Na het recalcitrante gedrag van mijn geliefde transportmiddel kreeg ik de Gouden Gruwel als vervangwagen.

Mijn garage houdt duidelijk geen rekening met noodgevallen -'Het is zo druk mevrouw, ge zoudt het niet geloven'- dus zag ik mij genoodzaakt om de vervangruwel te laten verlengen bij Rent a Car. Een klein gelukje wou dat ik daar al eens eerder moest zijn en dus feilloos wist wanneer een steile helling op te rijden naar hun onderkomen want geen enthousiaste vlag die het aangeeft.

Toen moest ik zestien. ZESTIEN. Jawel, 16! handtekeningen zetten om mijn vorige contract (courtesy TW, afgesloten door de Zoon) te laten beëindigen en de Gruwel terug uit hun verhuurklauwen te rukken.

Maar denkt ge nu dat ze mijn identiteitskaart gevraagd hebben? Of mijn rijbewijs? Ma ba neet. Zolang ge uw Visa overhandigt, is dat blijkbaar allemaal ok. Een Visa waar geen pincode voor vereist was trouwens.  Slechts een handtekening, die ik uit verveling na het afwachten van zestien prints uit een traag machien en dan nog eens een telefoontje naar Het Hoofdkantoor zo onduidelijk gekribbeld heb dat ik evengoed mijn jongste had kunnen laten signeren.

Laat ik nu net heel goed zijn in handtekeningen vervalsen. Zo jammer dat ik niet Mevrouw Jansens van haar kredietkaart beroofd heb vandaag. Want anders had ik met die auto wel heel andere dingen gedaan dan de school en de GB gefrequenteerd. Er valt vast nog wel een bankkantoor te overvallen dat niet geplaagd gaat onder intresten van de overheidsgarantie.

Gemiste kans voorwaar.

Ps: als ge de titel niet snapt, zijt ge mijn vriendje niet meer. Het ligt volledig aan u.

Mme. Zsazsa en ik carpoolden naar de uitreiking van de Weekend Blog Awards. Van dat saaie boekje, weet u nog wel? Oeps, ik geloof dat ik gisteren aan iemand beloofd heb om dat nooit meer te zeggen. Maar kom, u las er vast over.

Over de rit heen en terug wil ik niet veel meer kwijt dan dat ze eiste dat ik dissolvant en een watje zou meebrengen en dat er koffie gemorst werd. Over het feit dat ze bij het aanschouwen van mijn huiselijke chaos een lachkramp kreeg en foto's begon te trekken, ga ik al helemaal zwijgen. Wel hebben we ons voorgenomen om zoals vroeger terug elke ochtend met elkaar te bellen terwijl we een opruimronde doen. Ik heb er duidelijk nood aan.

Zij won en ik werd tweede. Omdat ik de enige met een sakosj was, mocht ik De Trofee onderdak geven. Ik hoop dat de tabaksresten er afgegaan zijn.

Het was gezellig. Oude bekenden, verse kennismakingen en veel wijn. Maar ook hier werden foto's genomen.

Ik roep al jaren dat ik niet met mijn gezicht op Tinternet wil staan maar als de Aandachtshoer in u naar zo'n evenement wilt gaan, dan moet ze achteraf niet zeuren. Het valt nog mee, al bij al. Eerder een kwestie van wiezoektdievindt. En dat is precies wat u mag doen, als u zich voldoende moest vervelen:

De Zoon belde: 'hij braakt enorm veel vloeistof uit en hij is verschrikkelijk warm.'

Onmiddellijk was ik in paniek. Want dat klinkt niet goed. Vertrouw uw hartendief dan al eens tien minuten toe aan uw oudste en dan krijgt ge zoiets.

'Ik kom direct af,' zei ik en snelde ter redding.

Aangekomen bleek het bloedje inderdaad oververhit en een meterslang vochtspoor etaleerde dat er iets niet pluis was. Bovendien stonk hij.

Wat doet een mens in zo'n omstandigheden? Zij belt Touring. De technieker van dienst hing onmiddellijk een 'niet meer starten' kaartje aan de zieke zijn achteruitkijkspiegel en bestelde een takelwagen.

Een koelmiddelinfuus voor zieke auto's, bestaat dat?

Wat voor schade richt een koelvloeistoflek ook aan? Want zoals u als ongetwijfeld trouwe lezer weet, zou de auto mijn lievelingskind zijn, moest ik aan lievelingskinderen doen.

ps: Mijn Zoon, die ik bijna heilig zou willen verklaren, ging diezelfde avond nog mee met de sleepwagen voor een vervangwagen die ik niet ging bewonderen tot de volgende ochtend. Toen ik buitenkwam bij volle daglicht puilden mijn ogen uit hun kassen van horror. Een Goudkleurige Gruwel is mijn transportmiddel voor de komende dagen. U gelieve mij niet te herkennen op de Ring van Antwerpen.

Een mens is al eens jarig. Dat gebeurt zo, eens per jaar. Als een mens dan de chance heeft om uit te slapen dan doet hij dat ook, vooral als hem het geluk te beurt valt dat de Wederhelft evenmin moet opstaan.

Ok, hij/hem klinkt raar in voorgaande paragraaf. Ge moogt vervangen door zij/ haar.

Dan kan het voorvallen dat ge uw telefoon niet beantwoordt. Voor verjaardagswensen van uw moeder. Bijvoorbeeld.

Maar gebeurt het bij u dan ook dat ten twaalven uw moeder aan uw deur staat? Mét sleutel voor het geval ge niet zoudt thuisgeven op de eerste bel?

Want ze had al geprobeerd om u telefonisch te bereiken. Maar ze kreeg geen gehoor. Dat wil zeggen dat ge dood ligt ergens. Op Uw Verjaardag Gotbetert.

Schone sterfdag nochtans om op uw graf te zetten. Maar niet volgens Ons Ma. Die schudt u desnoods uit uw graf. Want daar zal ze de sleutel ook wel van hebben.

PS: ge moet niet feliciteren want deze feiten gisten al van 14/2 in mijn brein.

Volgende vrijdag is het Eco-dag (mag dat eigenlijk niet gewoon Ecodag zijn?) op de school van Dochter. Ik geef u even mee wat er op het briefje (Briefje! Van papier! Bomen en al!) staat.

