Giet hem af, gooi hem in een bord en schep er de preisaus onder met nog een extra handje kaas erbovenop.

Voor de groentehaters, gelijk mijn kinders, warmt ge gewoon een bokaaltje pastasaus met vlees op en schept dat over te tortellini. Ge hebt tenslotte uw best gedaan, als zij een vitaminetekort willen, het zij zo.

Met tien minuten staat uw eten op tafel. En lekker is het ook. Als ge het niet gelooft, dan probeert ge het maar uit.