- Kom te voet, met de fiets of laat je afzetten op de hoek van de straat. Want. Dat. Helpt. De mens die zijn kind dan ten achten aan school moet afzetten in de voorbewaking omdat hij of zij moet gaan werken kan dan uit bezorgdheid de hele straat naast zijn bloedje tuffen in de auto. Dat gaat Het Milieu ten goede komen. Ik volg al volledig dit eerste punt.

Next.

-Kom in groene kledij zodat iedereen kan zien dat het vandaag Eco-dag is. Of ecodag (maar daar waren we nog niet over eens zeker). Want dan moeten mama en papa nog speciaal gaan winkelen en consumeren en derhalve de wereld verder vervuilen met onnodig gekocht spul omdat gij iets groens moet aanhebben. Waarom iets groens trouwens? In de natuur komen toch meer kleuren voor?

Vervolgens.

-Vandaag zijn alle koeken verboden. Breng fruit of groentjes mee als tussendoortje. Dat moeten ze elke dag al. Bovenop de normaal wel toegelaten koek. Maar kom, iedereen weet dat koek DE DUIVEL is. Dé oorzaak van alle vervuiling in de Westerse Wereld en Verre Verre Omstreken. Ban de koek. Ik smeek het u mensen. U redt er levens mee. En het milieu. Dat ook.

Maar we gaan door:

-En natuurlijk zorg je er voor (sic) dat je maaltijd geen afval geeft. Ik hoop dat ze kotst. Heel de speelplaats onder. Ok, dat is gemeen. Maar toch. In dezen vind ik het gerechtvaardigd.

En tot slot:

-In je drinkbus zit water. Dat zit er eigenlijk altijd in. Maar volgende week denk ik er toch over om iets anders mee te geven. Het sap van een bedreigde kikkersoort of zo.

Seriously...

Ik kreeg een mail dat ik finalist ben voor de Knack Blogawards. Gekozen uit duizend, wat zeg ik: méér dan duizend genomineerden. Ik wist van niks. Wie is de snoodaard die dat veroorzaakt heeft?

Als ik daardoor ooit rologend op een foto moet zoals Kerygma het op twitter mooi verwoordde, dan weet ik u alsnog te vinden. Het gaat uwen besten dag niet zijn.

Wat u allen niet mag weerhouden van te stemmen. Dat dan ook weer niet, het zou zo triest zijn anders. Enkel ik die de godverdomse ultraboring procedure doorlopen heeft en dan nog alleen om te zien in welke categorie ik genomineerd was. Die ik ondertussen al vergeten ben. Wat dacht ge.

Hier kunt ge stemmen. Want dat logo zal wel niet werken. Maar doe maar Houbi, die verdient het veel meer.

En die wil misschien wel met zijn kop op een foto.

-Gaat ze nu nog buiten???

-Maar ja, laat haar, ze heeft de leeftijd ervoor he.

-Het is al donker. Ik wil niet dat ze de hele nacht wegblijft.

-Maar dat is nu eenmaal zo, dat kunt ge niet tegenhouden.

-Nee, ik wil dat ze binnen is voor wij gaan slapen.

-Goed, we wachten wel.

-Op wat? Wat gaat ze doen misschien?

-Ja, geweetwel. Dat is normaal hoor.

-Allee seg, zo jong nog. O god ik hoop dat ze rap terug is.

-We wachten wel efkes.

-Ik zou zelf wel naar boven willen eigenlijk. Nee, nee, we wachten. Anders ben ik ongerust.

En dan te weten dat ik voor Zoon nog nooit een kwartier slaap gelaten heb als hij uitgaat.

Ze was rap thuis trouwens, de date zal geen succes geweest zijn.

Een mijner ex-schoonzussen (ik heb er legio, don't ask, mijn levenwandel is een episode- of drie- Jamberswaardig. Wat geen uitnodiging is. Laat dat duidelijk zijn) was ooit gedegouteerd door de uitdrukking die een vriendin van haar bezigde toen ze haar kind vaag hoorde huilen: 'Ik heb Het Moederoor.'

Dat Moederoor is echter geen fabeltje. Van het moment dat ge geworpen hebt, is dat zintuig overheersend. Het Moederoor hoort elk kreetje. En krijgt gelijk een toeschietreflex. Dat is gewoon zo, daar hebt ge bepaald niks aan te zeggen.

Maar akeliger nog is het moederoog. Niemand die mij laat schrikken. Menig kind dat geprobeerd heeft om sluipend achter mijn rug te komen en dan een ijzingwekkende BOEEEEEH te doen.

Een roloog was het enige wat ze kregen, want uiteraard had mijn Moederoog hen al bespeurd. Achter mijn rug gebeurt niks dat ik niet zie.

Geen kind ook dat hier een hakkelend ondebroken zin kan uiten van meer dan vijf woorden of ik vervolledig het wel. Want ik weet toch zo wat ze willen zeggen.

En anders voorspel ik het wel. Had ik u al gezegd dat één dag voor het teloorgaan van de Costa Concordia ik gezegd had dat cruiseschepen niet veilig zijn?

Voor het overige ben ik niet eng. Alhoewel mijn Zoon daar anders over denkt. Ik hoor ook elke keer weer dat er een dier aan zijn waterbak staat te krabben, hoe bescheiden ook. Maar dat is dan weer minder glamoureus. Daar zwijgen we over.

Laat ons eerst even afspreken dat ik geen allergie heb. Allergieën zijn voor zwakkelingen, flauweriken en immuunsysteemuitgedaagden. Niet voor mij.

Wat ik wel heb, zijn oeverloze niesbuien. Van het soort waarbij uw medemens na een minuut rologend stopt met gezondheid! te roepen omdat het duidelijk is dat er binnen het half uur geen einde aan uw lawaai gaat komen.

Jeukende oren. uiteraard àchter het trommelvlies en zodanig gekmakend dat ge het liefst een potlood tot in uw hersenstam zoudt willen boren.

Een toegeknepen kriebelkeel met bijpassend hoestje. Check.

Ogen die voelen alsof ze uit hun kassen branden. Oogwit? Nee dat heb ik niet meer. Oogrood wel daarentegen. En de neiging om mijn oogballen uit te rukken en ver weg te gooien.

Maar een allergie, daar doe ik niet aan. Gelukkig maar want het lot, dat vast over de vloer rolt van het lachen, wil dat ik van antihistamine tot een zombie verword. Geef mij een halve zyrtec en de komende twee dagen krijgt u van mij niet veel meer dan een dwaze blik. Als ik tenminste bij bewustzijn ben. Aerius: idem dito.

U zou dus kunnen denken dat ik allergisch ben voor anti-allergica maar gelukkig heb ik dat misverstand al in de eerste paragraaf uit de weg geruimd. Rest nu nog slechts de vraag wanneer ik van dit seizoensgebonden ongemak verlost ga zijn. Want een nietallergie, da's echt niet om te lachen.

In mijn ogen zijn er weinig voorbehoedsmiddelen die zoveel voordelen hebben als de Mirena. Ok, ge doodt een geconcipieerd embryo en ja, ge krijgt wat hormonen maar kom, er zijn erger dingen. Kinderen bijvoorbeeld.

De Mirena heeft echter een Groot Nadeel: ge hebt geen regels meer. Of misschien zo eens om de paar maand een notie van.

Wat ook wil zeggen dat ge niet weet wanneer ge pms-ig of ms-ig zijt. En ge u ook niet kunt inhouden qua emotionele uitlatingen of overdreven wijvigheid. Ah nee, want er komt niks aan. Ge kunt niet op uw kalender kijken en denken: och ja, ik ben nu bitchig want...

Maar denk niet dat men het niet merkt, de omgeving. Mirena of niet, de cyclus wordt niet onderbroken. Ge blijft nog altijd niet te genieten prenietmenstrueel en wentelt u nog altijd in zelfmedelijden, nietmenstrueel.

Die menopauze, wanneer komt dat nu ook alweer, zo ongeveer?

Heel vroeger had ik slechts één droom. Elk boek kopen dat ik wou. Want de ware boekenliefhebber is niet tevreden met een bibliotheekboek. Nee, een boek dat u bevalt, dat moet ge hebben.  Sinds al een heel aantal jaren werd die droom realiteit en bleef er niks meer te dromen over.

Want ik ben geen mens met materiële verlangens. Vraag mij nu wat ik graag zou willen en ik zou het u niet kunnen zeggen. Ik wil geen fototoestelflatscreenbuitenkeukenfancytuinstelniefgordijnenducatimonstroreisnaardecaraibenofjuwelen. Het scheelt waarschijnlijk wel dat als ik het zou willen, ik het gewoon zou kopen. Een beetje hetzelfde als niet bepaald zin hebben in een sigaret maar zonder zitten, dan is het verlangen honderd keer zo sterk.

Maar dromen zijn niet noodzakelijk materieel. Op dat vlak liep het het grootste deel van mijn leven wel mank. Van diepongelukkig naar kabbelend naar flatline naar dromen over wat wel onmogelijk leek.  Echter ook op dat vlak heb ik niks te wensen over.  Tenzij misschien naar de tijd dat de kinderen uit huis zijn maar tegen dan ben ik waarschijnlijk dement en dan valt er helemaal niks meer te dromen want het enige wat ik dan nog ga wensen is dat ik alle boeken kon kopen die ik maar wil.

Ik hou niet van malcontente mensen. Van  hebzuchtigen. Van onrealistische dromers.

En toch heb ook ik een onrealistisch droompje. Van wonen in een andere tijdzone. Op twee uur na zover van onze zone als maar mogelijk is. Niet omdat ik jullie beu ben maar omdat ik daar ooit alleen op een bankje gezeten heb in het besef dat ik volmaakt gelukkig was op dat moment. Het zou zowaar het perfecte ogenblik geweest zijn om te sterven. Doeme. Gemiste kans.

Guilty pleasures, ik heb ze niet. Ik breek er me al een week het hoofd over maar ik kom nergens op. Het kan natuurlijk wel schelen dat ik precies geen overdreven ontwikkeld schuldgevoel bezit.

Als ik een hele dag in de zetel wil liggen terwijl het huis zijn gebruikelijke puinhoop heeft uitgebraakt, dan doe ik dat gewoon.

Als ik om tien uur des ochtends zin heb in wijn, dan neem ik die gewoon. (Ik neem dat als voorbeeld, want snoepen doe ik niet, maar u mag gerust 'chocolade' denken als u dat minder verontrust)

Als ik niét naar mijn ma wil gaan terwijl dat toch weer even te lang geleden is, dan stel ik het toch gewoon nog een dag uit.

Als ik liever in de zon op het terras zit in plaats van zoals ik mij had voorgenomen datzelfde terras te ontdoen van twee jaar rommel, dan gebeurt dat ook zo. Allemaal zonder ook maar enig steekje van berouw.

En als ik dit zo lees, dan zie ik meteen ook mijn grootste kleine kantjes: uitstelgedrag en egoïsme. Maar ik ben er wel altijd eerlijk over. Dat neemt mensen dan ook meteen de wapens uit handen om er iets gemeens over te zeggen. Zelfs de eerlijkheid is egoïstisch dus.

Ik ga nooit in de hemel komen he?

Ochtend. U rukt zich los uit het flanel en waggelt naar de badkamer. In het beste geval is het winter en hoeft u uw spiegelbeeld niet middels het ongenadige natuurlijke licht te trotseren maar kan u volstaan met vriendelijkere lampen waar er toch steeds twee van kapot zijn.

Dat is echter niet genoeg om te verhullen dat er iemand de voorgaande nacht met uw gezicht gaan lopen is en u achtergelaten heeft met een opgezwollen ruïne, mooi in de verf gezet door paarsige wallen, het vocht daarin voorzekers voldoende om een dorstige in een willekeurige woestijn te laven.

Uw ogen, o god, zijn dat écht uw ogen? Die bloeddoorlopen bollen, dat is toch niet wat ge verwacht na een uur of zeven genadige bewusteloosheid?

Niks aan te doen. Eerst douchen. Een geluk dat uw blik niet lager dan uw gezicht gedaald is want anders zag u iets veel ergers.

Ik weet niet hoe rigoureus u huishoudt, maar ik kom gewoonlijk niet toe aan het (laten) strijken van de lakens. Wat wil zeggen dat elke plooi van het beddengoed 's ochtends in uw huid gegrift staat. Een jong vel verteert zoiets op een dik uur, maar we weten allemaal dat ik geen 3x7 meer ben en per verstrijkend jaar komen daar minstens 5 minuten bij. Wat wil zeggen dat ik tot tegen de noen rondloop gelijk een Shar-pei.

Maar u wil remedies natuurlijk. Welnee, u wil foto's. Maar that ain't gonna happen. Remedies dus. Fond-de-teint. De uitvinder daarvan verdient meerdere standbeelden. Mascara! De uitvinder daarvan verdient medailles. Geen oog zo levenloos of het knapt op van wat mascara. En blush. Als het nog te vroeg is om een natuurlijke, of door alcohol of ergernis geïnduceerde, blos op uw kaken te toveren dan is blush de remedie.

En verder helpt het ook wel om u goed te voelen in uw al dan niet gerimpelde vel. Maar niet voor 12 uur 's middags. Godindenogenemel nee.

Volgende week is het Wijvenweek. In een ver verleden deed het inmiddels dode Jutblogt daaraan mee. Deze editie dacht ik, och ja waarom niet. Maar dan moet ge inschrijven. Per formulier of zo. Ik zou het zo niet weten want per Twitter zeurde ik tegen Kerygma dat ik best wel wou meedoen maar te tam was om officiële dingen te doen. En of zij mij niet kon inschrijven. Na meer vijven en zessen dan er op enig klok verkrijgbaar in de reguliere handel staan, en zeker na meer moeite dan het mij zou gekost hebben om mezelf in te schrijven, deed zij het voor mij. Met een spelfout in mijn naam. Dysfunctioneel mag u mij noemen vanaf nu.

Fin, volgende week wijvenweek. Ik doe mijn best. Alhoewel ik volgens mij alle onderwerpen al volgejammerd heb in de afgelopen laat-mij-niet-tellen-hoeveel-jaar.

Want zeuren, daar draait het toch om bij wijven he. Waarom noemen ze het niet gewoon Zeurweek?

Het is pas januari, ik weet het, maar toch wil ik u nu reeds waarschuwen voor de Gevaren van Maart.

U moet namelijk beseffen dat als de wekker van uw biologische klok afgaat in die maand, u in december een nageslachtje zult werpen. En dat dient ten allen prijze vermeden te worden.

Dochter is jarig op 23/12. De dag voor kerst. U moet natuurlijk een feestje organiseren. Vlak voor u de collectie bejaarden die uw familie -of de mijne dan toch- rijk is, dient te voorzien van een kerstdis met aangepaste conversatie.

Gouden tip 1: doe dat feestje niet thuis zoals ik alle voorbijgaande jaren deed. U moet zelf versnaperingen ende drank voorzien en in het slechtste geval entertainen. Een taak die ik gelukkig de vorige drie jaar heb kunnen uitbesteden. Dit jaar was mijn plan echter nog strakker. Ik huurde een pretmeloen en de feestelijkheden konden elders plaatsvinden. Een aanrader.

Maar goed. Evenzeer moet u dat geregeld krijgen en uitnodigingen pennen.

Gouden tip 2: laat uw kind ze zelf schrijven. Dat gaat blijkbaar perfect vanaf leerjaar 4 en ik wou dat ik het in leerjaar 3 al geprobeerd had.

Ook dient u cakes te bakken voor op school. Als u geluk hebt want in de tijd van De Zoon werden individuele traktaties verwacht. Een hel van 25 te vullen zakjes met snoep en rommel. Dat is in de school van Dochter niet toegelaten dus laat dat een criterium zijn bij het uitzoeken van een onderwijsinstelling. Veel belangrijker dan de pedagogische doelstellingen, mijns inziens.

Dus de week voor Kerstellende zit al aardig vol. En dat allemaal omdat u niet de moeite hebt gedaan om deftig tot 9 te tellen voor u besloot dat de wereld nog niet vol genoeg zit.

Komt er nog bij dat het begin van de maand al geteisterd wordt door De Sint. U moet niet alleen verzinnen wat die bij u thuis door de schouw komt gooien maar ook wat hij bij grootouders en tante en nonkel brengt. Want de collectie bejaarden valt u natuurlijk lastig met die vraag. En liefst van al moet u al die troep, waar het kind in kwestie als het meevalt na het ontvangen nog een halve dag naar kijkt, ook nog zelf gaan kopen. Zij geven het geld wel maar de geneugten van Fun en Dreamland zijn helemaal voor u alleen!

Datzelfde geldt voor De Verjaardag en voor kerst. Dus u zit met 1 kind al aan 3 Hoogdagen maal 3 Te Verzinnen Cadeaus maal minimaal 4 Gulle Gevers. Zijn er nog andere kinderen in het gezin dan mag u dat nog eens maal zoveel doen. Hopelijk hebt u beter nagedacht bij uw andere lendenvruchtjes en zijn die jarig in juni, dat scheelt toch al een halve speelgoedcatalogus.

De ultieme Gouden Tip: mijd maart. Wat zeg ik: MIJD MAART. Of voorzie u van elk mogelijk stuk anticonceptie dat er op de markt te krijgen valt.

Uw zenuwstelsel zal u dankbaar zijn. Om van uw portemonnee nog te zwijgen.

Voor niks gaat de zon op, zo luidt het spreekwoord.

Dus helemaal gratis was de dagcrème die ik van Enchanté kreeg niet want in ruil moest ik er iets over schrijven. En u begrijpt hoe kostbaar mijn tijd is. En ja, daar mag u luidkeels mee lachen.

Kleine prijs echter want bij Endimi spiekte ik net even naar de eigenschappen (het bijbehorende doosje heb ik blijkbaar al weggegooid) en zag meteen ook de waarde van het waanzinnig mooie potje.

Fors geld maar inderdaad: je hebt er niet veel van nodig. Het is een bijzonder rijke crème. Wat ik niet direct doorhad maar wat wel tot gevolg had dat mijn onmiddellijk daarna aangebrachte fond de teint zo ongeveer van mijn gezicht afgleed.

Een toefje in plaats van een royale lik is de boodschap. De geur is ronduit heerlijk en deed mij denken aan iets uit mijn kindertijd. We weten allemaal hoe lang dat al geleden is en blijkbaar strekt het olfactorisch geheugen niet tot in de tijd dat de dieren nog spraken, want ik kan mij nog steeds niet herinneren waaraan precies.

Je krijgt er een zacht velletje van. Maar rode vlekjes en pigmentplekken zijn niet verdwenen. Dus de egale teint die straalt van jeugdigheid heb ik nog niet bespeurd. Evenwel, daar kunnen we Biotherm nu niet op aankijken. Dat zal eerder liggen aan mijn levenswijze die niet van dien aard is dat een potje dagcrème soelaas zou kunnen brengen.

Gelukkig is er nog altijd fond de teint. De uitvinder daarvan verdient een standbeeld. Maar daar ging het hier niet over zeker?

Ps: ook mijn nieuwe lay-out was helemaal gratis, dat dan weer dankzij Skynet. Verwend dat ik word, het mag geen naam hebben!

... iKat!

Een tiental dagen geleden kwam tot ons een paar honderd gram roofdier.

Voorzichtig introduceerde ik dit nieuwe wezen aan Gaston, die toch al een jaar of vier denkt dat hij de baas van dit huis is. Eerst in de transportmand en toen hij geen aanstalten deed om razend van coleire zijn tanden in de tralies te zetten, op mijn schoot.

Gaston kwispelde ontroerend enthousiast. Wat nu volgt is de chronologie van de teloorgang van een rijk. En wel dat van Alleenheerser Hond.

Dag 1: Gaston besnuffelt iKat met een passie die aan het onwelvoeglijke grenst. Zij is totaal niet schuw en laat het zich welgevallen.

Dat zij ook eet is een verrassing voor hem. Zijn eigen eten wordt altijd mondjesmaat verorberd maar de brokken van iKat lijken wel kaviaar. Of het hondenequivalent. Snood als wij zijn, zetten we haar bak op een kindertafeltje waar zij via een kinderstoeltje moeiteloos aankan maar hij niet.

Des avonds zitten wij met de hele kudde in de zetel. Peis. Vree.

Dag 2: iKat heeft duidelijk niet veel tijd nodig gehad om te wennen aan haar nieuwe omgeving. Dat ze haar prille leven met niet minder dan zes honden, waaronder een paar soortgenoten van Gaston, heeft doorgebracht is te merken. Nu is zij degene die hem achtervolgt. Dat stemt hem al iets minder vrolijk.

Dag 3: Een kat heeft klauwen. Scherpe klauwen. Tot die conclusie kwamen wij allen. De mensen iets beter voorbereid dan de hond. iKat ziet in de nog steeds enthousiaste Gaston een levend speeltje en maakt er haar hobby van om hem vanaf een verhoogje te slaan als hij wat te dicht komt. Ik vrees het moment dat zijn bolle chihuahua-ogen gereduceerd gaan worden tot uitgelopen spiegelei. Verbolgen loopt hij weg.

Dag 4. Gaston kent geen rust. Zit hij bij mij, dan wordt hij verjaagd, zit hij in de zetel alleen: idem en zelfs zijn mand is niet veilig. Ze jaagt hem eruit en gaat er zelf liggen. Drie seconden toch. Want dan gaat ze weer in stalkmodus.

Dag 5. Gaston die gewend is om de hele dag op zijn gemak te dutten, lijkt wel wallen te krijgen. Hij komt om de vijf minuten bij mij staan met een blik die het leed van de wereld in zich herbergt. Red mij. Zegt de blik. Red mij van dit wezen.

Hij doet pogingen om net als zij te slaan met de voorpoten. Maar aangezien hij slechts botte nagels heeft, maakt dat niet veel indruk. Maar schattig is het wel.

Dag 6. Status quo. Hij eet dubbel zoveel als gewoonlijk. Topsport vergt natuurlijk kracht.

Dag 7. Eindelijk, EINDELIJK grolt hij eens bij de zoveelste Cato-aanval. En doet zowaar een geste tot knappen in haar richting. Ik juich hem inwendig toe. Maar na die schamele poging tot zelfverdediging, geeft hij het meteen op.

Dag 8. Er is een modus vivendi. Zomaar vanzelf. Zij plaagt hem nog af en toe, hij weert halfslachtig af maar meer dan driekwart van de dag laten ze elkaar gerust of liggen elk in een andere zetel te dutten of jaagt iKat op speelgoed, krijtjes, papiertjes en wat er maar te vinden is in huis. Wat veel is.

We kunnen concluderen dat iKat vanaf nu met recht de titel Koningin der Inpandige Zoo van Disfunctia mag dragen.

De Koning is dood(moe), Leve de Koningin!

Huisdieren zijn overrated, schreef ik ooit. Een standpunt dat ik nog steeds huldig. Totaal in lijn met mijn Streven Naar Minder Beesten sneuvelden ondertussen de Blinde Bull Terriër, één parkiet en twee vissen. Ik was op goede weg, vond ik zelf.

Nog een Chihuahua en een parkiet te gaan tot het Diervrije Huishouden, dat leek bijna haalbaar. Bijna, want zowel Chihuahua's als parkieten schijnen een behoorlijke leeftijd te behalen.

Toen maakte ik echter de vergissing om op Facebook een kitten te zien én met een 'och kijk eens hoe lief' te tonen aan Meneer Mijn Echtgenoot.

Lang verhaal kort: mijn Streven Naar Minder Beesten (zullen we het SNMB noemen?) werd omvergeblazen door mails met prentjes van überschattige katjes die vroegen of ik hun Mama wou worden.

Wij zijn dus in blijde verwachting van de volgende rustverstoorder. En aangezien ze zondag al komt, ziet het er niet naar uit dat het een miskraam gaat worden.

Eens curieus hoe lang het duurt voor ofwel Gaston zijn puilogen worden uitgekrabd, ofwel Kitten nekvelgewijs wordt doodgeschud. Place your bets!

Ik geloof niet, dat moge duidelijk zijn, maar een mens zou toch beginnen twijfelen als niet langer dan twee uur na het posten van voorgaand stukje uw dochter zegt:

'Ik ga volgend weekend met papa naar de scouts, want Vriendinnetje X gaat daar ook en dan ga ik eens een keertje proberen of ik het leuk vind.'

Serieus.

Aflaten, is dat nog te koop tegenwoordig?

Als dank voor een Goede Daad kreeg ik een lunch in het park aangeboden. Wij besloten buiten te zitten, ondanks het miezerige weer, wegens een gezamenlijke verslaving, zij het van een verschillende merk.

Bij de tweede aperitief en de vierde sigaret kwam er een jongeling of tien aan, keurige kerels van de leeftijd die ik Postpubers pleeg te noemen. Ze namen plaats op een meter of tien van onze tafel. De Jongelingen bestelden een frisdrank, of misschien ook niet want daar heb ik niet op gelet maar zo zagen ze er wel uit.

Wij keuvelden gezellig verder tot mijn oor iets opving. Ik onderbrak het gesprek, keek met ogen als schoteltjes naar de Tafelgenoot en vroeg: 'Heb ik dat nu goed gehoord?'.

'Ik hoorde "neuken",' monkelde Tafelgenoot.

En dat was precies wat ik gehoord had. Een der Jongelingen had redelijk luidruchtig verkondigd over wat blijkbaar een gezamenlijke vrouwelijke kennis was, dat die 'Alleen goed genoeg was om eens te neuken op een scoutsfuif.

Van de slag was ik dolblij dat mijn dochter nooit naar een jeugdbeweging zal gaan. Omdat ik daar een ongefundeerde afkeer van heb. Of had want nu lijkt die wel stevig onderbouwd. Geneukt worden op een fuif door Jongelingen die een groot deel van hun vrije tijd in korte broek doorbrengen. Dat wenst ge uw nageslacht toch echt niet toe.

Ik heb het al eens gehad over de Sanseveria en Andere Ergerlijke Kamerplanten.

Het mag niet verbazen dat ik bij de laatste heuglijke gelegenheid weer eentje van het mandjessoort cadeau kreeg. Want zo hoort dat bij Heuglijke Gelegenheden.

Nu zou dat normaal geen probleem mogen zijn. Men laat het onding gewoon verkommeren tot hij van ellende eieren voor zijn geld kiest en wegdeemstert.

Helaas zit dat er niet in, of toch niet in de nabije toekomst. Want wij hebben hem een naam gegeven. En we weten allemaal dat iets dat ge een naam geeft, niet moedwillig moogt laten doodgaan. Dus ik voel mij verplicht om hem water te geven. Hij is zelfs zo lelijk dat ik er meelijdend naar kijk. Mocht het niet zo idioot staan, ik zou hem zelfs aanmoedigende woorden toefluisteren.

Ik moet ook bekennen dat ik hem al ter adoptie heb aangeboden maar niemand wil hem. Eigen schuld, ik had er maar geen foto moeten bijzetten.

Graag zou ik u de naam van mijn Zielige Mandjesplant verklappen maar hij heet zoals Appelmoose intecht heet. Ik ga er een bordje voorzetten: 'Elke gelijkenis op naamgebied met bestaande wezens is geheel toevallig'. Want dat was het ook. Verre zij het van mij om De Heer Appelmoose van zielige planterigheid te betichten. Ik hoop wel dat hij het ons vergeeft.

Een kinderloze zondag. In gedachten ziet u veel dolce far niente en hoort u Rob de Nijs zingen.

Wat u echter NIET wilt horen op zo'n dag is een telefoontje van uw Zoon, die op een festival in Bree zit, om te zeggen dat hij zijn autosleutel kwijt is.

Wat u nog veel minder wilt, is naar Limburg rijden met de reservesleutel. Maar u kan niet anders. U moet en zal schuimbekkend van coleire een rit van één en een kwart uur aanvangen. Die uiteindelijk eindigt in een rit van één en driekwart uur omdat u:

1) aan Lummen richting Hasselt kiest omdat uw GPS door de werken het noorden kwijt is, en tegelijk ook het zuiden, oosten en westen en u geen idee hebt dat u eigenlijk richting Genk moet.

2) op de baan in kwestie aangekomen geen spoor van bewegwijzering naar het festival aantreft, net niet ver genoeg doorrijdt, uw zoon moet bellen die u de schitterende plaatsbepaling 'elektriciteitsmasten' geeft waar, toeval o toeval, het landschap van vergeven is. De beschrijving: 'roze tent met gele tsjoepen en veel mensen met kampeergerief', bleek doeltreffender. Tien minuten daarna.

Uw Zoon bedankt u uitvoerig, mede geholpen door uw uitspraak: 'IK KAN U WEL WURGEN' maar brengt toch de moed op om te vragen of u een viertal kenissen, die anders aangewezen zijn op openbaar vervoer wil meenemen naar Antwerpen.

Nu goed, u moet toch terugrijden dus waarom niet. U is niet moeilijk. En zo komt het dat u op een zondagmiddag in de auto zit, in de stromende regen, met vier Postpubers die naar Natte Hond ruiken en geen tien minuten verder allemaal slapen.

U is te goed voor deze wereld. U verdient een standbeeld. En ik zeker.

Ik was mijn SIS-kaart kwijt. En die van de Zoon. En eigenlijk ook die van de Dochter maar die is mogelijks nog ergens in transit.  Maar goed, wij zijn geen dokterlopers dus wat geeft een verloren kaart van die strekking?

Tot het daagt dat er toch wel wat briefjes liggen, u kent het: een tandartscontrole hier, een keelontstekingkske daar en nu is de Zoon ineens weer behept met een Tendensieuze Tinnitus.

Tevens vroeg de apotheker ook om De Kaart, want die moest Bijgewerkt.Ik raapte al mijn energie bij elkaar en belde de ziekenkas. Die mij zowaar terwijl wij nog bellende waren een Formulier mailde. Ten Aangifte van een Verloren Kaart.

Maar toen begon het.

Ik printte het formulier. En waar u nu denkt dat de inkt op was: u bent totaal mis want wij hebben een Gloednieuwe Bijna Eeuwigdurende Printer.  Nee dus. Er moest een strook afgeknipt. Waarop staat dat ge een nieuwe kaart aangevraagd hebt en hoeveel ge moet storten (want dergelijke slordigheden dienen betaald te worden).

Ik had geen deftige schaar. En denkt u aan een schaar als u in de supermarkt staat te weifelen over kip of rund? Of misschien varken? Neee. Net zoals u op dat moment niet denkt aan vuilzakken, koffie en WC-papier. Daar moet u nog eens voor terug. Wat ik deed. Speshaal voor een schaar.

Maar toen zeurde er een kind of was ik gewoon te tam (ja, die laatste optie mag u aankruisen) en vond het formulier een vluchtweg naar het onderste van mijn Stapel.

Tot vandaag. Spreken we vier weken later. Ik knipte de strook af met een babynagelschaar die ik nog ergens vond, want de Gekochte Schaar was ondertussen al verdwenen in de Bermudadriehoek van mijn huishouden. Ik plakte een zegel die ik wonder boven wonder nog vond tussen mijn in drieën gescheurde rijbewijs en beval Dochter het document ter poste te dragen in de brievenbus van het Postpunt dat onze GB rijk is.

Wij hebben binnenkort terug een SIS-kaart. Behalve Dochter, want de hare is nog....

U herinnert zich nog vaag de Zielige Duim? Vijf maanden na datum zag hij er nog steeds Zielig uit. Hij kreeg wel weer een hoornlaagje maar dat was de naam 'nagel' echt niet waardig. Tenzij u een opgebolde massa met een groef in het midden een nagel noemen wilt. Alhoewel hij in het begin van het groeiproces wel een mooie hartjesvorm kreeg. Tenminste, als u over de op schimmel lijkende nagelrand kon kijken.

Aangezien een duim redelijk goed uit het zicht te houden valt, kon het mij eigenlijk allemaal niet zo boeien. Maar dan zit je opeens met een vriendin op een terras die, terwijl wij onze kinderen minutieus in het oog houden in de bijbehorende speeltuin, toch tijd vindt om hem te monsteren en zegt dat ik er Iets Aan Moet Laten Doen.

Voor de lieve vrede maar inwendig rologend belde ik een Nagelstudio. Want zo heet dat. Hetgeen ik in mijn hoofd steeds 'tijdverdrijf voor Verkavelingswijven' noemde, wat op één lijn staat met Tupperware parties en zonnebanken, blijkt gewoon een naam te hebben.

U mag mij bovenstaande niet kwalijk nemen. Ik viel ook zowaar van mijn stoel toen iemand mij vertelde dat normale vrouwen naar schoonheidsspecialistes gaan. Maar goed, ik heb allang door dat ik niet helemaal van deze wereld ben, dus voel u vooral niet beledigd, het ligt aan mij. Maar bij dezen staat de term Verkavelingswijven toch maar mooi op Google, wat daarvoor niet zo was.

In elk geval: ik ging naar de nagelstudio, voor een French manicure en een Restauratie van De Duim. Ik zat amper vijf minuten neer of, jawel, Verkavelingswijven (2) naast mij begonnen een oeverloze klaagzang over hun echtgenoot. Gaan lopen kon ik niet meer, want de Nageldame had mijn hand stevig vastgepind. In minder dan een half uur had ik terug een echte duim, of toch een redelijke imitatie, en nagels die zo Frans waren dat ze ei zo na de Marseillaise zongen.

Na exact een week zien die nagels er nog altijd perfect uit. En gelukkig maar want ik heb geen idee hoe ik nagellak die wel hars lijkt en daarenboven gefixeerd werd met een soort van ultraviolette droger zou moeten losbikken.

Dus ik denk dat wat nagels betreft, ik een Verkavelingswijf ga worden. Al woon ik in een Antiquiteit met elektriciteitsuitdagingen. Maar nooit zal u mij onder een zonnebank aantreffen. Of op een Tupperwareparty. Al ware het maar omdat ik zo ook al een koelkast vol Dood Eten heb, dat net zo makkelijk weggooit als het op een bord staat te beschimmelen.

De meeste vrouwen met kinderen kennen hem wel. Na kind 1 kan je hem nog counteren met jeugd en strenge voedselonthouding maar na kind 2 is hij nog moeilijk uit uw leven te bannen.

Meer nog, zelfs kinderloze vrouwen kennen hem. Meermaals wordt er in gemengd gezelschap kinderrijk/kinderloos (of vandepotgerukt/verstandig, hoe u het ook maar wilt omschrijven) de onderbroek stiekem even opgehesen over de vermaledijde rol. Onder vriendinnen komt dan de waarheid boven: zo goed als iedereen heeft een recalcitrante massa, ten zuiden van de navel.

Want daar heb ik het over. Fredje het Buikvetje, liefdevol zo gedoopt door vrienden (kinderloos, wat dacht u) maar ook wel gekend als net dat stuk waar uw ondergoed zich altijd over wenst te rollen. En dan uiteraard niet naar boven maar richting 'opgefrommeld zodat ik goed afteken onder uw kleedje'.

Net nu ik eigenlijk broodmager zou moeten zijn, ben ik het niet echt, maar sowieso: zelfs een jaar of twee geleden had ik nog altijd Fredje. Fredje wil niet wijken van mijn zijde. En wat erger is, niet van mijn buik. Fredje slinkt soms. Maar Fredje wordt nooit meer verbannen naar de put die mijn abdomen ooit was. Pre erfgenenamentijdperk.

Gelukkig dan maar dat hij een naam heeft. Iets waar je toch voor X jaar aan vastzit kan je maar beter benoemen. Of het nu een kind, een huisdier of een vetrol is.

Kent u ze, de frisse bejaarden die op hun fiets het Vlaamse wegdek bevolken? Hoe warmer het wordt, hoe talrijker ze zijn. Soms zelfs in groep.

Geen druppel zweet verlaat hen, wat u doet afvragen of na een bepaalde leeftijd de zweetklieren het opgeven, samen met de productie van eicellen en haarfollikels. Of ze nu dik zijn dan wel broodmager dat schijnt geen enkel verschil te maken. Lustig trappen zij door, onderwijl vrolijk keuvelend met hun echtgenoot of vrienden. Ja, Nijvere Lezertjes, zij hebben nog adem over om te keuvelen. In tegenstelling tot u, die na een kilometer al amechtig ligt te hijgen bij elke verhoging in het traject, al gaat het om een verkeersdrempel.

Ik zeg met opzet u, want ik fiets niet meer. Ik heb het bewegen zowat helemaal opgegeven, eigenlijk. Na de Start to Run vorig jaar waarin wij in week acht nog steeds voorbijgestoken werden door flukse bejaarden en ik genadig geveld werd door een of andere luchtwegeninfectie, besloot ik dat het niks voor mij is.

Maar wacht tot ik grijs word. Wacht tot ik kleinkinderen krijg. Dan ga ik fietsen. De Mont Ventoux zal niet hoog genoeg zijn. Al was het maar om te ontsnappen aan babysitplicht.

Ook al hebt u slechts één kind, er komt vast wel een moment in deze gruwelijke lange vakantie waarin u vriendjes (m/v) te gast krijgt. Mensen met eenlingen beseffen niet wat meer dan één minderjarige in huis inhoudt.

Zo'n kind alleen, dat vergeet men snel. Dan zit je 's ochtends aan de koffie -achter de pc, want zo gaat dat in het moderne huishouden- na te kijken of er in de wereld nog iets gebeurd is.  Met de vage hoop dat er een regering zou zijn, dezelfde hoop die je als kind kan hebben daags voor Sinterklaas. Dat er geen snoep en een playmobilpakket in de living staat maar een heuse pony.

Je hebt Het Kind wel wat ontbijt toegeworpen maar voor je het weet is het schooltijd en vraagt Het Kind of heur haar niet eens een keer gekamd moet worden en of we niet eens moeten gaan vertrekken.

Zo niet met een veelvoud aan kleine onverlaten tijdens de speeltijd voor meesters en juffen. Dus u hebt nu niet 1 maar wel 3, 4 of godbetert 6 op uw terrein. Daarom geef ik u enkele tips ter overleving.

-U verschanst zich in uw keuken. Achter uw pc, zodat u kunt volgen of we al dan niet een regering hebben en/of de Sint van plan is dit jaar pony's uit te delen.

-Als ze zich binnenshuis bevinden roept u van tijd tot tijd EILA en BLEFTERAF. Als u Algemeen Nederlands spreekt mag u ook HE DAAR, NIET AANKOMEN gillen.  Dit alles herhaalt u om de negen minuten. Ongeacht of ze lawaai maken of net niet. Ze doen altijd wel iets dat niet hoort. Als u er eens naast zit, dan is het omdat ze toch van plan waren om binnen de twee daarop volgende minuten de asse van uw grootmoeder van de schoorsteenmantel te rukken om er een papje van te maken.

Niet dat ik asse in mijn living herberg maar u vat vast wel waar ik naartoe wil.

-Als ze in de tuin zijn, dan roept u, met iets kortere interval -ik adviseer 3 minuten- PASOEP (LET OP voor de NL's) en BLIJFT VAN DE PLANTEN. Als er een trap van uw terras naar de tuin gaat, dan raad ik u aan om elke minuut NIET OP DE TRAP SPELEN, DAT IS GEVAARLIJK te krijsen.

Wat tuingebeuren betreft gaat u er 9 van de 10 keren opzitten met uw kreet. Ook al hebt u niet één keer uit het raam gekeken.

U mag ook altijd dit nalezen. Het is zoveel jaar na datum nog altijd niet vervallen.

Mag ik u verder nog een prettig verlof wensen en kunnen we allemaal bidden voor een spoedig september?

Er zijn dingen waar ik een beetje nerveus over ben.

-Mijn belastingaangifte die nog altijd niet binnen is. Omdat ik het vergeten was en voor tax on web men ofwel een pincode van de identiteitskaart nodig heeft (kwijt) of een SIS-kaart (kwijt).

-Mijn zoon die In Den Vreemde vertoeft. Een ander continent zelfs. En vooral het feit dat ik nu niet meer om de drie uur kan bellen om te vragen of hij ditjes en datjes wil halen of doen.  Maar toch ook over het feit dat hij voorzekers een Enge Infectie gaat opdoen en de accident rate van Ryanair.

-De steeds groeiende stapel onbetaalde rekeningen. Niet omdat ik armlastig ben, maar wegens mijn aversie tegen het intypen van gestructureerde mededelingen. Wat de tegenpartij waarschijnlijk niet als excuus gaat aanvaarden.

-Het afvoerputje dat verstopt blijft en daardoor bij elke regenbui een vijver creëert aan de deur naar de garage toe en ook de waskelder doet overlopen. En mijn loodgieterneef die met verlof is en ik die te tam ben om het zelf uit te scheppen maar wel elke keer panikeer bij het gedacht aan ondergelopen kelders.

Maar waar ik niet nerveus over ben, is dit. En de volgende die mij vraagt of ik nu toch niet stillekesaan zenuwachtig word, kan een Djoef op de Muil krijgen.

Ik wens, van zodra we een regering van betekenis hebben, een verbod op Flanel.
Flanel, beste Dames en Heren, is des duivels. Flanel besluipt u wanneer u het het minst verwacht.

Zoals in: uw ma ( in sommige kringen bekende als #onsma) zegt dat ze flanellen lakens heeft opgelegd. Onmiddellijk grijpt een of andere hersencel in uw gedementeerd brein terug naar uw kindertijd. De tijd waarin uw ma, of #onsma althans toch tijdens de gure wintermaanden flanel op uw bed legde. In mijn geval wit, met roze en blauw gestreept. Van de seconde dat ze het woord uitsprak, een triljoen jaar na die kindertijd, wist ik het: ik wil flanel.

Dat was natuurlijk maar een woord voor #onsma. Bij de eerstvolgende feestdag kreeg ik flanellen lakens. Letterlijk. Want die moest ze dan nog eens gaan omruilen tot een flanellen dekbed. Want wie o wie bezigt er nog lakens anno nu?

Goed, Flanel it was. Waar ik tot over een aantal maanden een kwieke opstaander was, geen wekker te vroeg, geen snooze te bespeuren, daar had Flanel mij bij de kladden.

Want, beste Lezertjes, uit Flanel sta je niet zomaar op. Nee, Flanel omhult je en fluistert dat je nog even moet blijven liggen, lekker warm.

Meer nog, Flanel is al warm wanneer je de bedstee betreedt, in tegenstelling tot katoen. Dus op welk tijdstip je de sponde ook maar van in de verte benadert, Flanel roept op om toch even te komen wentelen in de zachte warmte.

Flanel is de Duivel. En derhalve wens ik een Koninklijk Besluit. Ter verbod van Flanel.

Nog een geluk dat ik economisch toch al een te verwaarloosbare factor ben, want anders zou u het voelen op uw volgende belastingbrief.

Mark my words, Flanel is de doodsteek voor de samenleving. Geen mens die nog op tijd op het werk arriveert, moest het flanellen dekbed gemeengoed worden.

En als u mij nu excuseert, ga ik een proper setje flanel op het bed leggen. Per slot van rekening gaan we des nachts nog tegen de vries aan. En zomers kennen we hier ook niet echt. Toch?